Wim De Craene (1950-1990)

Vijfentwintig jaar geleden pleegde Wim De Craene (°Gent, 30 juli 1950) zelfmoord in zijn appartement op de Frère Orbanlaan in Gent door het innemen van een overdosis geneesmiddelen (sommigen knopen er het Elvis-verhaal aan vast: een dokter schreef hem te gemakkelijk tranquilisers voor). Hij kon er zich niet mee verzoenen dat zijn vriendin Katty Bogaert ervandoor gegaan was. De naam heb ik uit “Story”, maar “Dag Allemaal” was nog smakelozer: die publiceerde een paginagrote foto van het paar met daarboven als titel: “Wim De Craene kon het leven zonder vriendin Cathy (sic) niet meer aan“. In feite was Katty reeds in mei opgestapt maar de “piepjonge vriendinnetjes” (Story) waarmee Wim haar probeerde te vergeten, voldeden niet, aldus onze Vlaamse kwaliteitsbladen. Zijn manager Ronny Taalman, die hem vond omdat hij afspraken met Will Tura en met zijn platenfirma niet was nagekomen, ontdekte bij zijn stoffelijk overschot wel een brief vol verwijten aan Katty.

Wim De Craene volgde een toneelopleiding aan het Gentse muziekconservatorium. Was het zo dat hij Nora Tilley heeft leren kennen met wie hij nog een aantal jaren “De Kneut” in Wetteren heeft opengehouden? (*) Alleszins zocht hij een tijdlang zijn vriendinnen in het theatermilieu, zo gaat “Rosanne” eigenlijk over Chris Thys (**). Wim onderbrak die echter in 1966 omdat hij liever wou gaan zingen. In 1969 komt hij in contact met Kamiel Pauwels van Spiraal, die hem op zijn beurt met Louis De Vries, toen nog manager van The Pebbles, in contact brengt zodat hij twee singles kan opnemen, “Recht naar de kroegen en de wijven” en “Roze-rood-oranje”. Contacten met Adèle Bloemendaal en Ramses Shaffy leveren enige optredens in Nederland op (en het feit dat zijn zoon de naam Ramses kreeg), waarna hij bij Fonior een eerste elpee mag opnemen. Die wordt over het algemeen goed ontvangen, maar niét in Tliedboek: “Of je nu Vanuytsel of De Craene of Verminnen hoort, hun meridiaan lijkt door een drankhuis te lopen, hun inspiratie zit op een barkruk en de wereld wordt doorheen een bierglas gemonsterd.” (Miel Appelmans in Tliedboek)
In 1973 volgde dan de elpee met “Rozanne” en in 1975, na een zwaar auto-ongeluk, “Alles is nog bij het oude” met “Tim”. Daarmee zat hij op zijn hoogtepunt. Na “Wim De Craene is ook nooit weg” gooide hij het roer weer om en was hij wél weg: hij liet zich begeleiden door de Duitse jazzrock-groep The Headband en probeerde zo bij onze Oosterburen door te breken. Tevergeefs, zodat hij in 1980 terugkeerde met “Perte totale”, zijn nieuwe groep, maar ook een nieuwe elpee, die ik als volgt recenseerde voor De Rode Vaan:
Oorspronkelijk werd de come-back-elpee van Wim De Craene aangekondigd als een rock-elpee. Ondertussen verklaart Wim zelf reeds (via BRT 1) dat dit niet de bedoeling is geweest. Het onderscheid is wellicht te verklaren uit het feit dat het uiteindelijke resultaat niet helemaal aan het opzet beantwoordt. Via het door « Hitring » bekende « St.Tropez » over « Rollen » en « Mien » naar « De Renner » en « DC 10 » wordt er voorzichtig weggerockt zonder ooit echt brokken te maken. Toch merken we hier dat Wim De Craene wel degelijk iets nieuws heeft geprobeerd. In de ontgoochelende titelsong (« Perte totale ») en vooral in « Droevig lied » stellen we echter vast dat Wim zijn « Rosanne »—succes nog niet helemaal heeft verwerkt. Ook « Ravage » noemt hij zelf bij zijn « oude stijl »-nummers. Dat is dan wel jammer want precies « Ravage » vonden wij een weg die hij verder zou moeten inslaan omdat écht rocken hem toch niet schijnt te liggen. Maar natuurlijk nog liever « St.Tropez » dan mislukte kleinkunstnummers als « Auto & Garagie », waarop De Craene klinkt als een Robert Long met slechte teksten.
In 1983 kwam “Kraaknet”, zijn zesde elpee, gevolgd in 1986 door “Via Dolorosa” (oorspronkelijk wilde hij ze “Mein Kampf” noemen, maar de platenfirma zag dat gelukkig niet zitten). Vlak voor zijn dood had hij in eigen beheer (want door het failliet van Fonior zat hij in financiële moeilijkheden) een nieuwe single uitgebracht, “Enkel in een broekje”, en waren er plannen voor een televisieshow met Jacques Vermeire…
Toen het artistiek aperitief in 1991 aan 150 afleveringen toe was, ging Frank Pauwels van “De Gentenaar” even praten met Freek Neyrinck. De onvermijdelijke vraag is dan: de beste en de slechtste herinnering. De beste herinnering houdt Freek over aan Wim De Craene, die kort voor zijn zelfmoord zijn gast was en daar buitengewoon opgewekt was, ook al wist Freek dat hij in de put zat. De slechtste herinnering daarentegen gaat naar twee, ook mij niet helemaal onbekende dichteressen, namelijk Miriam Van Hee en Bea De Longie, “waaraan ik wel 400 vragen stelde,” zegt Neyrinck, “en waarvan ik amper 400 woorden terugkreeg.” Hij had al beter Jan Bogaert gevraagd!

Ronny De Schepper

(*) Volgens Achiel Van Malderen (die het kan weten) heeft Wim nooit De Kneut opengehouden. Wel was hij er vaste klant. Achiel weet mij ook nog te melden dat Wim slechts enkele weken op het conservatorium van Gent heeft gesleten: “In 1974 als ik mij goed herinner. In ieder geval enkele jaren voor Nora Tilley er haar opleiding afmaakte (1977) die ze in het conservatorium van Brussel was begonnen, en die Wim via De Kneut had leren kennen omdat Nora partner was van de uitbater Roland Van Laeke.”
(**) Tijdens het leven van Wim is dit niet algemeen geweten geweest, dat is pas nadien met mondjesmaat aan het licht gekomen (een hardnekkig misverstand circuleerde lange tijd, namelijk dat het over haar zus Leah ging). Maar in 2012 speelde Chris een Rosanne in de TV-serie “De Vijfhoek” en de keuze van die naam leek me niet toevallig te zijn.

7 gedachtes over “Wim De Craene (1950-1990)

  1. Met alle respect voor de tragiek van De Craene wil ik toch wel kwijt dat zijn opportunisme me stoorde. Op een LP zong hij van “…dan wordt België weer vrij”, maar even later toen hij mocht optreden voor het Vlaams Nationaal Zangfeest midden jaren 70 werd dat plots “dan wordt Vlaanderen weer vrij”! Niet dat ik daar naartoe ging, maar ik heb die tekst opgevraagd omdat ik toen een studie maakte over de retoriek van het etnisch nationalisme.
    Met andere woorden: er was op die mens “geen staat te maken”…

    Like

    1. Ik zat toen aan de drums op dat bewuste Vlaamse zangfeest, slechts vier nummers bracht hij. Ik speelde toen enkele jaren in zijn band en heb één nummer ingespeeld op ‘Is ook nooit weg’, nml. ‘Loop nog even langs’. We kwamen toen veel in de Kneut maar er was nog een ander café waar we dikwijls zaten, bij Jean in de Romantica. Ze deelden samen de liefhebberij voor rode wijn.

      Like

    2. Dag Joris. Een beetje laat maar ik vind pas nu je ‘gedachte’ terug op deze site. Weet dat het nummer ‘Brussel’ een onderdeel was van de opera ‘Jan De Lichte’ waar Wim De Craene aan werkte. Op het 2de album ‘Brussel’ (1975) van Wim De Craene staan trouwens meerdere nummers die voor deze opera bedoeld waren. De opera is er nooit gekomen omdat je daarvoor ook de goede contacten en de juiste ondersteuning moet vinden. De periode waarin Wim De Craene aan zijn opera werkte was daar niet de beste periode voor. Wim De Craene zag Jan De Lichte als een soort Robin Hood, de sympathieke boef die het opnam tegen de Franse overheerser, de heersende orde van de kerk en de adel, en die stal van de rijken ten behoeve van de armen. Los van de opera ‘Jan De Lichte’ klonk het nummer ‘Brussel’ meer dan waarschijnlijk goed in de oren van de organisatoren van het Vlaams Nationaal Zangfeest. ‘Dan wordt België weer vrij, dan wordt Vlaanderen weer vrij’ op het eind van het nummer ‘Brussel’ behoort integraal tot de tekst van het nummer ‘Brussel’, dit is zo geregistreerd op het album ‘Brussel’ en werd zeker niet gewijzigd voor het Zangfeest. Nog tijdens het bewuste Zangfeest heeft Wim De Craene beseft dat hij niet echt thuis hoorde op het Zangfeest en dat hij nooit meer zou deelnemen. Tal van zijn liedjes en de projecten waaraan hij meewerkte maken dit heel duidelijk. Om Wim De Craene beter te leren kennen kan je de inhoud van de doos ‘Integraal’ beluisteren met zowat alles wat hij aan geluidsdrager heeft toevertrouwd. Kijk ook eens op http://www.wimdecraene.net voor meer.

      Like

  2. In het artikel wordt even vermeld dat Tim uitkwam na zijn autoongeluk. In 1974/75 trad de Craene op met als begeleidingsband een aantal muzikanten van het vroegere Irish Coffee uit Aalst. Zonder zanger William Souffreau die later solo nog verschillende lp’s maakt, en tegenwoordig met enkele jongere muzikanten in zijn kielzog terug door het leven gaat als Irish Coffee. Bij het ongeluk kwam de organist van de band om het leven.
    De Kneut situeerde zich op meerdere plaatsen, waaronder het Felix Beernaertsplein te Wetteren. Voor het cafe werd de hoesfoto genomen van de LP.

    Like

  3. liedjeskaffee de Kneut was eerst gevestigd in een oude hoeve te Laarne en is later verhuisd naar het Felix Beernaertsplein te Wetteren. De vriend en latere echtgenoot van Nora was Roland Van Laeken (jongere broer van Journalist William) waren de uitbaters. Hun huwelijksfeest vond plaats in de Ottorongohoeve te Wetteren. Dolf De Winter was indiaan Ottorongo in de reeks Johan en de Alverman (oef, oef). Wim was inderdaad meer terug te vinden in de Romantica bij bokserJean en Julie.

    Liked by 1 persoon

    1. Dat klopt. Ik speelde toen drums bij Wim die periode (‘75-‘77). Na de optredens gingen we altijd na bij Jean in de Romantica. Zelf speel ik samen met Tars Lootens 1 nummer mee op zijn LP ‘Is ook nooit weg’.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.