De Vlaamse zanger Erik Van Neygen, die gedurende enkele jaren nog in het huis van Dr.Allaert, de huisdokter van mijn ouders, heeft gewoond in Temse, viert vandaag zijn 65ste verjaardag.

In 1978 had ik hem nog uitgenodigd op het Feest van De Rode Vaan maar dat had meer te maken met zijn begeleidingsgroep Transit. Aangezien immers na hem Raymond van het Groenewoud kwam, had ik op een eenmalige reünie van Pendulum gerekend (met Mich Verbelen dus), maar vooral Serge Demol, op dat moment een confrater bij de Gazet van Antwerpen en Wij, heeft daar toen een stokje tussen gestoken.
Maar wat er precies gebeurde bij het optreden van Van Neygen lezen we in de Rode Vaan als volgt: “Het Feest van de Drapeau Rouge is op artistiek gebied enigszins geaccidenteerd verlopen, omdat de Vlaamse artiesten dachten dat dit toch ook het Feest van de Rode Vaan was… Het gevolg was echter dat juist de Vlamingen een zeer goede beurt gemaakt hebben (Erik Van Neygen uitgezonderd). Nog voor Erik begon zat het spel al op de wagen. Het programma had zo’n dik uur vertraging opgelopen en bovendien had Erik het ongeluk van zich te laten begeleiden door de eerste popgroep die op scène verscheen (Transit), zodat er nog wat tijd verloren ging met soundchecken en zo. Het gejoel was dus niet uit de lucht en de projectielen evenmin toen Erik Van Neygen op scène verscheen. Erik heeft nooit de kans gekregen het waar te maken. Bovendien is hij er ook de man niet naar om tegen een vijandig publiek op te tornen. Hij heeft dus ook gedeeltelijk zelf schuld aan zijn afgang. Niet zozeer door zijn muziek, die er mocht zijn, maar door zijn présence sur scène om nu ook eens een Franse uitdrukking te gebruiken.”
Twee jaar later zou ik in De Rode Vaan nogmaals een artikel aan Erik Van Neygen wijden:
In het honderdste nummer van “Kick” stond een interessant artikel van Jon Misselyn over “de macht van het medium”. Daarin wordt nog maar eens de mythe opgerakeld als zou Erik Van Neygen bewust door de pers worden gekraakt, een fabeltje dat vooral door Gust Verwerft (van “Zie”) de wereld wordt ingestuurd. T.g.v. het optreden van Erik op ons r.v.-feest twee jaar geleden hebben we deze man reeds ontmaskerd, maar onlangs heeft hij weer toegeslagen met een merkwaardig artikel (“Stille brieven, stille gedachten”) dat naast de gebruikelijke insinuaties gewoon bestaat uit de perstekst die Universal Songs (Eriks uitgeverij) verspreidt, voorgesteld alsof het een interview met Erik zelf zou zijn.
Wat nu de houding van de pers t.o.v. Van Neygen betreft, het omgekeerde is juist waar ! Van Neygen heeft zopas een derde elpee afgeleverd en op uitzondering van het door Verwerft gewraakte artikel van Miel Appelmans (“Van Neygen mag zweygen”) heeft niemand ooit gezegd waar het echt op sloeg. Wij ook niet. Ook wij hebben ons laten inpakken door de frele verschijning van sympathieke Erik. Vooral toen hij door de Franstaligen van het podium werd gefloten, voelden wij ons a.h.w. geroepen om hem onder onze hoede te nemen. Maar dat was fout ! Tenslotte hebben Raymond van het Groenewoud en Johan Verminnen het toen even lastig gehad, maar die hebben er zich met hun talent doorgeslagen. Van Neygen werd even onverbiddelijk uit de wielen gereden als onze jonge beroepsrenners als er dient te worden geklommen. Erik is een zeer vriendelijke kerel en dan kan je dit wel erg vinden, maar ergens is het een feit en moet je ermee leren leven.
Zo ook deze derde elpee die “Alles gaat door” heet, naar het enige nummer dat Raymond van het Groenewoud, die goed in de markt ligt, hiervoor heeft geleverd. R.V.H.G. nota bene die door brave Erik herhaaldelijk is nagetrapt omdat hij de producer was van die eerste mislukte elpee.
Maar goed. “Muziek is auditief. De schrijvende pers interpreteert enkel. Ze proberen muziek in woorden te vertellen, wat moeilijk is. Wat eigenlijk niet kan,” zegt Luk Van Kessel in datzelfde Kick-artikel. Laten we dus volstaan met te zeggen dat de muziek van net hetzelfde allooi is als de tekstfragmenten die we hier laten volgen : “Omdat ik van Hank Williams hou en new wave klasseer bij flauw vindt men mij een ouwe zak” (Jongensdroom); “Andre, toffe pee, ga je mee naar Amerika, naar het land van de cinema” (Naar Amerika); “Vergeef me dit flauw sentiment” (Winter); “Voor vrede op de vuist, heeft weinig zin daarom doe ik de luiken dicht en kruip in bed” (Winter); “Je noemde me een puber, maar, o liefste !, jij bent ook wel ’s stout ! lk zal het nooit meer doen” (O Liefste). Om dan nog maar te zwijgen van de volledige tekst van “Veertien jaar” en “Thomas”. Of over de verkrachting (maar dan vooral door de strijkers van John Sluszny) van Jan De Wildes “Ballade van een goudvis”.
Kortom, beste Erik, het is je droom om door de “canyons” te dwalen of te verwijlen bij “de trappers in de kou” en dat is je ten zeerste gegund. Alleen vrezen wij dat je dan nog wat meer spek met eiers moeten eten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.