Audrey Tautou wordt veertig…

Audrey-Tautou-Wallpapers-7De Franse actrice Audrey Tautou wordt vandaag ook alweer veertig jaar…

Tautou ontdekte al vroeg in haar leven dat komedie spelen haar goed afging en mede dankzij haar opvallende verschijning en meisjesachtige uiterlijk viel zij op bij de regisseuse Tonie Marshall, die haar in 1999 een rol in haar film Vénus beauté (institut) gaf. Voor deze film ontving ze de César voor meest veelbelovende debuterende actrice. Op die manier kreeg ze in 2001 de hoofdrol toegewezen in “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain” waarmee ze definitief doorbrak.
In 2004 volgde dan “Un long dimanche de fiançailles” van Sébastien Japrisot dat eveneens werd verfilmd door Jean-Pierre Jeunet van “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”. Jeunet heeft in “Long dimanche” dan ook een paar typische Poulain-trekjes gestoken: de tuba, de Tati-postbode, de hond die scheten laat…
De film speelt zich af aan het westelijk front tijdens de Eerste Wereldoorlog waar honderdduizenden soldaten de dood werden ingejaagd tijdens zinloze offensieven. Na de zoveelste mislukte aanval braken in 1917 muiterijen uit in het Franse leger, die keihard werden neergeslagen (ook de dood van Mata Hari dient in deze context te worden gezien).
Tautou speelt Mathilde, de geliefde van één van de veroordeelden, die bij Japrisot – nadat ze door zelfverminking aan de waanzin hadden getracht te ontkomen – niet worden gefusilleerd, maar die op een zondag, geboeid in het niemandsland tussen het Franse en het Duitse front worden gedreven. Aangenomen wordt dat ze dan zeker zullen omkomen. Als het niet zo oneerbiedig was, zou men het kunnen vergelijken met die sketch van Stany Crets en Peter Van den Begin in “Sketch à gogo”.
Maar Mathilde ontvangt van een sergeant die niet toevallig Esperanza heet (in de Nederlandse editie p.25) een boodschap dat haar Manech de Russische roulette misschien toch heeft overleefd. Als een Ariadne neemt ze dan letterlijk de draad (van de onderlinge communicatie tussen de frontlinies, p.24) weer op en gaat op zoek naar haar minnaar.
In 2009 is Audrey zeer geloofwaardig als een jonge Coco Chanel in “Coco avant Chanel” van Anne Fontaine. Rond diezelfde tijd zag ik haar ook nog in “The Da Vinci Code” en “La délicatesse”, dat ik op Facebook wel als een aan te raden film heb aangemerkt, maar waarover ik geen nota’s heb genomen, zodat ik mij niet meer kan herinneren wat mij daar nu precies zo in aantrok. Daarom heb ik dit stukje gemaakt nadat ik “De vrais mensonges” heb gezien van Pierre Salvadori uit 2010, zodat ook deze film niet in de nevelen van de tijd zou verdwijnen. De Franse Wikipedia vat hem als volgt samen: “Un jour de printemps, Émilie (Audrey Tautou), qui vient d’ouvrir un salon de coiffure avec une amie (Stéphanie Lagarde), reçoit une lettre d’amour anonyme (later zal blijken dat hij afkomstig is van werknemer Sami Bouajila). Elle la jette tout d’abord, mais y voit finalement le moyen de sauver sa mère (Nathalie Baye), qui ne s’est jamais remise du départ de son père (Daniel Duval). Émilie adresse donc cette lettre à sa mère, sans s’imaginer la kyrielle de problèmes que son geste va engendrer.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.