55 jaar geleden: “I’m sorry” komt de hitparade binnen

55 brenda leeAlcide signaleert dat het vandaag 55 jaar geleden is dat “I’m sorry” van de Amerikaanse zangeres in pocketformaat, Brenda Lee, opdook in de hitparade van Billboard. Hij vermeldt er helaas niet bij op welke positie ze binnen kwam en evenmin waar ze uiteindelijk is beland (op nummer één, maar wel pas op 18 juli). Hij zegt wel (en terecht) dat dit voor een ommekeer in haar carrière zou zorgen: voortaan zou ze zich minder bezig houden met rock’n’roll en eerder de country-tour opgaan. Dat haar platenfirma trouwens niet helemaal zeker was van het feit dat deze ommezwaai wel door het publiek zou worden aanvaard, bewijst de B-kant, want met “Dum dum” (overigens in dezelfde lettergrootte als “I’m sorry”) mikte men toch nog op haar rock’n’roll-aanhang.

Op een moment dat iedereen de mond vol had van Britney Spears (behalve Monica Lewinsky, die had de mond vol van Bill Clinton), gingen velen op zoek naar de allereerste rock-Lolita. En dat is dan wellicht Brenda Lee. De meesten van ons zitten met een vals beeld van haar opgeschept omdat zij “op latere leeftijd” (toen ze zestien was!) vooral bekendheid verwierf met “trage slepers” zoals “I’m sorry”, “All alone am I” en “Emotions”. Nochtans was zij reeds op veertienjarige leeftijd actief met rocknummers als “Sweet nothin’s”, waarin haar jeugdige leeftijd, haar kleine gestalte en de daarmee contrasterende zwoele stem volop uitgespeeld, als zij o.a. verklaart: “When I’m in bed, reading a book, you give me that special look… oh! sweet nothin’s” (Als ik in bed een boek lig te lezen, kijk je naar mij op zo’n speciale manier… oh! zalige niemendalletjes – waarbij het niemand ontgaat dat deze zelfde uitdrukking ook voor minieme nachtkledij staat).
Bovendien werd de ambivalentie bij Brenda nog in de hand gewerkt door haar zware stem, die haar ouder deed klinken, maar wat contrasteerde met haar kleine kinderlijke gestalte. Geen wonder dus dat iemand als Chuck Berry aan haar ooit een nummer heeft opgedragen…
Brenda Lee was begonnen als kindsterretje. Op vijfjarige leeftijd toerde ze reeds en kort nadien werd ze de kostwinner van het gezin toen haar vader verongelukte. Wellicht is haar speciale stem wel juist gevormd door dat “life on the road”.
De Engelse tegenhanger van Brenda Lee was Helen Shapiro. Ook zij was erg jong bij haar debuut en toch had zij een zeer zware stem. Het grappige was dat in dezelfde periode van “Walking back to happiness” en “You don’t know” ook ene Eddie Hodges succes had met “I’m gonna knock on your door” en dat men dacht dat hij een meisje en Helen een jongen was (1961).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.