Herb Reed (1928-2012)

Het is al drie jaar geleden dat Herb Reed, de oprichter van de Amerikaanse band The Platters, is overleden. Hij was 83. Reed was het laatste overlevende bandlid van de oorspronkelijke bezetting. Hij was ook de enige die te horen was op alle 400 platenopnames van The Platters.

Reed, die eigenlijk violist was, richtte The Platters op in 1953. Hij bedacht ook de naam nadat hij had gemerkt dat de d.j.’s uit die tijd niet over “discs” spraken, maar over “platters”.
De band bestond oorspronkelijk uit één vrouw, naast vier mannen en zal voor altijd verbonden blijven met rock’n’roll, ook al hoorde de groep eerder thuis in het doowop-genre. Dat komt omdat The Platters in de jaren vijftig in tal van rockfilms waren te zien. Ze braken immers door in 1955 met “Only you” en hadden tussen midden jaren 50 en eind jaren 50 vier nummer 1-hits: “The great pretender”, “My prayer”, “Twilight time” en “Smoke gets in your eyes”. Op elk van die hits zong Herb Reed de basstem. De lead vocals waren meestal van Tony Williams (1928-1992).
In die periode werden ze ook naar Gent gehaald door “The Music Club”, dit was een vereniging opgericht door de latere socialistische burgemeester Gilbert Temmerman.
The Platters namen op voor Mercury van 1955 tot 1964. Ze slaagden erin een enorm gevarieerd aanbod aan doo-wop stijlen te presenteren. Van het quasi-a capella “Only you” over de piano-tripletten van “The Great Pretender” naar het complexe orkest-arrangement van “Smoke gets in your eyes”. Daarna volgden nog “Magic touch” en “My prayer”, maar met “Harbour lights” kwam er een bruusk einde aan hun succes omdat de vier mannelijke leden rond die tijd in een seksschandaal betrokken raakten. Ze werden namelijk betrapt op het gezamenlijk stoeien met vier meisjes, waarvoor als bezwarende omstandigheid gold dat drie daarvan blank waren!
Toch zouden ze tot aan de komst van The Supremes (zie mijn artikel over soul) de populairste zwarte groep blijven.
De erfgenamen van de historische Platters mochten eind jaren zeventig op Music for Pleasure een elpee uitbrengen die mij deed watertanden. Wie heeft er immers geen goede herinneringen aan “My prayer”, “Sentimental journey”, “I’ll be home”, “Harbour lights” of “I’m sorry”. Deze eigen hits werden dan aangevuld met coverversies van “The more I see you”, “With this ring”, “Catch the wind”, “The wonder of you”, “Unchained melody” en “Delilah”.
Als je deze plaat echter op de draaitafel legde, geloofde je je oren niet. Arrangementen waar met de pet naar gegooid was, een klank die zo helder is als die van een knikker op vasttapijt, gouden stemmen die klinken als kattengekrijs en close harmony dat zo close is als de twee vleugelspelers op een voetbalveld. Kortom, deze plaat was een aanrader voor wie z’n platen niet speelt, maar alleen de hoes bekijkt.
Marcel Heymans van MFP was uiteraard niet tevreden over deze recensie in De Rode Vaan en hing aan de lijn. Zijn interventie verscheen een week later als lezersbrief: “Het is wellicht niet de gewoonte dat mensen van platenfirma’s reageren op recensies maar in het geval van de bespreking van The Platters is misschien toch een kleine rechtzetting noodzakelijk. Het is immers niet zo dat dit ‘de erfgenamen van de historische Platters’ zijn, het zijn wel degelijk ‘de historische Platters’ zelf (een paar uitzonderingen zoals ‘Delilah’ e.d. niet te na gesproken). Indien R.D.S. dus vindt dat deze plaat klinkt ‘als knikkers op een vasttapijt’ dan is dit te wijten aan de opnamemogelijkheden die indertijd nog niet zo perfect waren als nu.”
Als “antwoord” verscheen in De Rode Vaan nogal droogjes: “Onze ‘kenner’ van gouwe ouwe, J.M. (Jan Mestdagh, RDS), dacht er nochtans net zo over als R.D.S.” (*)
Daarom doet het mij des te meer plezier dat ik na al die jaren gelijk krijg van niemand minder dan Jean Blaute, die in Humo verklaarde: “Meer dan één groep is al teleurgesteld geweest als zij hun plaat voor het eerst buiten de studio hoorde. Nu is dat uitzonderlijk, maar in de hoogdagen van het vinyl was dat schering en inslag, ook al omdat er geregeld slechte gravures en nog slechtere persingen waren.. In de middeleeuwen van het vinyl kon het gebeuren dat de brilliance van de studio – dat brede spectrum aan klanken, van heel hoog tot heel laag – plots wég was als de plaat uitkwam.”

Ronny De Schepper

(*) Men kan zich natuurlijk afvragen waarom we die telefonische interventie sowieso als lezersbrief hebben gepubliceerd, maar dan moet u weten dat wij op De Rode Vaan slechts hoogst zelden lezersbrieven kregen en dan zeker bijna nooit als reactie op een of ander artikel (meestal waren het brieven van stalinisten die de redactie, aanhangers van het eurocommunisme, naar de verdoemenis of meer specifiek naar Siberië wensten). Zo’n “telefonische” lezersbrief was dus al heel wat beter dan andere brieven die we zelf schreven.
Dat procédé kon vaak tot hilarische misverstanden leiden. Zo kreeg ik reeds na mijn eerste bijdrage als losse medewerker een lezersbrief van ene M.B. uit Gent die uitgebreid de lof zong van mijn vernieuwende inbreng in het magazine. Nu kénde ik echter een M.B. uit Gent en dat was dan ook nog een pas gescheiden vrouw! Ik zag dus al allerlei mogelijkheden opdoemen. Helaas bleek enkele maanden later, toen ik vast op de redactie ging werken, dat de brief geschreven was door Jan Mestdagh en dat-ie enkel tot doel had mij tot nog veel meer (onbezoldigde) bijdragen aan te sporen!
Zelf moest ik ook af en toe een “lezersbrief” schrijven en één van mijn beste inside-jokes vind ik nog altijd de brief die met name diezelfde week is gepubliceerd als de brief van Marcel Heymans. Hij ging over religieuze fanatici en bevatte o.m. fragmenten als “Om nog maar te zwijgen van het potentieel van jonge mensen dat men ons ontneemt. Hierbij denk ik vooral aan de Jesus People. Dergelijke jongeren zouden misschien anders niet zozeer bij onze partij, maar toch bij Kristenen voor het Socialisme of zo aangesloten zijn.” Of nog: “U ziet het, er kan heel wat over geschreven worden. De rol van de pers bijvoorbeeld. Zo pakte Zondagsnieuws vorige week uit met de grote titel ‘Er gebeuren mirakelen in Temse’ n.a.v. het optreden van gebedsgenezer Koornstra. Mag dat allemaal zomaar, in naam van de vrijheid?”
Het grappigste was echter dat ik deze “brief” ondertekende met J.C. uit Nazareth en niemand die de grap doorhad! Nu ja, op de redactie werkte dan ook ene Jo Clauwaert en die mocht dan al niet uit Nazareth afkomstig zijn, dan toch uit het nabijgelegen Gent…

3 gedachtes over “Herb Reed (1928-2012)

  1. Over “slechte persingen” gesproken: de platenlabels die er prat op gaan van compilaties samen te stellen van moedertapes zijn zeldzaam. Alleen deze hieronder komen daarvoor in aanmerking.
    In Duitsland: Bear Family Records
    In de UK: Ace records
    In de US: vroeger Rhino records maar dat is inmiddels ook opgeslokt.

    Zelfs in de sixties was het de gewoonte dat het “moederhuis” gekopieerde tapes stuurde naar zijn filialen in Frankrijk, Duitsland, België… om daar singles ter plaatse te persen om te besparen op verzendingskosten. Wie de beste kwaliteit wilde, moest in de UK zijn voor de Britse groepen en in de US voor de Amerikaanse artiesten, want anders had je een persing van de “zoveelste kopie”. Bij beterkoop cd’s mocht je je daaraan verwachten, niet dat ge geen originele versie kreeg, maar op kwalitatief betere muziekinstallaties kon je dan wel het verschil horen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.