Het is vandaag 65 jaar geleden dat de Franse actrice Simone Signoret in het huwelijk trad met collega Yves Montand. Ze is een geweldige actrice geweest, maar ze is wel “van vóór mijn tijd” zoals men dan zegt. Daarmee bedoel ik dan vooral dat ik haar altijd heb gekend als “oud” (waardoor ze uiteraard ook verschilt van sexgodinnen “van vóór mijn tijd” die ik nooit heb gekend bij leven en welzijn, zoals Louise Brooks, Clara Bow of Jean Harlow) en dat ze dus nooit een erotische indruk op mij heeft nagelaten. Maar toch heb ik besloten een artikel aan haar te wijden, als hulde aan al die vrouwen van wie je vergeet dat ze ook ooit jong en mooi zijn geweest (zie onderstaande foto)…

75 simone signoretSimone Signoret werd geboren als Simone Kaminker in Wiesbaden (Duitsland); haar Frans-joods-Poolse vader André Kaminker was toen gestationeerd in het Rijnland in het kader van de Franse bezetting van dat gebied na de Eerste Wereldoorlog. Na het uitbreken van de oorlog in september 1939 week het gezin, dat inmiddels al door haar vader verlaten was, uit naar het Bretonse Vannes.
Aanvankelijk verdiende Simone, weer terug in Parijs, de kost voor zichzelf, haar moeder en haar twee broertjes als typiste voor het collaborationistische blad Les nouveaux temps. Zij ontdekte echter haar passie voor acteren en raakte verzeild in een links artistiek milieu. Zij ging vanaf 1942 kleine filmrollen spelen en koos de achternaam van haar moeder (Signoret) als artiestennaam, om daarmee haar deels joodse afkomst verborgen te houden.
In 1943 ontmoette zij de regisseur Yves Allégret, iemand met een Trotskistisch verleden. Hun dochter Cathérine Allégret werd geboren op 9 april 1946. In dat jaar brak Signoret door met de film Macadam, waarvoor zij het jaar daarop de Prix Suzanne Bianchetti kreeg. Signoret en Allégret trouwden in 1948.
58 yves montand en simone signoretIn augustus 1949 verliet zij hem echter, vanwege een plotselinge verliefdheid op zanger/acteur Yves Montand, met wie zij ging samenwonen. In december 1951 trouwden zij; hun huwelijk zou tot haar dood standhouden, ondanks zijn geruchtmakende affaires, vooral die met Marilyn Monroe in 1960. “Marilyn bezat een vreemd soort onschuld,” aldus Montand. “Hoe minder indruk ze probeerde te maken, hoe verleidelijker ze was. Als Simone me de bons had gegeven, zou ik waarschijnlijk met Marilyn een nieuw leven zijn begonnen, maar het kwam nooit in me op met Simone te breken. Ze spande zich enorm in om ons huwelijk te redden. Ze was echt een prachtig iemand. Dat ben ik niet geweest.”
52 Miller,Signoret,Montand,Monroe_0002Onder regie van Allégret had zij intussen in een drietal films gespeeld: een bijrol in La boîte aux rêves (1945), Les démons de l’aube (1945) en Dédée d’Anvers (1947). Ook nadat zij Allégret had verlaten speelde zij nog in een film van hem: Manèges (1949).
Zij speelde in talrijke grote en minder grote films en blonk vooral uit in rollen als hoer, zoals in “La ronde” van Max Ophüls in 1950. Net als Shirley MacLaine na haar zou ze kunnen zeggen: “I became so famous for playing hookers that I used to tell the film companies, just put my salary on the dressing table.”
Les diaboliques uit 1955 wordt gezien als een van haar meest indringende acteerprestaties. Voor haar hoofdrol in de Engelse film Room at the Top won zij in 1959 de prijs van het Filmfestival in Cannes voor de beste actrice. Zij ontving in 1960 als eerste Franse actrice de Amerikaanse Oscar voor diezelfde rol, waarmee haar internationale doorbraak een feit was. De prijsuitreiking in Hollywood kreeg extra reliëf omdat zij voorheen van de Amerikaanse overheid een inreisverbod had gehad vanwege haar linkse sympathieën.
In de jaren zestig speelde zij nog in verscheidene Engelstalige films. In 1965 kreeg zij een Oscarnominatie voor Ship of Fools. Een enkele keer speelde ze ook een Duitstalige filmrol, in een DDR-productie van Bertolt Brecht’s Mutter Courage. In Engeland werden haar in totaal twee BAFTA-awards toegekend en kreeg zij drie BAFTA-nominaties. De Afro-Amerikaanse zangeres Nina Simone koos haar artiestennaam om haar favoriete actrice te eren.
In 1966 heeft zij één keer in Engeland een Shakespeare-rol geaccepteerd, in het Londense Royal Court Theatre; haar vertolking van Lady Macbeth werd echter ‘te Gallisch’ bevonden. In 1977 won zij de Franse César voor beste actrice in La vie devant soi, op een leeftijd waarop de meeste actrices over hun hoogtepunt heen zijn.
Met het klimmen de jaren tartte zij de conventies door haar uiterlijk te verwaarlozen. Ze bleef stevig whisky drinken, slank zijn interesseerde haar niet, haar fotogenieke gezicht zwol op, maar misschien juist daardoor rees haar status tot die van een monstre sacré van de Franse cinema, een vrouwelijk equivalent van Jean Gabin en daarmee boven persoonlijke en artistieke kritiek verheven. Tijdens haar leven verschenen er vier biografieën; na haar dood zouden er nog drie volgen. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.