Paul Vandenbussche (1921-2011)

00Het is vandaag ook vijf jaar geleden dat Paul Vandenbussche, van 1960 tot 1986 de eerste administrateur-generaal van de Belgische publieke omroep BRT, is overleden. Naar aanleiding van zijn afscheid in 1986 ben ik er even blijven bij stilstaan in de wekelijkse televisierubriek van De Rode Vaan.

TOUTES FOLLES DE LUI
Het is niet onze gewoonte om stil te blijven staan bij buitenlandse zenders, maar allicht willen vele lezers vernemen wat wij nu eigenlijk vinden van de merkwaardige evoluties die het laatste jaar bij het Franse Antenne 2 hebben plaatsgehad. Nadat daar reeds een programma liep dat « Sex machine » heette en waarin de meest sexy clips uit de popmuziek werden vertoond (en terloops ook soms fragmenten uit erotische films en video’s), ging men nog een stap verder met het magazine « Sexy follies », waarin brave erotische spelletjes werden gespeeld (stripquiz, verborgen camera, amateurs filmen hun partner) en waarin vooral zonder schroom over seks werd gesproken (b.v. in de « brievenrubriek »). Op zich allemaal niet wereldschokkend, maar blijkbaar toch genoeg tot de verbeelding sprekend, aangezien de kijkcijfers merkelijk hoger lagen dan voor (ik zeg zo maar iets) de wekelijkse eucharistieviering.
Positief was echter vooral dat de inspiratiebron achter dit alles een vrouw was, wat voorkwam dat het uiteindelijk allemaal uitliep op een seksistisch gedoe dat de stereotiepen enkel maar bevestigde. Natuurlijk waren er ook moraalridders die in het verweer kwamen en nu het programma voor de zomerperiode van het scherm is verdwenen (wat gebruikelijk is) is het nog maar de vraag of het bij het vallen van de bladeren (nochtans een toepasselijk tijdstip) zal weerkeren. Hoopgevend is alleszins dat in die kuise zomerperiode er een ander ondeugend programma is opgedoken dat op 30-8 zijn laatste aflevering kende: « Toutes folles de lui ». En « lui » dat is (naast een toespeling op het gekende blootblad) presentator Christophe Dechavanne, een mooie jongen, als je tenminste valt voor dat nieuwe type mooie jongens, waarvoor o.m. ook Mickey Rourke (« 9 1/2 ») symbool staat. Eigenlijk is het een banaal (geplaybacked) showprogramma, maar een paar aspecten maken het toch weer vermeldenswaard: het bloot is opnieuw mooi evenwichtig verdeeld, Dechavanne zit niet enkel mooi te wezen, maar komt in de interviews soms vrij scherp uit de hoek (met een capricieuze Valérie Kaprisky b.v.) en er is een onderdeel dat onmiskenbaar op « Sexy follies » teruggaat, namelijk het erotische portret van een politiek figuur. Nu was het de 39-jarige staatssecretaris Michèle Alliot-Marie, maar ook de hoofdredacteur van « L’Humanité-Dimanche » is aan bod gekomen.
Eén miskleun : de sketches tussendoor, die niet enkel stereotiep zijn, maar wanneer ze b.v. met een schele stotteraar spotten, dan wint de overtuiging veld dat al deze erotische avonturen alleen voor « le beau monde » zijn weggelegd. Maar kom, als troost voor deze trieste sketch-figuren hebben we nog altijd Chico d’Agneau en Groucho Business die daarop aansluitend het mooie weer maken in « Rock’n’roll Graffiti ».
OP DE VALREEP
En « op de valreep » toch ook nog iets over het afscheidsprogramma gewijd aan administrateur-generaal Paul Vandenbussche (1-9). We vreesden al dat het een hagiografie zou worden en het werd nog meer dan dat. Niet alleen werd V.D.B. een snoepreisje voorgeschoteld, hij werd vooral een platform aangeboden om zijn wazige maar gevaarlijke ideeën te ventileren. Geloof immers maar niet dat zijn misdadige vergelijking tussen nazi-Duitsland en de Sovjetunie, zijn roep naar een « defensiegemeenschap » (met verlengde legerdienst !), zijn veroordeling van de bevrijdingstheologie, zijn heimwee naar een tijd met goedkope arbeidskrachten of zijn visie op de oorlog in Vietnam gewoon aan seniliteit zijn toe te schrijven. Oh nee ! Daarvoor is er « too much system in his madness ».
En evenmin kan onze nationale drank met de vinger worden gewezen. De stem mag dan al gebroken zijn, de man niet, al heeft de maquillage goed werk geleverd. Dat kunnen we dus zeker niet beweren van akoliet-van-dienst Tony Van den Bosch. Een portret door Daniël Buyle ware ons liever geweest. We vragen ons trouwens af wat al die politieke bespiegelingen in een programma over een televisieman kwamen doen ? Kan V.D.B. niet nog vlug een van zijn beroemde protestnota’s schrijven ? (*) Maar genoeg nagetrapt, we moeten ons tenslotte niet tot op zijn niveau verlagen. Indien het waar is dat Vandenbussche de drijvende kracht was achter de eigen producties en achter de toenadering tussen Noord en Zuid dan verdient hij hiervoor de vriendschap van Hugo Claus die hij zichzelf toemeet…

Referentie
Ronny De Schepper, V.D.B.: toutes folles de lui? De Rode Vaan nr.36 van 1986

(*) Een voorbeeld uit “Kraai” van Bavo Claes: “Betreft: terminologie. U had het over een communistische en een kapitalistische invloedssfeer. Ik verzoek u zich in de toekomst aan het bij ons gangbare begrippenpaar communistische versus vrije wereld te houden.” (p.19)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.