Het is vandaag vijftig jaar geleden dat “From the bottom of my heart” van The Moody Blues werd uitgebracht. Dat herinnert mij aan die ene keer in mijn leven dat ik een plaat daadwerkelijk opnieuw van de hand heb moeten doen omdat mijn vader ze niet meer in huis wou.

From the Bottom of My Heart was de vierde single van de The Moody Blues en de eerste compositie van de Moodies zelf; in dit geval schreven Denny Laine en Mike Pinder tekst en muziek. Na deze single verschenen alleen nog singles met hun eigen muziek. Het lied over blinde liefde werd ondersteund door B-kant My Baby’s Gone, liefdesverdriet.

Ook From the Bottom haalde de Nederlandse Top 40 en de Vlaamse Ultratop 50 niet, wel die in Engeland waar het het midden van de (toen nog) Top 50 haalde; in de Verenigde Staten stond het 3 weken in de lijsten met een piek van plaats 93 (van de 100).

From the Bottom en My Baby’s Gone verschenen niet op een album van de Moodies. Qua elpees bevond de band zich in een vacuüm. Pas in 1968 zou Days of Future Passed verschijnen. Ze werden later wel als bonustracks bijgeperst op The Magnificent Moodies.


Ik heb die plaat toen geruild met een toenmalige vriend (Wim Boon uit Bornem) voor “Wonderful land” van The Shadows, wat één van mijn lievelingsnummers aller tijden is, dus eigenlijk is dit verhaal nog goed afgelopen.
Ik wou nu dat nummer van The Moody Blues toch nog eens horen om vast te stellen of dit nu echt zo vreselijk was, maar wat blijkt? Ook op Spotify is het niet te vinden, alhoewel de catalogus van The Moody Blues er voor de rest volledig op staat. Zouden The Moody Blues zich uiteindelijk ook van het nummer gedistantieerd hebben?
Eddy De Saedeleer wees mij erop dat het nummer wel zonder problemen op YouTube is te vinden: “Het stamt uit 1965, en moet dus derhalve gezongen zijn door Denny Laine. Aangezien het op de LP Go Now staat zou ik het ergens moeten hebben liggen.”
En, inderdaad, het ligt helemaal in de lijn van “Go now” en het was dan ook “normaal” dat ik het me wou aanschaffen.
Ik herinner me nog dat mijn vader vooral het einde niet kon uitstaan.
Nu vond ik dat ook niet het beste gedeelte van de plaat, dus ik vroeg hem of ik het nummer toch mocht houden, als ik het telkens voor het slot zou afzetten.
Maar nee dus, wat toch wel merkwaardig was, want “Dizzy miss Lizzy” (de keerzijde van “Yesterday”) mocht ik ook niet spelen in zijn bijzijn, maar hij verplichtte me niet om het plaatje weg te doen. Zou hij van “Yesterday” gehouden hebben zonder het te willen toegeven? (*)
Tussen haakjes: op Spotify is er ook een CD “The hits of The Moody Blues, sung by Denny Laine”, maar ook daar staat het niet bij.

Ronny De Schepper

(*) Om het verhaal af te maken: ook “Don’t you fret”, het B-kantje van “A well respected man” van The Kinks, stond op het verbodslijstje.

Zo’n dertig jaar later heb ik The Moody Blues aan het werk gezien en gehoord in de Antwerpse Elisabethzaal, die helaas zo goed als leeg was. Het was daarom een tenen krullende ervaring waarbij de groep z’n best deed om te doen alsof de lege zaal hen niets deed (“we are all friends here”). Vooral de fluitist (Ray Thomas), die enkel op “Nights in white satin” een solorol te vervullen heeft, maar voor de rest enthousiast op zijn trommelkenbas (tamboerijn) stond te kloppen was pathetisch.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.