Jacques Namotte (1939-2012)

01 jacques namotteHet is al drie jaar geleden dat ik uit de doodsberichten (en dus niet uit het radio- of televisienieuws) moest vernemen dat één van de oorspronkelijke leden van de Wallace Collection is overleden. Het gaat over Jacques Namotte, de cellist die samen met violist Raymond Vincent was overgekomen uit het Nationaal Orkest van België. En zeggen dat ik nog maar pas sinds enkele jaren weet dat hij dit was, de hele tijd heb ik die functie toebedeeld aan de reeds veel vroeger overleden Serge Ghazarian (*).

Op 63-jarige leeftijd was begin 2008 Freddy Nieuland reeds overleden. Nieuland was de drummer van Wallace Collection (niet The Wallace Collection: opletten als je dit ooit moet antwoorden bij “Blokken”, want Ben Crabbé is voor dit soort futiliteiten onverbiddelijk) en ook de zanger, althans toch wat hun grootste hit “Daydream” betreft. Hij was echter niet de componist van het nummer. Daarvoor staan niet minder dan drie mensen zogezegd borg voor: violist Raymond Vincent, Sylveer Vanholme en producer David Mackay. Drie, dat is veel, zeker als men weet dat eigenlijk enkel het quasi-parlando gedeelte waarmee de plaat opent, een eigen “compositie” is. De zogenaamde “bridge” (“I dreamed of the faces, I’ve seen with you“) is immers gebaseerd op de bekende wals uit het Zwanenmeer van Peter Tsjaikovski, terwijl anderzijds het beklijvende “lalala”-slot eigenlijk het andante cantabile uit het strijkkwartet van dezelfde componist is (meestal beter bekend in de versie voor strijkorkest).
Het was ter gelegenheid van het jaarlijkse succesvolle tv-programma “Top 2000” op Nederland 3 dat een aantal kernleden van de eerste bezetting van de Wallace Collection elkaar opnieuw hebben ontmoet op 24 november 2009 in Brussel voor een mini-reportage rond het topic “wat is het mooiste nummer ooit gemaakt”, die werd uitgezonden op 30 december 2009. En hierbij was dus ook Jacques Namotte, naast pianist Marc Hérouet, die ik nog heb ontmoet op het Feest van De Rode Vaan, en David Mackay, producer van de eerste plaat (“Laughing Cavalier”, met de hit “Daydream” op). Mackay zei toen dat George Martin “Laughing Cavalier” het beste album vond van dat jaar. Daarbij moet men natuurlijk weten dat de elpee werd opgenomen in de legendarische Abbey Road-studio’s. De naam Wallace Collection ontleende de groep trouwens aan het gezellige museum dat vlakbij hun opnamestudio lag. En hun niet geringe verdienste is wellicht dat zij tal van jongeren (waaronder ook ikzelf) hebben geïnspireerd om tijdens een verblijf in Londen ook eens in dit museum langs te lopen. Dan konden zij o.m. het meesterstuk bewonderen, “The Laughing Cavalier” van Frans Hals, die dus ook de titel leverde voor de voornaamste elpee van Wallace Collection.
Wallace Collection was eigenlijk afkomstig uit Brussel. Toch was de leider een Vlaming, Sylveer Vanholme. Sylveer Vanholme startte (zoals zovelen) bij het orkest van Bob Rockin’ maar stapte daarna over naar de rechtstreekse rivaal, de Oostendse beatgroep The Seabirds, waarvan naar eigen zeggen ook Reddy De Mey zou deel hebben uitgemaakt. Tijdens zijn studies in Brussel stichtte hij (Vanholme dus) Sylvester’s Team. Later werd deze groep uitgebreid tot de “half klassieke” Wallace Collection die terecht een zeer groot succes oogstte, ook in het buitenland. Sylveer Vanholme was eigenlijk de zanger van Wallace Collection tot Mackay voorstelde dat voor “Daydream” drummer Nieuland eens een kans zou krijgen. Gezien het enorme succes van “Daydream” zou Nieuland uiteraard de zanger blijven en werd Vanholme in zijn eigen groep een beetje op de achtergrond geduwd.
Na een succesvolle (Serenade, Fly me to the earth, Dear beloved secretary) maar toch redelijk korte periode, hebben de leden van Wallace Collection vaak nog pogingen gedaan om de groep opnieuw van de grond te krijgen, maar die liepen telkens op niets uit. Op het einde van de jaren zeventig hebben ze wel nog een elpee gemaakt onder de naam “Daydream” (begrijp me goed: de groep heette deze keer Daydream), maar ik denk dat ik een van de zeldzame bezitters ben van deze elpee en dan is het nog een recensie-exemplaar, want ik vermoed dat er amper een paar exemplaren van verkocht zijn. Daar gitarist Sylveer Vanholme ondertussen Two Men Sound had opgericht, hebben ze speciaal voor deze elpee een beroep gedaan op Jean-Marie Aerts en voor de composities tekenen, naast de groepsleden, ook John Colston (Pendulum, Transit). En Mike Butcher (Jet Stax) leidde alles in de juiste sporen. Dat kon dus niet anders : de technische kwaliteit druipt eraf. Maar artistiek gezien liggen de kaarten toch enigszins anders. Nostalgie (een nummer héét zelfs zo) mag voor mijn part, maar niet op deze kleffe manier a.u.b. Soms zijn er wel mooie momenten (het arrangement van “Coco the Clown”) maar over het algemeen blijft het te vlak. Neen, geef mij dan maar de oorspronkelijke Wallace Collection.
Rond die tijd was de pianist, zowel van Wallace Collection als van Daydream, Marc Hérouet, dus te gast op het Feest van De Rode Vaan (als frontman van Marc Herouet’s Ragtime Cats) en hij vertelde mij dat het eigenlijk Freddy Nieuland was die er zich niet kon bij neerleggen dat het “over and out” was…

Ronny De Schepper

(*) Op zoek gaande naar de datum van overlijden van Serge, ontdek ik zowaar dat deze wel degelijk bij Wallace Collection heeft gespeeld, maar dan precies ter vervanging van Jacques Namotte. Zie hier: http://www.youtube.com/watch?v=v54cbCqRGaw

6 gedachtes over “Jacques Namotte (1939-2012)

  1. Jacqueske, mijn achterneef. Heel lieve, nederige man. Ik bracht mijn vakanties geregeld door bij zijn ouders. Ik denk nog heel dikwijls aan hen, met een heel warme herinnering.

    Liked by 1 persoon

  2. Wat is er eigenlijk geworden van de violist, Raymond Vincent? Over de andere groepsleden (Hérouet, Vanholme, Janssens) is er nog wel het een en ander terug te vinden, inclusief facebook pagina, maar Vincent lijkt wel in rook te zijn opgegaan na zijn mislukt experiment met Metronomics/Esperanto …

    Liked by 1 persoon

  3. Ik heb uit goede bron vernomen dat Raymond Vincent na zijn albums met Esperanto de muziekindustrie de rug toekeerde. Hij speelde wel nog jaren eerste viool bij een klassiek orkest.
    De man zou tegenwoordig een teruggetrokken bestaan leiden en weigert nog te spreken over zijn verleden als muzikant. Zelfs met de overige, nog in leven zijnde leden van The Wallace Collection weigert hij al jaren elke vorm van contact.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s