De stijlvolle Britse zanger Bryan Ferry viert vandaag zijn zeventigste verjaardag.

Popmuziek begin de jaren zeventig. Zelden zo’n dooie troep meegemaakt. Flower Power, psychedelic music en vooral Woodstock hebben brokken gemaakt. De beweging is muzikaal in twee richtingen uiteengevallen. De « harden » onthouden van het hele mystieke gedoe alleen de duivelse kant (de bekende tegenstelling tussen witte en zwarte magie) en gehuld in zwarte lederen pakken laten zij de gitaren gieren. Black Sabbath, Black Widow, Deep Purple en andere Led Zeppelins leggen de basis voor wat later hard-rock zou worden genoemd.
Voor de anderen worden de wierookstokjes vervangen door heuse rockwolken en de psychedelische alcohol-dia’s door een lichtshow die evenveel de aandacht op zich trekt als de muziek zelf. Deze wordt dan ook steeds meer etherisch, zweverig, tot ze bijna tot muzikaal behang verkleurt. Pink Floyd geeft de toon aan. Soft Machine en Peter Green, om maar die te noemen, volgen.
Mijnwerkerszoon Bryan Ferry (geboren in Washington, uiteraard niet in de VS, maar in het Noord-Oosten van Engeland) heeft aan beide richtingen geen boodschap. Psychedelica zijn aan hem nooit besteed geweest. Tot nu toe zingt hij immers in een blanke soulgroep en Mick Jagger is nog steeds zijn idool, onwetend als hij is dat deze hem ooit nog zijn lief (fotomodel Jerry Hall) zal afhandig maken.
Ferry heeft schone kunsten gestudeerd in Newcastle en geeft les in schilderen en… pottenbakken aan een Londense academie. In de standenbewuste omgeving waarin hij zich beweegt, verloochent hij zijn afkomst niet maar neemt als reactie een decadente, over-gestileerde pose aan. En de dag dat hij zich sterk genoeg voelt om met een eigen groep voor de pinnen te komen weet hij : dit moet ook het kenmerk worden van deze groep. Stijl, theatraliteit, formalisme. Dat alles in overeenstemming met de teksten die Ferry schrijft en een onderhuids zinderende emotionaliteit voelbaar gemaakt in krachtige muziek, Roxy Music. We schrijven 1972.
De eerste samenstelling van de groep is Phil Manzanera (gitaar), Andy Mackay (sax), Brian Eno (toetsen) en Paul Thompson (drums). De bassist is steeds vervangbaar geweest. De enige vereiste om bassist te worden bij Roxy Music is bass kunnen spelen, heeft Ferry ooit eens verklaard. Later zou hij dat ook over andere instrumenten beweren. Zo zal o.m. Mike Figgis, de latere filmregisseur, op een bepaald moment deel uitmaken van de groep.
Nadat Eno (na herrie met Ferry) in 1973 na twee elpees (« Roxy Music » en « For your pleasure ») uit de groep ging of werd gezet (schrappen naar keuze), vinden diens bewonderaars (maar ook vele critici) de daarop volgende elpees « Stranded », « Country life », « Viva » (een live-elpee) en « Siren » dan ook minder geslaagd. Ze storen zich aan het feit dat Ferry de muziek te zeer een vehikel laat zijn voor een problematiek en symboliek die vooral hemzelf bezighoudt (het Lorelei-thema : de mooie Sirene die menig onvervaard zeevaarder doet stranden).
In de Roxy-elpees “Do the strand”, “Stranded” en “Siren” van deze groep keert inderdaad telkens het Lorelei-motief weer. Bryan Ferry: “Ik zou inderdaad graag stranden op een rots waar zo’n sirene op zit. Da’s het hele probleem van de femme fatale, de Grote Alles Verslindende Liefde waar elke artiest wel eens van droomt, of echt mee te maken krijgt. Het grote gevaar ook, dat je creativiteit op de klippen gaat omdat je in de armen van zo’n vrouw zit, en geen klap meer uitvoert.” (in “Humo”).
Het vervolg laat zich makkelijk raden : Roxy Music wordt ontbonden, iedereen gaat solo maar vooral Ferry’s projecten worden uiteraard gevolgd. En dat is niet zo leuk. « Let’s stick together » verkoopt wel best, maar dat maakt Ferry des te razender want deze bijeengeharkte verzameling songs ligt hem veel minder aan het hart dan « In your mind » of « The bride stripped bare » die grandioos floppen.
Gevolg : in 1979 komt Roxy Music weer samen (zonder Eno natuurlijk) voor de superieure « Manifesto » -elpee. Een jaar later was er « Flesh + Blood » en daarna « Avalon », even zovele bevestigingen van het feit dat « Roxy Music is here to stay ». De groep krijgt zelfs min of meer opnieuw vaste vorm. Thompson is er weliswaar uitgegooid voor Andy Newmark, maar ritmegitarist Neil Hubbard en bassist Gary Tibbs draaien nu toch al een paar jaar mee… (De Rode Vaan nr.36 van 1982)
Toen Roxy Music in 1983 uit elkaar ging, richtte Ferry zich volledig op zijn solocarrière, waarvoor hij de steun kreeg van het oud-bandlid Paul Thompson. Hij zong nummers van Roxy Music, klassiekers uit de jaren dertig en een aantal nieuwe nummers.
In 2001 werd een Roxy Music-reünie georganiseerd met Ferry, Paul Thompson, Phil Manzanera en Andy Mackay. Ondertussen bleef Ferry ook solo muziek maken. In 2007 verscheen zijn album Dylanesque, een langspeler vol Bob Dylan-covers. Dat jaar trad Bryan Ferry ook op op de Lokerse Feesten. Dat jaar kwam Bryan Ferry ook in het nieuws met enkele ondoordachte uitlatingen over The Third Reich. Zijn management legde er de nadruk op dat het ging over zijn bewondering voor de cultùùr van het Derde Rijk (architectuur, beeldhouwkunst…) en dat men daaruit niet mocht afleiden dat hij ook andere aspecten van het regime goedkeurde, maar het was toch een merkwaardige opmerking.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s