35 jaar geleden: Rod Stewart in Vorst-Nationaal

47 Rod Stewart in OostendeVandaag is het 35 jaar geleden dat ik met Johan de Belie naar een optreden van Rod Stewart ben gegaan in Vorst-Nationaal. Dat was voor Rod toen zijn derde optreden aldaar en voor ons de tweede keer dat we gingen kijken (voor alle duidelijkheid: fotograaf Jo Clauwaert was toen niet mee, bovenstaande foto is dan ook in Oostende genomen, acht jaar later). Ik herinner mij eerlijk gezegd niet veel meer van dat optreden, maar was toch wel verbaasd hoe negatief ik erover heb geschreven in mijn jaarlijks popoverzicht in De Rode Vaan (“1980, duidelijk een retro-jaar”)…

Alsof het een teken aan de wand was, begonnen wij de poprubriek van de rode vaan in 1980 met het afwerken van een aantal belangrijke elpees die eigenlijk nog net tot het decennium van de jaren zeventig behoren. Zo « Quadrophenia » en « The kids are allright » van The Who (nr. 2) en « The Wall » (illustratie) van Pink Floyd (nr. 6). En alhoewel The Police zich met « Zenyatta Mondatta » nogmaals deden opvallen als de groep met het gelaat van de jaren tachtig, moesten wij het nog met « Regatta de blanc » (nr. 15) stellen. De Police-imitators Fischer-Z kwamen desondanks ook zeer goed uit de hoek met “Going deaf for a living” (nr. 21). Zij werden in Torhout en Werchter echter enigszins in de schaduw gesteld door mensen als Kevin Ayers die met « That’s what you get babe » (nr. 14) inderdaad knap werk afleverde.
Bij de artiesten die enkel bij ons op enige waardering konden rekenen, terwijl zij elders grondig werden afgekraakt, tellen we o.m. The Knack (nr. 9), Johnny Burnette (nr. 19) en Dexy’s Midnight Runners (nr. 37).
Over deze laatste (ondertussen gesplitte) soul-revival groep gesproken, het soul-label bij uitstek (Tamla Motown) vierde in 1980 zijn twintigjarig bestaan (nr. 20). Lou Reed blikt van zijn kant op dertien jaar morbiede carrière terug met zijn dubbele « Rock’n’roll Diary 1967-1980 » (Arista/Ariola 301 442). Hierop ook drie nummers uit zijn nieuwste « Growing up in public » (nr. 22) die geen onverdeeld succes was. Hetzelfde kan worden gezegd van Frankie Millers « Easy money » (nr. 38) en zijn “broertje” Rod Stewart met “Foolish behaviour” (nr. 44). Met dit verschil dat wij bij de twee Schotten aan de kredietzijde gaan staan. Vooral omdat we nog altijd erg veel van gepassioneerde balladen houden. Dit geldt nog meer voor Miller dan voor Stewart. Wellicht wegens het toch wel ontgoochelende concert in Vorst Nationaal (een exacte kopie van dat van twee jaar geleden met uitzondering van drie nummers van zijn nieuwe elpee en het geweldige “I just wanna make love to you” dat enkel op de cassetteversie staat).
Ook al ontgoochelend in Vorst (na het historische optreden in Torhout en Werchter) waren The Kinks (nr.47). Zij verloren op punten tegen hun eigen dubbele live-elpee « One for the road », gedeeltelijk wegens de zoveelste herrie tussen de twee broertjes en anderzijds wegens het te veel toegeven aan het hard-rock publiek dat op Dave Davies’ gitaarsolo’s afkomt. In gewone mensentaal : 48 uren na het concert floten onze oren nog vrolijke wijsjes (*).
Terwijl John Lennon (nr. 51) definitief werd neergelegd, was dit ook bijna het geval voor een ander podiumbeest Bob Marley (nr. 34). Zijn « Uprising » was één van de weinige platen die reggae nog enig krediet geven.
Weinig vrouwen weer in dit overzicht (geen om precies te zijn), maar de revelatie van 1980 had voor ons toch de bevallige contouren van Nazaré Pereira (nr. 45). Ook zij is live te bewonderen (terwijl haar tegenhanger, Brasil Tropical, nog tot en met 4 januari in het Brusselse Auditorium 44 zit) en dat op vrijdag 26 en zaterdag 27 december om 20.30 u in het Teater 140 op de Plaskylaan in Brussel.
NET NIET GOED GENOEG
Kwamen niet aan bod in de afgelopen 52 nummers omdat ze niet aan de norm voldeden :
Cliff Richard niet « I’m no hero » (EMI). De hitsingle « Dreamin’ » was veruit het beste van deze té geroutineerde elpee. Vooral de stem van Cliff (toch zijn voornaamste aantrekkingspunt) wordt nogal eens geweld aangedaan.
— Dr. Feelgood met « A case of the shaker » (EMI). Tamelijk gevarieerde rhythm and blues-elpee van een groep gekend uit het « alternatieve circuit » die er met deze elpee echter niet uit zal geraken.
— Straight Eight met «Shuffle’n’cut» (Logo). Blijkbaar bedoeld als opvolgers van The Tourists bij dit label met een gemakkelijke mengeling van sixties-rock en pogo. Wel de prijs voor de beste titel.
— Aan de westkust van de Verenigde Staten wordt voor het ogenblik de meest vervelende popmuziek gemaakt die er bestaat. (Had dat maar eens op het einde van de jaren zestig gezegd !) Jackson Browne (“Hold out”, Asylum) mag dan nog zijn eigen cult-followers hebben, voor de ex-Byrds Roger McGuinn en Chris Hillman (Capitol) en voor de ex-Fleetwood Makker Bob Welch (« Man overboard », Capitol) zoeken wij nog altijd tevergeefs naar pleitbezorgers.
BIJ ONZE NOORDERBUREN
We moeten tussen het Bloemendaalse bos (Martine Bijl, nr. 19) nog de bomen kunnen onderscheiden. En dat was dan o.a. het debuut van acteur Theu Boermans (in hetzelfde nummer) en het vierde album van de tot acteur gerecycleerde zanger Robert Long (nr. 10).
Onze keuze van Rob De Nijs (nr. 14) voor het feest van de rode vaan werd van vele kanten betwist, maar Rob zelf stelde iedereen gerust met een schitterend professioneel optreden dat als een hoogtepunt in onze Feestgeschiedenis mag worden geboekstaafd. Indien Rob De Nijs evenveel haar op zijn tanden had, als op zijn borst, dan zouden zijn grootste critici wellicht ook zijn grootste fans worden.
Bram Vermeulen (nr. 29) en Freek De Jonge (nr. 46) gingen uit elkaar maar leverden — op plaat althans — toch elk nog een knap product af. De tussenzin is er echter nodig omdat Freek voor « De Komiek » zijn kat stuurde, terwijl Bram zijn optimistische slagzin « De Toekomst zal het helemaal maken » op z’n minst enigszins moet relativeren nadat de Ancienne Belgique amper voor een kwart gevuld kon raken en dan nog voor de helft met persmensen. Maar Jan De Hont (ex-Rob De Nijs, vergeten we ’t niet !) is en blijft één van de meest indrukwekkende gitaristen die we aan het werk zagen.
Na het mislukte Buddy Odor-project verzamelde Hans Vandenburg vlugvlug opnieuw zijn sportief-groepje, maar “Copy Copy” (nr. 34) kon enkel maar duidelijk maken dat het allemaal definitief voorbij is. The Meteors (een groep gebouwd rond ex-Alquin-leden) staan trouwens al klaar om met « Hunger » (Harvest) het « gat in de markt » te vullen…
Ook op ons r.v.-feest : Raymond van het Groenewoud, maar dan als stervoetballer. Overigens was Raymond in Vlaanderen meer in die functie te bewonderen dan als artiest, want 1980 betekende voorheen de doorbraak in Nederland. Vooral dan met
“J’veux d’l’amour », waarmee Raymond — ondanks zware concurrentie van Tubbax, Urbanus en andere Kreuners — toch weer de trofee van de beste Belgische single in de wacht sleepte. Een en ander kan, intiem gevierd worden als men het pas verschenen boekwerk “Leven en Werken” (395 fr.) in huis haalt. Als men over een goed uitgebalanceerde tennisraket beschikt, kan men de vingerzettingen van het Idool nabootsen en het deksel van de frietketel leent zich voorlopig ook nog steeds uitstekend om de drumlessen van Stoy Stoffelen in praktijk te brengen. Goedgelovige zielen die zich ergeren aan Urbanusstrips krijgen een paar Kamagurka-cartoons om zich aan te vergapen en de slechte popcritici in Vlaanderen krijgen een veeg uit de pan. Let op het adjectief : wij staan er dus niet bij. Daartegenover staat het “definitieve” RVHG-interview door de gelauwerde Mark Didden, die de inspiratie voor zijn scenario’s uit het werk van de jonge god haalt en daarvoor dus wel iets mocht terugdoen. Nà.
EEN RELATIEF GOED JAAR
« 1980 is een goed jaar voor de Belgenpop » schreven we in de r.v. nr. 46 en dat o.m. naar aanleiding van het verschijnen van de verzamelaars “Get Sprouts”, « Beat boys » en « Leven en liefdes van Raymond van het Groenewoud ». Die indruk was op dat moment zeer levendig, maar als men terugkijkt op de 45 rode vanen die daaraan voorafgingen dan is die uitspraak toch aan enige relativering toe.
In nr. 1 reeds dienden Luk Van Kessel en Lio zich aan. Deze laatste toen nog met haar eerste single (« Banana split ») maar ondertussen is er ook een elpee van haar op de markt. Je kan tegenover Lio onmogelijk “objectief” staan. Haar Lolita-uiterlijk wordt immers zeer bewust uitgespeeld in tekst + muziek + beeld. Als wij er dus van houden, terwijl iemand anders vindt dat dit vinyl opnieuw moet worden gesmolten zegt dat meer over de respectievelijke recensenten dan over de plaat zelf. Wat we wel enigszins als « objectief » kunnen meegeven is dat « Banana split » tot nu toe onovertroffen blijft en dat verder ook de andere singeltjes van Lio (“Amoureux solitaires” b.v.) boven de doorsneetracks uittronen. Een aanwijzing dat dit geen blijvertje is?
Dan moesten we meteen wachten op nr. 23 toen The Misters resoluut de hardrock toer opgingen. Helemaal anders waren Once More (nr. 26) en Telex (nr. 30) maar globaal kan men toch stellen dat voor deze drie elpees het optimisme niet ongetemperd was.
Op Nederlandstalig vlak kunnen we hetzelfde zeggen over Wim De Craene (nr. 47) terwijl we bij Erik Van Neygen (nr. 42) zelfs tranen met tuiten weenden. Toch kunnen we hier eindigen op een positieve noot. Door plaatsgebrek hebben we nog geen aandacht kunnen besteden aan de nieuwe werkstukken van Rum, Wannes van de Velde, Jan De Wilde en Urbanus van Anus. En deze zijn alle vier zéker de moeite waard. Net als dit hoekje in de r.v. trouwens. Blijf dus maar afstemmen op onze golflengte. Ook voor ’81. Prettige feestdagen !
POST-SCRIPTUM
Zelfs iemand die de popmuziek slechts oppervlakkig volgt, zal opmerken dat de belangrijkste plaat van 1980, namelijk “The River” van Bruce Springsteen, in dit overzicht ontbreekt. Dat vond ook Freek Neyrinck, die in die tijd achter de schermen nog het reilen en het zeilen van de cultuurrubriek van De Rode Vaan in de gaten hield, toen hij me zag op net nieuwjaarsfeestje van de KP of van het Masereelfonds, dat weet ik nu niet meer zo precies, niet lang daarna. En, neen, ik was Bruce niet “vergeten”. Ik had echter een recensie-exemplaar aangevraagd bij het Belgische filiaal van zijn platenfirma CBS en niet gekregen. Bruce trad dat jaar ook op in de Kuip in Rotterdam, als ik me niet vergis, en ook dààrvoor had ik geen uitnodiging ontvangen. En daarom had ik hem moedwillig doodgezwegen in mijn jaaroverzicht. Freek schudde het hoofd bij het zien van zo’n koppigheid. En gelijk had-ie natuurlijk.
Van dezelfde orde was de schertsend bedoelde opmerking over Marc Didden, “die de inspiratie voor zijn scenario’s uit het werk van RVHG haalt” (bedoeld wordt natuurlijk: “Brussels by night”). Ook dat was de start van een jarenlange wrok van Marc tegenover mij. Ik herinner mij nog dat ik rond diezelfde tijd hem gevraagd had mij een kopietje van de tekst van “Father Christmas” van The Kinks door te sturen, omdat ik dat nodig had voor de Sloebergazet. Toen op maandagochtend de telefoniste mij dan ook aankondigde dat ze Marc Didden voor mij aan de lijn had, begroette ik hem met de woorden dat de tekst goed toegekomen was en dat hij bedankt was. Maar dat was niet waarvoor hij belde natuurlijk… Na een lange woordenwisseling kon ik hem er toch van overtuigen geen “rechtzetting” te eisen, omdat het enkel als grapje was bedoeld (hoe hij kon denken dat ik echt van mening was dat je uit een songtekst een volledig filmscenario van anderhalf uur kon verzinnen is mij nog steeds een raadsel). Maar hoe diep het allemaal wel zat, bleek verder nog uit het feit dat Guy Mortier er mijn collega Miel Dullaert ook over had aangepakt op de trein naar het werk.
Het was ook in voornoemd telefoongesprek dat Didden mij had verweten te veel uit Humo te citeren zonder bronvermelding. Vandaar dat de volgende weken en maanden, telkens ik iets uit Humo overnam, ik er dan bij schreef: “Uit Humo! Uit Humo!” Ja, ’t waren tijden :-)

(*) Nu nog altijd trouwens!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.