Vandaag is het dertig jaar geleden dat ik in het NTG de voorstelling “Koningen” zag door het Speeltheater. Met in de hoofdrollen o.a. de De Waele brothers (nu vooral bekend als Soulwax).

Door het gebrekkige zaalbeleid in het Gentse is het Speeltheater nog altijd « zwervende », net als de koningskinderen trouwens in « Koningen », de nieuwste musical « voor volwassenen en kinderen » (zou andersom niet van meer respect getuigen ?).
Bij de officiële première in het NTG vond regisseur Eva Bal het nodig om vooraf dat « zwerven » te verklaren. Ze had een prentbriefkaart ontvangen met daarop de tekst « Reiziger, er is geen weg, gaande wordt de weg gebaand » en daarbij stelde ze zich onmiddellijk kinderen voor met kronen op het hoofd (koningen dus) in een immense vlakte stappend met in de verte bergen met eeuwige sneeuw enzoverder, enzovoort. Aangezien wij aannemen dat mevrouw Bal dit hele verhaal niet voor élke voorstelling zal vertellen, vragen we ons wel af wat de toeschouwers (en dan zowel jong als « oud ») daarvan gaan meedragen.
Gedurende anderhalf uur zullen zij kinderen zien opstappen op zoek naar « iets », maar telkens ze « iets » vinden blijkt het « dat » niet te zijn. Ze schijnen daarbij wel in een kring rond te lopen, want op hun tocht komen ze steeds dezelfde personages tegen : een schilderes (Erna Palsterman) die er maar niet in slaagt hen te konterfeiten, een rendier (Martijn Bal) dat door een nogal woest element in bedwang wordt gehouden (wie dit meisje is, kunnen wij u niet zeggen, aangezien het programmaboekje blijkbaar de nadruk wil leggen op het collectief) en een grote kraai (Raymond Bossaerts) die per se van zijn kleintje af wil. Dit laatste is erg geestig en bijwijlen ook ontroerend, maar de bedoeling in het stuk ontgaat mij wel een beetje (op het einde krijgt ook het kleine kraaitje een kroon op het hoofd : het lelijke eendje wordt een mooie zwaan ?).
Even grappig als Raymond is deze keer ook Jeanne Pennings die zich tweemaal als een nogal bazige dame mag uitleven. De passage met de sneeuwkoningin is evenwel minder geslaagd.
Ziezo, dat was het dan en als ik dan besluit met te zeggen dat ik me wel heb geamuseerd, kan dit duidelijk niet op het verhaal slaan, temeer daar er in die zijsprongen toch wel « merkwaardige » dingen gebeuren (het rendier is blij met het mes op de keel, drie gekke vogels zingen dat de hoogste vrijheid is : geketend zijn met de sleutel binnen handbereik, wie geen kroon heeft wordt achtergelaten, enz.).
Neen, als het procédé ondanks alles toch weer wérkt, dan komt het door de schattige speelsheid van het kleine grut, de swingende muziek van Johan van den Eede en de grappige danspasjes die Anne Marie Backes hierbij heeft bedacht. Misschien iets als omlijsting voor het Eurosongfestival van volgend jaar ? Daar heeft men het toch erg op kinderen begrepen… (*)

Referentie

Ronny De Schepper in De Rode Vaan nr.19 van 1986

(*) Referentie aan de overwinning van de “vijftienjarige” (achteraf bleek ze zelfs slechts dertien jaar te zijn) Sandra Kim.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.