Het is vandaag dertig jaar geleden dat de Amerikaanse filmregisseur Vincente Minnelli is overleden.

Geboren als Lester Anthony Minnelli in Chicago, was hij de zoon van Vincent Charles Minnelli, de muzikale leider van het rondreizende toneelgezelschap The Minnelli Brothers’ Tent Theater. Al vanaf zijn derde stond hij dan ook al op de planken. Na zijn schooltijd ging Minnelli werken bij de in Chicago gevestigde bioscoopketen Balaban and Katz als assistent-toneeldirecteur en kostuumontwerper voor de live optredens die aan de filmvertoning voorafgingen. In de jaren dertig werkte hij als kostuum- en decorontwerper bij de New Yorkse Paramount bioscoop. In 1932 ontwierp hij op verzoek van actrice Grace Moore het decor en de kostuums voor de operette Du Barry en een jaar later werd hij aangesteld bij Radio City Music Hall.
Vanaf 1935 was hij als toneelregisseur actief op Broadway, waar hij producties als At Home Abroad, The Show Is On, Ziegfeld Follies en Very Warm for May regisseerde. In de jaren 40 werd Minnelli door MGM-producent Arthur Freed naar Hollywood gehaald. Bij MGM onderging hij eerst een training in filmmaken, door enkele muzieknummers te regisseren in de destijds populaire reeks met Judy Garland en Mickey Rooney in de hoofdrollen. De regie van die films, met onder andere Strike Up the Band (1940) en Babes on Broadway (1942), was in handen van Busby Berkeley. De eerste film die hijzelf regisseerde was Cabin in the Sky (1943), een musical met een geheel zwarte rolbezetting waarin nog veel invloed van het theater zichtbaar is. Tijdens de opnames van Meet Me in St. Louis in 1944 kreeg hij een relatie met hoofdrolspeelster Judy Garland, met wie hij een jaar later in het huwelijk trad, wellicht gearrangeerd door Louis Mayer, want Minnelli zelf was homoseksueel. Hun enige dochter Liza zou opgroeien tot een bekende actrice en zangeres. Minnelli en Garland scheidden in 1951.
Minnelli werd bekend door zijn kleurrijke muziekfilms, waarin het verhaal werd uitgebeeld door middel van muzieknummers (en artistieke decors). Een aantal van die films zijn onder andere The Pirate (1947),  An American in Paris (1951), The Band Wagon (1953) en Gigi (1958). Most of the songs in “The Band Wagon” are not original to the movie. Its most famous song came about when producer Arthur Freed was concerned that there was something missing from the film. Freed asked Arthur Schwartz and Howard Dietz to come up with something similar to Irving Berlin’s “There’s No Business Like Show Business”. So, Schwartz and Dietz left, and 45 minutes later they came back with “That’s Entertainment”. Anyway, The Band Wagon was a dud at the box office upon its initial release, resulting in a loss of $1,185,000 ($10.78M in 2017) according to studio records.

Minnelli is tweemaal genomineerd voor de Oscar voor beste regisseur, voor An American in Paris en Gigi. Voor de laatste film won hij de prijs. Beide films kregen ook de Oscar voor beste film. In An American in Paris zingt Gene Kelly “I got rhythm”, “Wonderful” en “Our love is here to stay” en Georges Guétary “Stairway to paradise”. De rol van Lise Bouvier was oorspronkelijk bedoeld voor Cyd Charisse, maar deze moest juist bevallen. Daarom werd Leslie Caron binnengehaald die in 1948 door Gene Kelly zelf was ontdekt toen zij de sfinx danste in het ballet “La Rencontre” van David Lichine.
Daarnaast maakte hij ook diverse filmkomedies, zoals Father of the Bride (1950) en Designing Woman (1957), een screwball comedy die “Woman of the year” met het duo Hepburn-Tracy nogal op de voet volgt. James Stewart and Grace Kelly were intended to be the co-stars of “Designing woman”, but when Kelly became betrothed to Prince Rainier of Monaco, Stewart decided not to do it (a decision he later said he regretted), and the leading roles went to Gregory Peck and Lauren Bacall. Een opmerkelijke inbreng van Vincente Minnelli is evenwel de rol van de janetterige choreograaf Randy Owens (gespeeld door Jack Cole) die op zijn eentje een hele gangsterbende uitschakelt. You wish!  Hij regisseerde echter ook drama’s, zoals Madame Bovary (1949), The Bad and the Beautiful (1952) en Some Came Running (1957, met Frank Sinatra in de hoofdrol) naar het boek van James Jones (1921-1977), de oorlogsveteraan die o.m. “From here to eternity” (1951) en “The Thin Red Line” (1962) schreef. Dit is eigenlijk geen oorlogsfilm maar het autobiografische verhaal van een ex-soldaat en beginnend schrijver die zich probeert aan te passen aan het kleinburgerlijke leventje “back home”. Ook regisseerde hij Lust for Life (1956), een prent over het leven van Vincent van Gogh met Kirk Douglas in de hoofdrol.
Vanaf de jaren 60 daalde zijn reputatie door een schommelende kwaliteit van zijn werk. Zijn laatste film was A Matter of Time uit 1976. In 1974 publiceerde hij zijn autobiografie I Remember It Well.
Vincente Minnelli stierf op 83-jarige leeftijd aan de gevolgen van de ziekte van Alzheimer. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.