Binnenkort is het in het Gentse Zuidpark alweer de 23e editie van Jazz in ’t Park. Jazz in ’t Park is het geesteskind van Jan Schiettekatte (links op de foto). Toen hij in 1983 de film “Round midnight” van Bertrand Tavernier zag, was hij meteen verkocht. “De hoofdrol wordt daarin vertolkt door Dexter Gordon die zelf nog een actieve saxofonist is,” vertelde hij me op 31 juli 1995. “Saxofoon speelt men met hart en lijf en dat vind ik prachtig. Daarom ben ik zo geënthousiasmeerd door een John Coltrane, een Sonny Rollins, een Charlie Parker, maar ook een Bobby Jaspar, een Belg die niemand hier kent, maar in de Verenigde Staten kennen ze hem wel, hoor!”

Sindsdien is Jan een hartstochtelijk verdediger van de jazzmuziek die volgens hem ten onrechte als elitair wordt afgedaan. Toen hij in 1993 dan ook aan het hoofd van de dienst feestelijkheden van de Stad Gent kwam te staan, vatte hij onmiddellijk het plan op hieraan iets te doen. Zo kwam een jaar later de eerste aflevering van “Jazz in’t Park” tot stand. Daarbij wou hij vooral de nadruk leggen op onze eigen muzikanten. “We hebben een aantal schitterende muzikanten, zowel bij de oudere generatie als bij de jongeren. Die krijgen echter weinig kansen om op te treden. Als men het aanbod bekijkt, dan is dat heel klein. Er is een clubcircuit in Brussel en dan verder vooral in Luik en Charleroi en ook een beetje in Antwerpen, maar dat is voor een vrij beperkt publiek, zeg maar de incrowd. Dat is heel jammer want onze muzikanten hebben een internationale reputatie, maar ze zijn beter gekend in de Verenigde Staten dan in hun eigen land. Daar wilde ik op een bescheiden manier iets aan doen. Een forum bieden aan de hedendaagse mainstream, d.w.z. alles wat geënt is op bop, bebop en postbop uit de jaren vijftig en zestig. Want als we rondkijken in Gent dan zien we dat Vooruit zich voornamelijk toelegt op de avantgarde. Ook het Damberd zit voor een stuk in de richting van de free jazz. ’t Uilekot levert dan weer verdienstelijk werk, maar is heel klein van bereik en zal wegens de heraanleg van de tramlijnen mogelijkerwijze zelfs moeten verdwijnen, wat verschrikkelijk jammer zou zijn (*). En dan is er nog de Duke, maar die zijn de laatste maanden volledig op Latijns-Amerikaanse ritmes overgeschakeld en hebben hun oorspronkelijke jazzprogrammatie verlaten (**). En we mogen natuurlijk de Lazy River Jazzclub niet vergeten die zeer lovenswaardig werk aflevert, maar gespecialiseerd in het traditionele repertoire uit de jaren dertig en veertig. Dat maakt dus dat het brede gamma van de hedendaagse mainstream totaal niet aan bod komt. Daarbij komt ook nog dat ik een aanknopingspunt zocht bij een stedelijke realisatie. De keuze van het Zuidpark is dus niet toevallig. We zitten daar met de finalisering van een heel nieuw stedelijk complex, het administratief centrum, en daarbij horend de herwaardering van een hele wijk. Aan de wijkbevolking wenste ik dan ook op het muzikale vlak iets aan te bieden en tevens in te spelen op deze enorme tewerkstellingspool in het stadsbeeld. Daarom wil ik met deze gratis lunchconcerten drempelverlagend werken in een vakantiemaand, maar tegelijk toch ook een maand waarin er al opnieuw heel veel mensen aan het werk zijn. Kenners zijn uiteraard welkom, maar eigenlijk wil ik vooral een zo breed mogelijk publiek bereiken. Vorig jaar is dat zeker gelukt, want ondanks het slechte weer waren er in totaal toch zo’n tweeduizend toeschouwers en ik heb kunnen constateren dat daar mensen uit de buurt bij waren, studenten maar ook wijkbewoners, dat mensen uit het administratief centrum tijdens de middag kwamen picknicken en dan verder dat sommige mensen uit de provincie specifiek op de programmatie afkwamen. Nochtans had ik toen hard moeten knokken om mijn idee gerealiseerd te krijgen. Ik begrijp dat, want je moet je eerst waarmaken in je job.”
Het is zeker en vast een lovenswaardig initiatief, maar hoort jazz niet thuis in donkere, rokerige clubs, waar die noodzakelijke intimiteit beter tot haar recht komt?
“Die sfeer vind je daar ook. En dat komt omdat die mensen zoveel kwaliteit in huis hebben. Die zwarte saxofonisten die ik heb opgesomd, die spelen inderdaad in rokerige kroegen, maar die spelen ook op Time Square in New York tussen de buildings! Die mensen hebben een zodanige gedrevenheid dat dit kan. Bovendien kan men ook in het Zuidpark iets drinken, er zijn zelfs koude schotels tegen democratische prijzen die worden geleverd door het sociale restaurant van Oikonde. Daar worden langdurig werklozen opgeleid tot kok en dat vind ik heel belangrijk, want de jazz is altijd sociaal verweven geweest.”
In de tijd toen de dieren nog spraken en de Adviesraden van de Vlaamse Regering nog volgens het Cultuurpact waren samengesteld, zat ik voor de SP in de Adviesraad voor Muziek. Op een bepaalde dag kwam er een telefoontje van Daan Bauwens, die toen op het kabinet van Minister Van de Bossche werkte (dat was nog in de tijd van de vader wel te verstaan), omdat er een nieuw SP-lid moest worden aangeduid. Liefst iemand die beslagen was in jazz. Ik hoefde uiteraard niet lang na te denken…

Referenties
Ronny De Schepper, Fleur je middagpauze op met een proevertje jazz, Het Laatste Nieuws 3 augustus 1995
Ronny De Schepper, Volgend jaar kunnen liefhebbers jazz beluisteren onder de sterren, Het Laatste Nieuws 26 augustus 1995
(Foto’s van de Gentse Beeldbank)

(*) Dat werd dan opgevangen door Opatuur in de Citadellaan, maar in 2007 gooide Tuur definitief de handdoek in de ring.
(**) De jazzprogrammatie in de Duke werd oorspronkelijk verzorgd door mijn vriend, de veel te vroeg overleden saxofonist Philippe Venneman.
preview_20070831_Jazz_in_'t_Park.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s