25 jaar geleden: “Van Seppe xxx” met Jos Van Geel

Vandaag is het 25 jaar geleden dat ik naar de theatervoorstelling “Van Seppe xxx” ging kijken. Het is één van de populairste stukjes op mijn blog en dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat dit een monoloog was van Jos Van Geel en dat is dan weer de vader van de blijkbaar enorm populaire Jonas Van Geel.

Theater Poëzien was vooral een kindertheater, al speelden zij soms ook producties voor jongeren, die dan meestal te maken hebben met ontluikende seksualiteit en relatieproblemen. Zo b.v. “Innamorati” van Mieke Felix met Jos Van Geel in 1991 en van Van Geel zelf “Van Seppe xxx” in een regie van Jos Dom en eveneens door Jos Van Geel zelf gespeeld. In het kader van het Kreatie-f-estival (n.a.v. 25 jaar NTG) bracht dit verhaal over puberliefde en de XXX staat dan ook voor drie kussen.
Voor déze productie krijgt Poëzien echter van mij géén kussen. Jos Van Geel is al een paar jaar verbonden aan Theater Poëzien en blijkbaar heeft men hem voor deze productie carte blanche gegeven. Van Geel tekent dan ook voor bijna alles, al is er blijkbaar wel een regisseur aanwezig geweest in de figuur van Jos Dom. Het is merkwaardig dat alvast deze laatste blijkbaar niet heeft gemerkt dat de stof van Van Geel ontoereikend was om een publiek te kunnen boeien. Integendeel. Om dan toch aan een speelduur van één uur te komen, wordt de magere actie nog vreselijk getrokken, zodat het tempo zo laag komt te liggen dat zelfs in deze korte tijdsspanne de verveling nog om het hoekje gluurt. Van Geel is op dat moment een dertiger, maar speelt zijn puberverliefdheid alsof hij inderdaad nog een puber is. Ten eerste is dat op zich al weinig boeiend. Ten tweede is hij als puber (te oordelen aan de reactie van de jeugdige toeschouwers) blijkbaar niet erg representatief. De identificatie tussen hem en zijn publiek is dan ook minimaal. Bij de meisjes kunnen er enkel een paar gilletjes af wanneer Van Geel uit de kleren gaat. (Wees gerust, verontruste ouders, niet helemaal en ook niet provocerend.) Daarmee staat dan wel in tegenstrijd dat in de keuze van zijn muziek (voor de rest is het minder te merken) Van Geel wel degelijk voor de jaren zestig (zijn eigen jeugd dus) heeft geopteerd. Merkwaardig genoeg identificeerden de jongeren van vandaag zich daar wél mee. Telkens een nummer werd onderbroken, stegen er ontgoochelde kreetjes op. Deze voorstelling is technisch uitstekend geschikt voor reisvoorstellingen. Helaas is ze artistiek totaal ondermaats. Normaal zou ik zeggen: er dient nog aan gewerkt te worden, maar ik vraag me af of er in het verhaaltje van Van Geel sowieso stof zit om te herwerken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.