Marianne Supermadam en Stan de Stalker

10010380_10153618609034616_7715875914414863666_o“Ik zal nooit weten hoe…” Zo begon Marianne gisteren tegen Jenny en Leo en ik dacht dat ze zou zeggen: “… ik daar terecht gekomen was”. “Daar” zijnde dan: op het strand. Maar ze ging gewoon verder: “… ik jullie ooit zal kunnen bedanken.”

Want jullie zijn je er toch van bewust dat we hier twee mirakels hebben mogen meemaken? Dat Marianne met haar rolstoel niet meer van het strand weg geraakte, dat hoeft ons helemaal niet te verbazen, maar heb je er ook al eens over nagedacht hoe ze daar überhaupt was terecht gekomen? Heb je al eens een rolstoel door dat mulle zand geduwd? Dat valt niet mee, hé? Laat staan dat je het zélf zou moeten doen, zoals bij Marianne het geval was. Alleen daarom al verdient Marianne de titel Supermadam!
Maar zoals gezegd komt er nog een tweede mirakel bij: ze geeft blijkbaar ook licht! Want no way dat je ’s avonds iemand ziet liggen op het strand. Allé, laten we maar veronderstellen dat het volle maan was en dat de maan toevallig weerkaatste op die rolstoel.
Ik reik deze oplossing zelf maar aan, want anders duikt die homofobe en racistische meneer De Schepper misschien weer op! De scenaristen zullen immers wel weer boos op mij zijn, ook al omdat ik al lang had bekend gemaakt dat Stan de stalker was (mooie alliteratie trouwens). Maar dat had zelfs een kind van dertien jaar toch wel al zien aankomen, zeker?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.