Fons De Wolf, de voormalige beroepswielrenner uit Willebroek, viert vandaag zijn zestigste verjaardag.

In 1976 nam hij deel aan wegwedstrijd op de Olympische Spelen, samen met Eddy Schepers, Frank Hoste en Dirk Heirweg. In Montréal eindigde hij vierde achter Bernt Johansson, Giuseppe Martinelli  en Mieczyslaw Nowicki, maar als ik het mij goed herinner had er meer ingezeten ware hij in de sprint niet gehinderd geweest door Klaus-Peter Thaler. Deze werd wel naar de negende plaats verwezen, maar dat bracht Fons niet dichter bij een medaille. Daarom probeerde hij het in het WK voor amateurs in Venezuela 1977 op een andere manier: in de laatste ronde waagde hij een alles-of-niets-aanval. Dicht bij de meet werd hij echter ingehaald, waarna  Claudio Corti, Sergej Morozov, Salvatore Maccali en Harry Hannus er nog vandoor gingen. Toch won Fons nog de sprint van het peloton voor de vijfde plaats.
Hij was beroepswielrenner van 1979 tot 1990. Zijn beginjaren waren veelbelovend. Zo won hij al meteen het puntenklassement in de Ronde van Spanje. In die tijd stond hij onder de hoede van Roger De Vlaeminck (en Lomme Driessens). Aan eerstgenoemde vroeg ik destijds in hoeverre hij een rol had gespeeld in de ontbolstering van Fons De Wolf: “In de eerste plaats moet hij zelf duwen natuurlijk. Maar De Wolf is wel iemand die voortdurend iemand naast zich zou moeten hebben om hem te zeggen: je hébt klasse, je bént de beste, toon nu eens wat je kan. Anderzijds mag hij in volle vorm zijn en ik zou bij hem gaan en zeggen: Fons jongen, dat ziet er hier niet goed uit, hé, dat zal niks worden… dan rijdt hij ook geen prijs. De Wolf is met andere woorden geweldig beïnvloedbaar. Ik ook, maar ik kan mij daarboven zetten. Ik trap daar niet in. Maar Fons heeft zeker klasse te over om nog mooie wedstrijden te winnen, of hij er echter nog ooit zal door komen, dat weet ik niet…”
Omdat Eddy Merckx net gestopt was met koersen, zocht de Vlaamse pers in elke uitstekende nieuweling een mogelijke opvolger. Die verwachtingen kon Fons De Wolf echter nooit waarmaken. Toch boekte hij heel wat waardevolle overwinningen, zoals de Ronde van Lombardije in 1980 en een jaar later Milaan-San Remo (zie onderstaande cartoon, die meteen een goede illustratie is van een anekdote die ik altijd vertel in relatie tot de fantasy league van mijn kinderen en mij: toen ik op een bepaald moment met mijn oudste zoon Roddy de deelnemers aan het doornemen was en bij Fons De Wolf zei: “Dit is De Wolf”, repliceerde John, die toen nog erg jong was:“En doet Roodkapje dan ook mee?”).
172454_1844557441517_5241877_o
In 1982 werd Fons nog tweede in Luik-Bastenaken-Luik (achter Silvano Contini), maar vanaf 1983 begon het minder te gaan. Buitenstaanders hadden de indruk dat hij er met zijn pet begon naar te gooien. Zo werd hij in de proloog van de Tour de France van 1985 uitgesloten omdat hij zich vijf minuten te laat aan de start in Plumelec aanbood. Hij finishte op 6’23” van winnaar Bernard Hinault en werd wegens tijdsoverschrijding uit de wedstrijd genomen.
Toch liet hij af en toe nog eens zien uit welk hout hij werkelijk gesneden was. Zoals in de veertiende etappe van de Tour de France van 1984, die in de Midi-Pyrenées werd betwist. Fons won toen die rit met niet minder dan zeventien minuten voorsprong op een verbrokkeld peloton, waarvan de voorhoede werd verzorgd door Laurent Fignon, Bernard Hinault, Phil Anderson en Peter Winnen. Door zijn enorme voorsprong klom hij ook op tot de vierde plaats in het klassement op 11’42” van Vincent Barteau. ’s Anderendaags verspeelde hij echter al meteen al zijn boni… ‘s Anderendaags kwam hij inderdaad met precies evenveel achterstand binnen als hij eerst had ingewonnen. “Verderfelijke mentaliteit van iemand die toch ooit elfde is geëindigd in een Tour (1981),” schreef ik destijds in De Rode Vaan (ook Jan Wauters liet zich in die zin uit), maar tegelijk las ik toch ook mijn confrater Rik Van Cauwelaert de levieten die in Knack deze solorit had vergeleken met die van de « dronken » Marokkaan Abdelkader Zaaf in 1950.
Ook in het gewone burgerleven vond Fons De Wolf niet onmiddellijk zijn draai. Anno 2007 werkte hij bij een uitvaartondernemer uit Temse. In die hoedanigheid ben ik hem een paar keer tegengekomen, maar dat was uiteraard niet het moment om herinneringen aan het wielrennen op te halen…

My beautiful picture

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s