Vandaag is het twintig jaar geleden dat de Italiaanse filmregisseur Lucio Fulci is gestorven. Ik kende hem totaal niet en was dan ook verbaasd dat mijn Canadese vriend Alcide zoveel aandacht aan hem besteedde. Toen ik zijn bijdrage las, was ik niet weinig verbaasd over wat de heer Fulci destijds allemaal uit zijn mouw schudde. Mijn cup of tea was het zeker niet (al heeft zelfs L’Unità aandacht aan hem besteed, zie foto onderaan) en daarom dacht ik er eerst over na om gewoon de bijdrage van Alcide over te nemen, maar dan stelde ik vast dat de Nederlandse Wikipedia nog veel méér aandacht aan Fulci besteedt. Ik beperk me tot de overname van de essentie. Wie meer wil lezen, moet maar op de link klikken.

Hoewel Fulci talloze genres beoefende, wordt hij vooral herinnerd voor zijn horrorfilms, waarin hij extreem geweld combineerde met een obsessie voor lichamelijke destructie, perverse seks en een zeer pessimistische wereldvisie. De films van Fulci waren allen goedkoop en werden snel gemaakt door Italiaanse derderangs filmproductiemaatschappijen. Critici kraakten de films van Fulci vaak af vanwege de zwakke plot, het slechte acteerwerk of de erbarmelijke nasynchronisatie. Fans van horrorfilms prijzen zijn films echter juist vanwege de kitscherige vormgeving en de waanzinnige special effecten.
Vanwege het extreme geweld en de niets verhullende, ongenuanceerde enscenering ervan, geniet Fulci de titel The Master of Gore. Veel films van Fulci zijn cultklassiekers en hij heeft de status van een cultregisseur.
Fulci werd geboren op het platteland van Italië en genoot een streng katholieke opvoeding. Dat wordt gereflecteerd in wat volgens sommigen zijn meest interessante film is: Don’t Torture A Duckling. Hierin gaat een journalist drie moorden op kleine jongetjes in een klein plattelandsdorpje onderzoeken. De film was tevens bedoeld als aanklacht tegen corruptie binnen de katholieke kerk. Ook prees Fulci in deze film, door de persoon van de heks, de vrijheid en creativiteit van het individu.

Omdat zijn ouders cinema verboden, zag hij z’n eerste film pas toen hij op 18-jarige leeftijd geneeskunde ging studeren in Rome. Na een korte tijd te hebben gewerkt als chirurg (Fulci zei later zelf dat hij dankzij dit werk zijn fascinatie voor bloed, ingewanden en ledematen kreeg) raakte hij zo gefascineerd door film dat hij z’n beroep vaarwel zei en koos voor een baantje als editor van Italiaanse films. Ook een andere ingrijpende gebeurtenis zou zijn leven behoorlijk veranderen: zijn vrouw pleegde in 1968 zelfmoord. Stond Fulci voor deze gebeurtenis nog bekend als optimist, na deze gebeurtenis werd hij steeds somberder, hetgeen doorbloedde in z’n films.

In 1982 maakte Fulci zijn laatste grote film The Black Cat, een extreem bloederige verfilming van het beroemde verhaal van Edgar Allan Poe. Deze flopte, waarna de regisseur alleen nog kleine films maakte. De reden voor Fulci’s gebrek aan succes was dat, door de komst van video, de exploitatiefilm langzaam verdween. Ook werd de concurrentie van Amerikaanse films, door het verdwijnen van kleine bioscopen, in Europa steeds groter.

Fulci overleed in 1996 in zijn slaap nadat hij vergeten was zijn diabetes medicijnen in te spuiten. Volgens sommigen was dit zelfmoord, vanwege zijn gezondheidsproblemen en het gebrek aan succes.

Uitsmijter: Fulci had, in navolging van Alfred Hitchcock, in de meeste van zijn films een klein cameo-optreden.

showimg2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.