De Catalaanse sopraan Uma Ysamat verleende haar medewerking aan “La Grenya de Pascual Picanaya”, een humoristisch “theatraal concert” van Carlos Santes. Alhoewel haar “aria’s” eigenlijk een opeenvolging van orgasmes waren, gaf ze toch blijk van een goede stem te hebben (beter dan b.v. Simone Moessen uit “De zeven hoofdzonden”). Men zou zich dus kunnen afvragen hoe ze in deze productie was terechtgekomen. Tenzij ze er echt zin in had natuurlijk, want ze simuleerde haar orgasmes toch zeer goed. Ook fysiek mocht ze er best zijn. Met haar lange blonde haren en haar hoog opgesneden en laag uitgesneden pakje leek ze wel Rita Hayworth op de SM-toer.

Uma Ysamat (Montserrat Suñé y Ysamat, Barcelona, ​​1948- Girona, 2016) is een zus, vrouw, moeder, vriend, vertrouweling, adviseur … en een veelzijdige kunstenares geweest. Het was ook een referentiepunt voor velen dankzij haar mentale capaciteit – zorgvuldig bestudeerd en beoefend – waardoor ze volledig in de wereld van therapieën kon binnendringen, waarmee ze effectief bijdroeg aan iedereen die ervan hield. Vanwege haar kwaliteiten en haar kunst hield men ook van haar na wat zij had gedaan om hen in lichaam en geest beter te maken.

Als pianiste, zangeres en actrice toerde ze de wereld rond met het gezelschap van James Thiérrée – de kleinzoon van Charles Chaplin – in twee fenomenale shows: La Symphonie du Hanneton en La Veillée des Abysses , voortkomend uit de magie van een van de meest talentvolle artiesten uit het verleden. En het was ook een van de pijlers van de verschillende en absoluut spectaculaire shows van Carles Santos. Bijvoorbeeld Asdrubila.

Als zangeres en actrice was ze schokkend gehuld in de huid van een vrouw die is afgewezen vanwege haar liefde voor La Voix humaine van Jean Cocteau en Francis Poulenc. Ook heeft zij haar sporen achtergelaten op het gebied van liederen, opera- en cabaretsongs, begeleid door twee pianisten: Josep M.Colom (zie bovenstaande foto) en Emili Brugalla. 

Haar laatste entree in de kunstwereld was als regisseur van de film Catastrophes (Winter), waarin naast het werk van enkele grote klassiekers ook haar eigen muziek te horen is. Het is een tetralogie die niet is afgemaakt en waar onder meer de danser Sol Picó en de acteur Joan Serrats, goede vrienden, bij betrokken waren. En ze tonen een reeks afbeeldingen en scènes die voldoende spreken over hun grote gevoeligheid.

Een gevoeligheid die ook werd getoond in de korte film Nacht van de uil (speciale prijs van de jury van het festival van Girona), ook geregisseerd door haar, met haar eigen muziek en andere vrienden.

Albert Suñé op revistamusical.cat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.