De Franse zanger Hervé Vilard viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Ter gelegenheid daarvan heeft hij zijn afscheid van het podium aangekondigd: “Je ne veux pas deve­nir un vieux chan­teur rabougri, qui tremble de la mâchoire, comme j’en vois beau­coup. Je n’ai aucune envie de faire pitié. J’ai eu une belle vie, une belle histoire, et je veux qu’elle reste belle !

“René Villard, dit Hervé Vilard, né à Paris est un auteur-compositeur-interprète français. Il débute sa carrière au début des années 60 aux côtés de Michelle Torr et Christophe avec lesquels il partira en tournée. Il est surtout connu pour la chanson Capri c’est fini, qui fut le tube de l’été 1965,” aldus Alcide. Wat Alcide niet vermeldt, maar ik Vilard zelf ooit heb horen verklaren, is dat hij – als hij niet in het chanson was beland – op het slechte pad zou zijn terecht gekomen. Vilard groeide immers op in een weeshuis en dat maakte hem tot een rebel.
In een uitzending van “Les orages de la vie” (RTL, 2017) sleurde men Hervé Vilard tegen zijn zin mee terug naar dit weeshuis. Hij was overigens geen “echte” wees. Zijn vader (een Corsicaan) was er bij zijn geboorte vandoor gegaan, maar zijn moeder bleef wel voor hem zorgen. Een buurvrouw kloeg haar echter aan bij de Assistance Sociale en toen werd René in dat weeshuis geplaatst. Toen hij al een vedette was, heeft hij zijn moeder laten opsporen en met geschenken overladen, maar dat mocht niet baten: ze is uiteindelijk ten onder gegaan aan de drank (misschien had die buurvrouw dan toch geen ongelijk gehad?). Zoals Hervé laconiek verklaarde: “Het was mijn grootste mislukking. Het enige verschil is dat ze niet is gestorven door het drinken van minderwaardige wijnen, maar door wijnen afkomstig van gerenommeerde châteaus…”
In diezelfde passage voegde ook collega Herbert Léonard zich bij het gezelschap en de interviewer wou hen ten allen prijze aan een interview uit 1967 herinneren, waarin Hervé Vilard zichzelf zou hebben geout als homo. De twee gingen hier echter niet op in en dat Léonard werd voorgesteld als “un ami” bleef dus eveneens onduidelijk.
“Parmi ses autres succès, on peut citer Fais la rire, Mourir ou vivre, Sayonara, Les Anges du matin, Les enfants ont besoin d’amour, Champagne, Elle était belle, L’Idiot… et surtout les trois tubes Nous, Reviens et Méditerranéenne, composés par Toto Cutugno.” Zeer merkwaardig is ook de tekst van een Frans hitje van Hervé Vilard, zijn eigen vertaling van het Italiaanse “Storie di tutti i giorni” van Riccardo Fogli, wat we in ons taalgebied kennen als “Dromen zijn bedrog” van Marco Borsato. Hervé Vilard zingt dus in “La vie est belle, le monde est beau”: “Laissez-moi vivre une histoire d’O pour atteindre les sommets du Kilimandjaro”…
Didier Barbelivien, Michel Fugain, Danyel Gérard, Jacques Revaux, entre autres, ont composé pour Hervé Vilard au fil des ans. Il a chanté les poèmes d’Aragon, Marguerite Duras, Maurice Fanon, Ionesco, Prévert, Bernard Dimey et Jean Genet. “Si j’avais eu le choix, je serais plutôt devenu écrivain“, a déclaré le chanteur qui a publié deux romans et en prépare un troisième. (Thomas Montet)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s