Tony Martin wordt dertig…

Kasseienrit Tour 2014 Foto's Erik WesterlinckVandaag wordt de Duitse tijdritspecialist Tony Martin dertig jaar…

Op 29 augustus 2013 zette Martin het grootste wielerexploot van het jaar (en zelfs van meerdere jaren) op zijn naam. Van bij de start van de zesde rit van de Vuelta ging Martin namelijk op pad zogezegd voor een doorgedreven training met het oog op het WK tijdrijden in Firenze. Collega-hardrijder Marco Pinotti (BMC) probeerde de sprong nog te maken, maar hij slaagde daar niet in. Dan maar alleen, vier uur lang moederziel alleen. Zijn maximale voorsprong bedroeg 7’30”. Nadien zou die stelselmatig afkalven.
So far, so good. Een eenzame ontsnapping van meer dan 150km is op zich reeds de moeite waard, maar het volstaat niet om het predikaat “historisch” te dragen, daarvoor zijn er te veel renners die het hem voor deden. Toen Martin echter op tien kilometer van de meet in Caceres nog amper tien seconden voorsprong had, stak hij echter opnieuw een tandje bij en leek uit de greep van een ontketend peloton te blijven. En dat met ondertussen 170km solovlucht op de teller! Het vergde een super-Cancellara, zijn eeuwige rivaal, om hem op twintig meter (!) vóór de streep toch te pakken te krijgen. Waarna Cancellara zelf nog werd voorbijgegaan door de Deen Michael Morkov. Martin zelf eindigde nog zevende.
Tijdens die lange vlucht had Michel Wuyts natuurlijk alle tijd van de wereld om het palmares van Tony Martin door te lichten, zijn afkomst, zijn buren, zijn nonkels en tantes, neven en nichten en noem maar op. Wuyts werd er een beetje babbeldronken van en begon zowaar te peilen naar de diepste zieleroerselen van de eenzame fietser. En hij kwam uit bij het cliché dat het allemaal was terug te voeren op de DDR-afkomst van Tony Martin. Ik was ondertussen al lang een boek aan het lezen, maar nu spitste ik plotseling mijn oren. Hoe oud was Tony Martin eigenlijk toen de Muur viel? Hij is geboren op 23 april 1985. En de Muur is gevallen op 9 november 1989. Tony Martin was dus welgeteld vier en een half jaar oud. Hoezeer kan een systeem in je botten doordringen als je er op vierjarige leeftijd blijkbaar al voor het leven door getekend bent?
Maar nu komt het strafste. Vorig weekend stond er in Het Nieuwsblad een interview met Tony Martin, waarin hij vertelt dat zijn ouders op dat moment al naar West-Duitsland waren gevlucht. Shame on you, Michel Wuyts? Welnee, want wat zegt Tony Martin? Ich bin ein Ossie en daar ben ik fier op! Een paar fragmenten uit een boeiend gesprek:
“Ik heb het me nooit beklaagd dat ik terugging naar Oost-Duitsland, waar ik in 1985 in Cottbus ben geboren. Vier jaar later, net voor de definitieve val van de Muur van Berlijn, vluchtte ik op de arm van mijn moeder, met vader en de broers via Hongarije naar West-Duitsland. Ik groeide op in Eschborn, in het brede achterland van Frankfurt. Toen ik een eerste keer nationaal tijdritkampioen werd bij de juniores, besliste ik me aan te sluiten bij het Thüringer Energie Team. Ik trok naar Erfurt, een wielerschool met naam die weliswaar na de val van de Muur een versleten indruk gaf, maar de knowhow en het hart voor deze sport waren nog aanwezig.”
“Ben je nu een Oost-Duitser of een West-Duitser?” vraagt Hugo Coorevits. “Of speelt dat allemaal niet meer mee in het herenigde Duitsland waarvan je de eerste wegkampioen werd?”
“Zelfs al groeide ik als jongere op in West-Duitsland, toch voel ik me eerder aangetrokken tot de Oost-Duitsers. Ik heb hun mentaliteit. Al mijn beste vrienden leven daar nog.”

Waarop Coorevits weer: “Waarom voel je je eerder een Oost-Duitser?”
“Het is moeilijk onder woorden te brengen. Ik hou er niet van om alles in vakjes onder te brengen zoals: een West-Duitser is zo, een Oost-Duitser is anders. Ik heb nu eenmaal een speciaal gevoel bij mensen van het oosten. Ze zijn vriendelijker, menselijker. Zonder daarom te zeggen dat een West-Duitser dat niet is. It’s just a feeling. Nu nog ga ik af en toe naar Erfurt om er vrienden te bezoeken.”

Nu woont Tony Martin in Zwitserland…
“Voor de kwaliteit van het leven, zowel professioneel als anders. Ik woonde vroeger in Kreuzlingen, maar ben inmiddels verhuisd naar een klein dorp even verderop. Ik woon niet zo ver van Jan Ullrich. Hij was mijn grote idool. Zoals voor iedereen in Duitsland. Jan was een tijdritmachine én een klimbeest. Hij sms’t me wanneer ik win. Jan fietst opnieuw. Ik doe er soms een ritje mee. Ik zie dat hij weer gelukkig in het leven staat. Dat is het allerbelangrijkste. Voor iedereen.”
Een maand later werd Tony Martin met overdonderend meesterschap wereldkampioen individueel tijdrijden. Met een podium waarop Bradley Wiggins en Fabian Cancellara op de tweede en derde stek mochten plaats nemen, was dit overduidelijk een “grand cru” van een wedstrijd. Wellicht zelfs met het beste deelnemersveld ooit. Maar het strafste was nog dat een berekening uitwees dat Martin op zijn eentje een zesde plaats zou hebben behaald in de ploegentijdrit die zondag werd verreden en die overigens voor de tweede keer werd gewonnen door Omega Pharma Quickstep, waarvan Tony Martin alweer de grote motor was!
Kortom, een kerel naar mijn hart. En ik vergeef hem dan ook van harte de verontwaardiging waarmee hij me aankeek op de banken van de wielerpiste van de Blaarmeersen, waar zijn teamgenoten van Quickstep rondjes aan het draaien waren. Hij zat zijn boterhammetjes te eten en ik veronderstelde – echt waar – dat het een middelbare scholier was die van zijn middagpauze gebruik maakte om vlug wat naar zijn wieleridolen te gaan kijken. “Is Boonen erbij?” vroeg ik hem. Zoals gezegd staarde hij me vol verontwaardiging aan en slechts met moeite kon er een ontkennende hoofdknik af. Eerst dacht ik nog: de jeugd van tegenwoordig! Maar nadien realiseerde ik me: dat was geen scholier, dat was Tony Martin, één van de beste wielrenners ter wereld en op dat moment wereldkampioen tijdrijden individueel én per ploeg. En ik hield hem voor “an innocent bystander”. Geen wonder dat hij verontwaardigd was. Sorry, Tony, maar met dit stuk is het allemaal weer goedgemaakt, veronderstel ik?

Referentie
Hugo Coorevits, “Cancellara schudde me net op tijd wakker”, Het Nieuwsblad, 21 september 2013
Foto’s Erik Westerlinck

P.S. Ondertussen heeft Tony Martin een vergelijkbaar exploot in de jongste Ronde van Frankrijk afgerond met een zege.

14-Martin Tony_bewerkt-1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s