Michael Omartian wordt zeventig…

S2140

Michael Omartian, een Amerikaanse zanger en keyboardspeler die nu vooral als producer actief is, viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Ik vier niet met hem mee, want de enige keer dat ik met mr.Omartian te maken kreeg, was toen hij de producer was van de elpee “Camouflage” van Rod Stewart en dat stond mij helemaal niet aan…

(In De Rode Vaan laat ik dit artikel volgen op de recensie van “Born in the USA” van Bruce Springsteen door Eddy De Saedeleer, vandaar de “eigenaardige” opener.)
Anders ligt het met de nieuwe van Rod Stewart, “Camouflage”. Bij de beluistering hebben we immers bijna gehuild. Dat is niets nieuws bij Stewart: “If loving you is wrong”, “In a broken dream”, “Reason to believe”, “I was only joking”, “I don’t want to talk about it” en nog zo’n goeie dertig (zonder overdrijving) andere songs van dat kaliber hebben reeds vroeger dat effect teweeggebracht. Maar nu welden er geen waterlanders op omdat Rod ons weer bij de keel greep, maar omdat dit een product is, hem totaal onwaardig.
Zoals beloofd is “Camouflage” wel voor de helft met covers gevuld, maar dan niet met de nummers die Stewart bedoelde. “All right now” van Free mag dan nog een behoorlijke “oldie” zijn, een echte “goldie” is het toch ook niet. En van “Some guys have all the luck” (Robert Palmer) en “Can we still be friends” (Todd Rundgren) kan dit zeker niet worden gezegd. Bovendien maakt Rod er in zijn versie dan nog brandhout van.
Rod? Of de producer? Het dient gezegd dat Michael Omartian zo verliefd is op synthesizers dat hij erin geslaagd is het unieke stemgeluid van Stewart (zijn voornaamste, zoniet enige waardemerk – “the best white soul singer” volgens wijlen James Brown) zo goed als weg te mixen. Niet te verwonderen dat het enige nummer waaraan deze heer zijn fikken niet heeft willen verbranden (omwille van zijn geloof dan nog wel!), namelijk “Bad for you”, nog het beste nummer is geworden, samen met de enige ballad (“Trouble”) op deze slechts acht tracks tellende plaat. Verder is op deze elpee alleen nog het medium-tempo nummer “Heart is on the line” genietbaar.
In tegenstelling tot wat wij hadden verwacht, was de minderwaardige single “Infatuation” dus tóch een waardemeter voor deze elpee. Jammer.
Op “Infatuation” speelt Jeff Beck mee en als Rod op diens elpee “People get ready” gaat inzingen lijkt de ruzie van vijftien jaar eerder bijgelegd. Als hij echter ook met Jeff Beck op tournee wil gaan, komt er opnieuw herrie van. “We have a love/hate relationship,” zal Rod later samenvatten.
“Betekent dit nu het ‘einde’ van Stewart?” vroeg ik mij af. Uiteraard hoopte ik van niet en “intrinsiek” geloofde ik het ook niet, want Stewart kàn het nog altijd… als hij maar wil. Maar dat lijkt wel de vraag te zijn: wil Stewart eigenlijk nog wel een popvedette zijn? Wil hij bijvoorbeeld niet liever een partijtje gaan voetballen? Zouden zijn beruchte “uitspattingen” waarmee hij nog altijd meer de roddelpers dan de poprubrieken haalt, niet eerder een uiting zijn van verveling in plaats van “fun”? De vraag stellen is ze beantwoorden, vond ik toen… Typisch was misschien dat Rod Stewart wel aanwezig was op Live Aid (in Philadelphia), maar niet meezong.

Referentie
Ronny De Schepper, De gein en de ongein van de ouwe zakken, De Rode Vaan nr.30 van 1984

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.