Hugues C.Pernath (1931-1975)

00Morgen zal het veertig jaar geleden zijn dat
Hugues C.Pernath, één der redacteurs van « gard sivik », het tijdschrift der Vlaamse experimentelen, is overleden.

Bij uitgeverij De Vries-Brouwers verschenen in 1986 twee bundels, die zelf reeds een verzameling van apart verschenen dichtcycli omvatten. Onder de titel « Instrumentarium voor een winter » vinden we de teksten die tussen 1955-1960 werden geschreven. Het werk tot 1964, met o.a. « Mijn getijdenboek » is gebundeld onder de titel « Mijn gegeven woord ».
Hugues C. Pernath, pseudoniem van Hugo Wouters, toont in zijn poëzie de schizofrenie die zijn leven beheerste en die hem zijn verwantschap opdrong met Anastasius Pemath, het personage uit « De Golem » van Gustav Meyrink. Hij streed het gevecht van het individu tegen de collectiviteit, van het ideaal van de eerlijkheid tegen het conformisme van de burgerlijkheid.
Pernath eist aandacht voor de inhoud van zijn poëzie via verrassende formulering, bizarre beelden, koppige constructie. Vooral door die opzettelijke taalspelletjes, waarin hij zich van de massa distantieerde, door het koketteren met alle mogelijkheden van het medium, en ook door de uiteindelijke soberheid in de kwantiteit van woorden bleef hij in een eerste fase hermetisch, moeilijk te vatten.
Het contrast tussen beide bundels is opvallend. Zonder de rijkdom van zijn taal op te geven (o.m. met veel neologismen) of zich van het woordexperiment af te keren, gaat de dichter zijn middelen vereenvoudigen. Soberheid, korte teksten, toegankelijke structuur, minder barokke beelden. Pernath behoudt de emotionele intenties en de kracht van zijn vroeger werk. Maar het in ere herstellen van de taal, iets waarvoor hij met schokeffecten aandacht vroeg, bleek dan ook te kunnen via aan de omgangstaal ontleende systemen als logica en syntaxis. Aanwezig bleef steeds : de pijn om zichzelf en om de omringende werkelijkheid, het zoeken naar de eigen gespleten persoonlijkheid. Meer of minder hermetisch, de lezer moet steeds toegangen zoeken en zichzelf kwetsen aan de beelden en de woorden door zich open te stellen; aan deze poëzie heeft de rede geen boodschap, en omgekeerd (J.d.B. in De Rode Vaan nr.52 van 1986).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.