Het is vandaag zeventig jaar geleden dat de Amerikaanse schrijfster Gertrude Stein is gestorven.

De extravagante Gertrude Stein hield  haar geboorteland Amerika in 1903 voor bekeken hield en vestigde zich in Parijs “omdat de lucht er zo anders was”. Ze kon er alvast met haar Californische vriendin Alice B.Toklas (1877-1967), die in 1954 een recept voor cannabiskoekjes publiceerde, samenwonen zonder opzien te baren. “The autobiography of Alice B.Toklas” (1933) is trouwens het enige boek van Stein dat min of meer goed verkocht (haar meeste werk werd als te experimenteel beschouwd: door een stijl van woordherhalingen, zoals Rose is a rose is a rose is a rose – vaak onjuist geciteerd als: “A rose is …” – uit het gedicht Sacred Emily uit 1913, wilde ze zowaar het kubisme uit de schilderkunst naar de literatuur vertalen). Gertrude Stein was ook beïnvloed door Henri Bergson (1859-1941), meer bepaald door zijn boek “L’Evolution Créatrice” (1907), waarin hij de tijd als een voortdurend heden ziet (la durée) waarin waarneming, bewustzijn en herinnering door elkaar vloeien.
Steins huis aan de Rue de Fleurus 27 in Parijs groeide uit tot een artistiek-literaire salon. Haar hele leven onderhield Stein contact met bekende avant-garde kunstenaars en schrijvers, zoals Pablo Picasso, Henri Matisse, Ernest Hemingway, Ezra Pound en Carl Van Vechten. Het gekke was dat Stein in haar literair salon tamelijk streng het rollenpatroon volgde. Zij ontving namelijk de schrijvers, schilders, filosofen enz., terwijl Toklas met de vrouwen werd opgezadeld. Dat leren we o.m. uit Hemingway’s postume “A moveable feast” (1964). Het kan echter ook zijn dat de macho Hemingway hierin weerwraak neemt, want gedurende drie à vier jaar heeft ook hij (uiteraard vruchteloos) strootjes gelegd bij haar. Haar literaire invloed is naar verluidt wel te merken in zijn “Farewell to arms”.
Stein behoorde tot de cultfiguren van de kunst- en literatuurscene van haar tijd en was degene die in de periode van het interbellum de term Lost Generation (‘Verloren generatie’) zou hebben uitgevonden voor een groep Amerikaanse schrijvers die na de Eerste Wereldoorlog naar Parijs waren getrokken onder wie Ernest Hemingway, John Steinbeck, Ezra Pound en T.S. Eliot. In 1926 voegde Ernest Hemingway aan zijn roman “The sun also rises” alleszins het motto “You are all a lost generation” toe en hij schreef deze uitspraak toe aan Gertrude Stein. Alhoewel deze laatste dat ontkent (ze had het opgeraapt van haar garagist, die hiermee op haar vraag z’n hulpje uitschold omdat hij haar auto slecht had gerepareerd), werd het toch de verzamelnaam voor de Amerikaanse “expatriates” in de tussenoorlogse periode. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.