Vandaag is het “nog maar” zestig jaar geleden dat de Franse operacomponist Gustave Charpentier is overleden.

Uiteraard is het eigenlijk ongepast om de uitdrukking “nog maar” te gebruiken, maar dat komt omdat Gustave Charpentier weliswaar al veertig jaar was toen hij zijn eerste opera « Louise » schreef, maar niet alleen is dit het enige werk waarop zijn roem berust, hij heeft er ook meer dan een halve eeuw kunnen van leven. Hij is inderdaad pas gestorven toen Elvis Presley zijn heupen al liet schudden.
In zijn meesterwerk heeft Charpentier getracht een realistisch beeld te tekenen van het leven van de artiesten en de arbeiders van het Parijs van de eeuwwisseling. Men luistert naar de opera zoals men een boek van Zola zou lezen, met al de poëzie en de harde realiteit van het dagelijkse leven.
Het gegeven handelt over de jonge naaister Louise die haar ouders verlaat om met de artiest Julien te gaan leven. Wanneer zij verneemt dat haar vader ernstig ziek is, keert zij terug naar huis. Aangetrokken door de charme van Parijs verlaat zij echter terug het huis zodra hij genezen is. Ditmaal voor altijd.
« Louise » is vijftig jaar lang in het merendeel van de operahuizen over de ganse wereld een repertoirestuk geweest. In 1956, het jaar van overlijden van Charpentier, was het de duizendste voorstelling in de Opera Comique te Parijs ! Daarna is de populariteit van de opera sterk gedaald. In 1938 werd het werk onder supervisie van de componist verfilmd met Grace Moore als Louise en Georges Thill als Julien. Het succes van « Louise » bracht Charpentier ertoe in 1913 een vervolg te componeren. Het was de opera « Julien » die echter nooit bijval gekend heeft.
De opvoering van “Louise” door de Opéra de Wallonie bekoorde door de traditionele regie, rijk aan details die het beschrijvend element — eigen aan het expressionisme — treffend weergaven. Ook het orkest onder leiding van Roger Rossel klonk bijzonder zuiver en verklankte de ononderbroken melodische lijnen van Charpentier’s partituur op een feilloze wijze.
De Louise van Andrée François was stijlvol, zelfs bij momenten hemels. Jules Bastin als de vader was expressief en — behalve in de laatste akte — zangtechnisch geslaagd. André Jobin heeft alle troeven voor een ideale Julien : een slanke en jeugdige verschijning en het typische Franse tenor-timbre. Hij weet deze troeven echter niet optimaal te benutten en moet beslist leren doseren.
Rita Gorr als de moeder was een pijnlijke ervaring. Spijtig dat ze de goede herinneringen die wij hebben aan haar carrière op deze wijze stukmaakt. Een speciale vermelding verdienen de vele kleine rollen en het koor die knap de Parijse sfeer wisten weer te geven.

Referentie

Willy Maijeur, Louise of naaien in Parijs, De Rode Vaan s.d.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.