De Amerikaanse filmregisseur Roger Corman, ook wel de koning van de B-films genoemd, viert vandaag zijn negentigste verjaardag.

In 1954 begon Roger Corman met het produceren én regisseren van wat in Amerika “B-films” wordt genoemd, laten we zeggen: minder ambitieuze films die voor massaconsumptie bestemd zijn. Toch hebben de B-films van Roger Corman een zekere reputatie verworven omdat hij op die manier jonge regisseurs als Francis Ford Coppola, Peter Bogdanovich, Martin Scorsese, James Cameron, John Landis, Ron Howard en zelfs de West-Vlaming Carl Colpaert kansen heeft gegeven.
Bovendien hebben zijn verfilmingen van verhalen van Edgar Allan Poe ook omwille van hun intrinsieke kwaliteiten een stevige reputatie verdiend. Zo b.v. “The rise and fall of the House of Usher” (1960) met Vincent Price (Roderick Usher), Mark Damon (Philip Winthrop), Myrna Fahey (Madeline Usher), Harry Ellerbe (Bristol). In de over‑the‑top interpretatie van het “House of Usher” is niets wat het lijkt te zijn. Wanneer de huwelijkskandidaat arriveert om de hand van het mooie, jonge meisje te vragen, openen de poorten van het huis van Usher zich en kunnen de kwellingen beginnen.
In dezelfde lijn ligt de daaropvolgende “The pit and the pendulum” (1961), alweer met Vincent Price (Nicholas Medina), John Kerr (Francis), Barbara Steele (Elizabeth Barnard Medina), Luana Anders (Catherine Medina), Antony Carbone (Doctor Charles Leon), Patrick Westwood (Maxmillian), Lynette Bernay (Maria), Larry Turner (Nicholas Medina), Mary Menzies (Isabella), Charles Victor (Bartolome). “The Pit and the Pendulum” is een vlot horrorverhaal à la Poe, dat zich afspeelt vlak na de Spaanse inquisitie. Vincent Price denkt dat hij wijlen zijn vader is, de meest kwaadaardige folteraar van de bloedige inquisitie. Kortom, we krijgen hier de befaamde klok‑ en slingermarteling van Poe in een prachtige enscenering.
“The raven” dateert van 1963 en ook hier is de hoofdrol weggelegd voor Vincent Price (Dr. Erasmus Craven) naast andere grote namen als Peter Lorre (Dr. Adolphus Bedlo), Boris Karloff (Dr. Scarabus), Hazel Court (Lenore Craven), Olive Sturgess (Estelle Craven), Jack Nicholson (Rexford Bedl), William Baskin (Grimes) en… Jim Jr.(The Raven). In “The Raven” wijkt Corman in zekere zin af van zijn vaste horroringrediënten: hij creëert hier een grappige satire op het horrorgenre waarin de tovenaars (Vincent Price en Peter Lorre) hun machtswellustige collega Boris Karloff (jawel, de beroemde Frankenstein‑vertolker van James Whale) uitdagen, met alle gevolgen van dien.
Eigenlijk doet dit mij dit denken aan een andere anecdote: Peter Bogdanovich, die het vak leerde bij Roger Corman, kreeg in 1968 als “zijn eerste opdracht”: twee dagen filmen met Boris Karloff, die nog voor twee dagen in het krijt stond bij Corman. Dat moest twintig minuten film opleveren. Daarnaast had Corman zelf ook nog twintig minuten film met Karloff op overschot en dan kreeg Bogdanovich nog twee dagen de tijd om met andere acteurs hierrond een verhaal te bouwen! Dat werd dan “Targets” en het scenario zag er uiteindelijk als volgt uit: op de vooravond van de première van zijn nieuwste film kondigt Byron Orlok, ooit een gevierd horror-acteur (uiteraard gespeeld door Boris Karloff), aan dat het meteen ook zijn laatste zal worden. Hij heeft immers een grote afkeer gekregen van het toenemend geweld in de samenleving. Toch stemt hij toe om de première bij te wonen. Ondertussen speelt zich elders in de stad (natuurlijk, aangezien het om een totaal andere film gaat!) een drama af: Bobby, een wapenfanaat, heeft zijn vrouw doodgeschoten en vuurt nu vanop een gastank op al wat beweegt. Hij wordt door de politie in het nauw gedreven maar slaagt erin te ontsnappen. Hij verschuilt zich achter het scherm van de drive-in bioscoop waar Orlok de eregast is…
Odette Springer was een pianiste die aan de kost kwam als “music supervisor” in B-films, meer bepaald bij Roger Corman. Mede door het feit dat ze in haar jeugd seksueel was misbruikt, werd haar aandacht speciaal getrokken door het gebruik van seks in B-films (“breasts are the cheapest special effect“), wat uiteindelijk (in 1998) uitmondde in de documentaire “Some nudity required”.
Seks was bij Corman vooral van belang in zijn hippieperiode. Daarmee bedoel ik niet dat Corman ooit een hippie is geweest (hij was toen al een veertiger en zoals het gezegde toen luidde: “Never trust anyone above thirty!”) maar hij heeft wel een aantal hippiefilms gedraaid. De bekendste (omwille van seks, drugs & rock’n’roll) hiervan is ongetwijfeld “The trip”, maar ook “The wild angels” (1966) hoort daarbij, al hoort die door zijn thema (motorbendes) ook wel een beetje bij de sfeer van de jaren vijftig (denk maar aan “The wild one” met Marlon Brando). Hier voert Peter Fonda een motorbende aan (zijn eerste belangrijke rol en al meteen een verwijzing naar “Easy rider” die enkele jaren later zijn doorbraak zal betekenen) en niemand minder dan Nancy Sinatra, die dat jaar een enorme hit had met “These boots are made for walking”, is zijn liefje. Lode De Pooter ergert zich in De Rode Vaan (de foto van Fonda en Sinatra is daar eveneens uit afkomstig, vandaar de slechte kwaliteit) enorm aan “zoveel krasse en ergerniswekkende tonelen”, vooral omdat “men niet goed weet of de auteur deze nu wil aanklagen of verheerlijken”. En Lode geeft ook nog een derde mogelijkheid, wellicht de juiste overigens: “Of (misschien wil hij ze) gewoon maar uitstallen om sensatie te maken.”
“Ook het inlassen van sequenties die naar het neonazisme verwijzen komen als vrij gratis voor,” voegt Lode eraan toe en hij besluit: “De ‘wilde engelen’ is alzo wel een heel wilde maar daarom nog geen erg overtuigende film geworden.”
Zelf ben ik er niet helemaal uit wat ik moet vinden van Corman. “The creature from the haunted sea” is bijvoorbeeld toch wel een échte B-film, vind ik, zelfs tamelijk amateuristisch gefilmd. Zo slecht dat ik eigenlijk niet weet wat de titel betekent. Is het dan toch een griezelfilm? Het zag er zo niet uit. Het begon als een spionagefilm (tegen het Cubaanse regime dat pas de macht had veroverd), maar daarna komt er een soort van Pink Panther-generiek, waarin de nadruk op de humor ligt. Blijkbaar wist Corman zelf niet welke richting hij met deze film wou uitgaan.
Of er is het hilarische “Attack of the crab monsters” (1956) met krabben die na het eten van menselijke hersenen in staat zijn om te spreken!
In 1956 maakte Roger Corman nog een dergelijke film met “The day the world ended” (met Richard Denning, Lori Nelson en Adèle Jergens). Na een kernoorlog zoeken zeven overlevenden immers een schuilplaats in een afgelegen vallei. Het komt spoedig tot ruzies binnen het heterogene gezelschap, maar een groter gevaar dreigt van buitenaf: drie-ogige monsters die blijkbaar gecreëerd werden door de kernontploffingen.
Datzelfde thema bespeelt Corman ook in het waanzinnige “Teenage caveman” uit 1958, dat zich lijkt af te spelen in de prehistorie (met de gekende “vergissing” dat er nog dinosaurussen en zo leven, naast gewone jachthonden overigens), maar na verloop van tijd blijkt de film zich juist in de toekomst af te spelen als “the monster that kills with its touch” een 20ste eeuwer in een raar soort camouflagepak blijkt te zijn, die de Bom weliswaar heeft overleefd, maar die door zijn radioactieve straling “kills with his touch”. Het hilarische zit ‘em in het feit (naast uiteraard het basisgegeven dat de mensheid dus nog binnen een mensenleven al opnieuw in de oertijd was terechtgekomen; de prehistorische “monsters” blijken trouwens gemuteerden te zijn!) dat de hoofdrol wordt vertolkt door Robert (Napoleon Solo) Vaughn, die geheel overeenkomstig de tijd “a teenage rebel” zou moeten spelen, maar gezien zijn “als ons haar maar goed ligt”-houding is dat nogal lachwekkend. Maar kom, misschien is dat de verklaring waarom hij een beschaafd soort Amerikaans spreekt, zij het met een beperkte woordenschat.
Een soort van plesiosaurus duikt overigens ook op (pun intended) in “Viking women and the sea serpent” eveneens van Roger Corman uit 1957 met Abby Dalton, Susan Cabot en Brad Jackson. De titel is wel misleidend, want de Vortex (zoals hij in de film heet) dient alleen maar om de Vikingvrouwen die op zoek zijn naar hun mannen te doen kapseizen en ze ergens te laten belanden, waar overigens ook hun mannen zijn. Waar dat precies is, wordt niet gezegd. Een paar referenties van kledij wijzen in de richting van Mongolië, maar bij de terugtocht blijkt dat Scandinavië binnen roeiafstand ligt! Gelukkig spreekt men er ook Engels. Bovendien is het in dat “Mongolië” zo warm dat men er met bloot bovenlijf loopt. Maar dat zou nog kunnen, want volgens Roger Corman was er op aarde in de tijd van de Vikingen een hittegolf. Ook in Scandinavië loopt men er immers schaars gekleed bij. Of zoals de BBC-omroepster zei: “Let’s go back to the times of short skirts and eye-liner.”
Als troost voor alle domme blondjes-moppen wordt hier ook weer het Hollywoodiaanse oercliché van de goede blonde en de slechte zwartharige opgevoerd, al dient natuurlijk te worden toegegeven dat binnen een Viking-context een zwartharig meisje inderdaad een speling van de natuur is (“she gives me the creeps,” zoals haar blonde rivale zegt). De film is ook minder een “vrouwenfilm” dan de titel aangeeft, want (ook al aangezien hij erg kort is, ongeveer een uur) de vrouwen vinden niet alleen erg vlug hun mannen terug (die dan de heldenrol kunnen overnemen), maar ook aan boord was er reeds een verstekeling die dan van die opmerkingen maakt zoals: “Somebody has to protect you women, it’s ridiculous not to have a man on a dangerous voyage.”
Anderzijds hebben de Hollywood-starlets die de woeste Vikingvrouwen moeten uitbeelden wel problemen met hun rol. Zo moeten zij b.v. de speer hanteren, maar de meeste weten nauwelijks hoe ze die moeten vastnemen. Ze zouden immers hun lange nagels wel eens kunnen breken!
Maar alles bij elkaar is dit toch één van de betere B-films die ik heb gezien, al was het maar om het (voorzichtige) orgietje met bijhorend wild dansnummer. Ook het gretige gebruik dat wordt gemaakt van zweepjes allerhande (die overigens geen enkele striem achterlaten) zullen liefhebbers van het genre wel kunnen “boeien”…
In mijn stuk over SF-films heb ik reeds gezegd dat de voornaamste Russische SF-regisseur Pavel Kloesjantsev is, die zich voor zijn producties liet adviseren door de leider van het ruimtevaartprogramma van de Sovjetunie. Die wetenschappelijke precisie werd gekoppeld aan een vakkundig meesterschap wat de “special effects” betrof. Op die manier werden “Meteoor” (1949), “The universe” (1951), “Doroga k zvyezdam” (“Road to the stars”, 1957) verplicht studiemateriaal in Hollywood. Daar nam men het overigens niet al te nauw met de artistieke deontologie, aangezien “Planeta Bur” in 1962 als “Planet of Storms” werd aangekocht door niemand minder dan Roger Corman. Die verving de Russische kosmonaute door een Amerikaanse stand-in en liet op de planeet Venus allerlei schaarsgeklede mooie vrouwen rondlopen. Nu, hoe erg dit ook mag zijn, Corman verdient enige verschoning aangezien scenario schrijven niet bepaald de sterkste kant van Kloesjantsev was. Dat vond ook de Russische studio in Leningrad, waaraan hij verbonden was, en na verloop van tijd werd hij ontslagen. Aangezien hij in zijn dagboeken ook een kritische stem tegenover het regime liet horen, worden hier politieke motieven aan gekoppeld, maar die dagboeken zijn pas na de val van het communisme ontdekt, dus onder het regime zelf was Kloesjantsev zeker geen “rebel”. Zelfs het feit dat die door Corman verknipte kosmonaute ook in Rusland kritiek kreeg omdat ze op een bepaald moment begint te wenen, kan moeilijk aangevoerd worden als een “politieke boycot”.
Roger Corman zelf wendt in zijn films vaak anticommunistische propaganda aan. In “It conquered the world” (1956) bijvoorbeeld is Lee Van Cleef een geleerde die de landing van een delegatie van Venus meemaakt. Venus is weer eens iets anders dan Mars denkt Van Cleef, maar zoals de titel reeds laat vermoeden, vergist hij zich in de vreedzame bedoelingen van de bezoekers. Alweer een hint naar de “sirenenzang” van het communisme! Het merkwaardige is dat die Venerische bezoeker eruit ziet zoals het Michelin-mannetje in de Ronde Van Frankrijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.