Het is vandaag al 25 jaar geleden dat de Bulgaarse dirigent Emil Tchakarov is gestorven in nooit opgehelderde omstandigheden. De meest gehoorde veronderstelling is dat hij aan aids is gestorven (*).

Emil Tchakarov began violin lessons at the age of six. From 1967 to 1971 he was a student at the Sofia State Conservatoire where he also conducted the orchestra. In 1971 he won third prize in the 2nd International Herbert von Karajan Conducting Competition in Berlin, acting as Karajan’s assistant in Berlin and Salzburg and continuing his conducting studies in Hilversum and Tanglewood. From 1974 to 1978 he was Chief Conductor of the Plovdiv Philharmonic Orchestra. In 1979 he made his debut at the Metropolitan Opera in New York, and other American cities with Eugene Onegin (1979-1980), returning for Il Barbiere di Siviglia (1982–83) and Boris Godunov (1990). Following this he guest conducted many orchestras around the world including the Leningrad Philharmonic, with whom he made several recordings and became guest conductor in the 1989/90 season.
Among operatic engagements for Covent Garden he conducted Eugene Onegin in 1979, in Nice in November 1985 he conducted Simon Boccanegra with Wilhelmenia Fernandez and Piero Cappuccilli, returning in January 1987 for Tosca with Olivia Stapp, Nicolai Gedda and Theo Adam and in Houston in October 1986 he conducted Boris Godunov with Nicolai Ghiaurov in the title role, and in January 1990 Rigoletto with Maureen O’Flynn, Marcello Giordani and Leo Nucci. In 1983 he conducted Tannhäuser at the Florence Festival.
Neemt een dirigent enkel muziek voor zijn rekening die hij graag hoort? Wijlen Emil Tchakarov had daar destijds een uitgesproken mening over: “Er zijn twee soorten muziek: muziek die ik kan horen en muziek die ik kan dirigeren. Er is muziek waar ik niet meer kan naar luisteren, maar die ik toch dirigeer: Beethoven bijvoorbeeld. Er is andere muziek waar ik heel graag naar luister, maar die ik niet, of nog niet, kan dirigeren, zoals Sibelius, Hindemith of Reger.” (De Morgen, 10/3/1990)
Between 1983 and 1986 he was the Chief Conductor of the Royal Flemish Philharmonic in Antwerp. Emil Tchakarov werd – op aanraden van beheerder Gerard Mortier (**) – benoemd als eerste chef-dirigent en artistiek directeur van het vernieuwde ensemble. Zo haalde men o.m. op 20 mei 1985 het Franse televisiescherm, meer bepaald in de beroemde uitzending “Le Grand Echiquier”. Globale directeur van de Filharmonie was toen Marc Clémeur, de latere intendant van de Vlaamse Opera.
Tchakarov (uit de Karajan-school) werd een lieveling van het publiek. Laten we maar meteen eraan toevoegen dat deze jonge Bulgaar een charismatische figuur is die door zijn « acteertalent » moeiteloos het publiek op z’n hand krijgt. Het is een doorzichtige truuk, maar we moeten eerlijk toegeven dat we óók houden van dirigenten die hun bezieling in hun gelaatsuitdrukking en gebaren leggen.
Dat wil daarom echter nog niet zeggen dat het FOV reeds op weg is naar « internationale erkenning », zoals de reclameslogan luidt. Daarvoor zal er immers nog een lange weg dienen te worden afgelegd, ook al appreciëren we de kwaliteitsverbetering die het orkest ondertussen heeft doorgemaakt. Zowel in het Singelconcert in Antwerpen (met o.m. de eerste symfonie van Mahler) als in het Moessorgski-programma in de Gentse opera (in het kader van de dubbelconcerten) moesten we vaststellen dat zowel de blazers als de strijkers niet steeds even briljant waren, maar we zouden in dat geval toch eerder van « schoonheidsfoutjes » gewagen i.p.v. met strenge blik de rode balpen boven te halen. Tchakarov was echter wel een dictator voor het orkest en werd daarom gehaat (maar niet door iedereen, een bekende uitzondering is klarinettist Marc Vertessen). Daarom werden in 1986 zowel Tchakarov als Clémeur afgelost door Günter Neuhold, die de twee functies van Tchakarov overnam, en Luc Vanackere, die administrateur werd
In 1986 Tchakarov founded the Sofia Festival Orchestra with the support of prominent of Bulgarian musicians. He conducted the Verdi Requiem at the Lucerne Festival in 1989 and in Sofia. At the end of the 1980s his international renown led CBS Records, Sony to engage him to record a series of six Russian operas, which he did over four years with the Sofia Festival Orchestra (o.a. met zijn landgenoot Kaludi Kaludov in de hoofdrol).
Tchakarov was the conductor for the Maurice Béjart 1981 TV film Six personnages en quête d’un chanteur starring Ruggero Raimondi. He conducted the premiere of Michel Decoust’s Hommage a Maurice Ravel at the Festival de Radio-France et de Montpellier in July 1987.
He gave his last concert on 22 March 1991 with the French National Orchestra in Paris. (Wikipedia)

Referentie
Willy Maijeur en Ronny De Schepper, Festival van Vlaanderen treedt buiten zijn oevers, De Rode Vaan nr.45 van 1985

(*) Over de doodsoorzaak spreekt Wikipedia zich niet uit en in de eenzijdig positieve benadering wordt er ook niet gesproken over incidenten als “bij Apicius gesignaleerd worden als men zich ziek heeft opgegeven”, waarop ik alludeer in mijn stuk over zijn Engelse confrater Arthur Fagen.

(**) Via een uitvoering van “Die Entführung aus dem Serail” in de Muntschouwburg waarover Greta Haenen nochtans schreef: “Op bepaalde momenten kon je je niet van de onaangename indruk ontdoen dat de muziek er maar voor spek en bonen bijliep. Emil Tchakarov werd voor het voldongen feit geplaatst dat een aria gecoupeerd werd en een andere verplaatst om zo meer te beantwoorden aan het post-freudiaanse dramatische concept van de Herrmanns.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.