Hé? Schreef ik in 1976 al voor De Rode Vaan? Nee, toch niet, maar ik vind hier wel een flard van een artikel (zonder titel, zonder datum) dat wellicht uit mijn stuk over het witboek van Sabam komt en waarin ik toch weer een scholierenpoll citeer, die ik – voor eigen gebruik blijkbaar – een jaar eerder op het Vrij Technisch Instituut van Aalst heb gehouden.

Als we aannemen dat het nog steeds de jongeren zijn die het meeste platen kopen, dan kan misschien de volgende statistiek die we zelf op touw hebben gezet ook een relevant beeld geven: wij peilden naar de voorkeur van ongeveer 120 leerlingen tussen 15 en 17 jaar van een technische school (misschien de meest representatieve groep omdat die zowel de kenmerken van de arbeidende jeugd als van de studerende in zich dragen). Ze mochten telkens drie, twee en één punt toekennen. De “top tien” ziet er dan als volgt uit:
1.ABBA 70p.
2.Deep Purple 44p.
3.Queen 39p.
4.Beatles 38p.
5.Boudewijn De Groot 31p.
6.Neil Diamond 30p.
7.Pink Floyd 27p.
8.Status Quo 22p.
9.Tavares 15p.
10.Boney M 14p.
Geen enkele Belg bij de eerste tien dus. Willem Vermandere was 16de met acht punten, Will Tura 25ste met zes.
Als we dan de punten per land samentellen (*), krijgen we het volgende resultaat:
1.Groot-Brittannië 280p. (**)
2.V.S.A. 152p.
3.Zweden 73p.
4.Nederland 59p.
5.Duitsland 38p.
6.België 36p.
7.Frankrijk 14p.
8.Italië 5p.
9.U.S.S.R. 4p. (voor… Tsjaikovski!)
Een paar conclusies:
– overdonderend Angelsaksisch overwicht;
– het ABBA-effect werkt niet stimulerend voor de andere producties uit hetzelfde land, al heeft men dit nogal dikwijls als argument aangevoerd om zoveel geld in Dream Express te pompen (De Clercq en Chabert meenden het Eurovisie-songfestival zelfs wat elan te moetn geven door hun officiële telegrammen te zenden);
– Nederland verslaat België afgetekend, graag zouden we daarover ook eens cijfers uit Nederland krijgen;
– de goede positie van Duitsland is te wijten aan de disco-rage;
– we mogen gerust veronderstellen dat de posities van Nederland en Frankrijk in het Waalse landsgedeelte omgewisseld zullen worden, met als gevolg dat over heel België Frankrijk ons ook voorbijspringt, wat betekent dat wij bijna bij de “verwaarloosbare” landen als Italië en… de Sovjetunie zitten. Toch even het bedenken waard!

Ronny De Schepper

(*) Dàt is de reden waarom ik er vrij zeker van ben dat dit fragment eigenlijk thuishoort in dat artikel over dat Witboek, want daarin gaat het o.m. over de buitenlandse transfers van de auteursgelden.
(**) Twee jaar later zou ik nog eens zo’n landenrangschikking opmaken, maar dan op basis van de hitparades in de zomer van 1978. Hier ging het dus echt om verkoopcijfers en niet om voorkeuren (wat wetenschappelijk veel juister is). En wat bleek? “De Amerikaanse producten spannen (natuurlijk) de kroon met 363 punten. Dan volgen:
2.Nederland 228p.
3.Duitsland 191p.
4.Engeland 150p.
5.België 108p.
6.Italië 30p.
7.Zweden 28p.
8.Australië 23p.
9.Zuid-Afrika 5p.
Opvallend is de slechte positie van Engeland, dat dan bovendien nog heel wat punten binnenrijft dankzij “Some girls” van The Rolling Stones, wat ikzelf eigenlijk eerder bij Amerikaanse producties tellen. Het wegvallen van de piratenstations heeft Londen geen goed gedaan, zoveel is duidelijk. Nederland en Duitsland maken nog steeds een goeie beurt (vorig jaar ook), jammer genoeg dikwijls ten koste van de kwaliteit (vooral de Sauerkraut-disco is een pijnlijke aangelegenheid).
De landen 6-9 zijn te verwaarlozen, daar die telkens met slechts één groep uitpakken (achtereenvolgens La Bionda, Abba, AC/DC en Clout).
Toch slaat het landje van de patatfriet geen slecht figuur… op het eerste gezicht. Want als we eens naderbij kijken dan stellen we vast dat de kwaliteit toch maar aan de lage kant was. Bovendien zijn “Summertime” en “Summerwine” (geen wonder dat Ann Michel in volle zomer geen succes kon oogsten met “Wintermemories”) van resp. The Shakespeares en Barry & Eileen, twee formaties die niet echt Belgisch zijn (Raymond van het Groenewoud speelde destijds uit geldnood nog op “If you go” van het laatste duo, maar dat zal in 1978, een jaar na “Meisjes”, wel niet meer het geval geweest zijn!).
Tot slot nog even vaststellen dat er deze zomer geen enkele Franse hit was in onze contreien, niettegenstaande dat vooral Sheila ervoor gezorgd heeft dat de export van Franse disco niet minder dan dertig miljard Franse frank heeft opgeleverd (bron: Le Monde de la Musique).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.