Angelo Branduardi wordt 65…

26 angelo branduardiAngelo Branduardi was voor mij één van de relevaties van 1973. Branduardi is Italiaan en die hebben, inderdaad Raymond, wel zin voor melodie, maar dan bombastische melodie. Zelfs als zij zich op popgebied begeven, gaan zij er nog altijd blaasbalgerig tegenaan alsof zij deelnemen aan het zondagse opera-en-belcanto-uurtje.

Daar Branduardi in Milaan geboren is, vreest men het ergste voor zijn longen. Van Milaan naar San Remo is immers maar een pedaalstoot en Seveso ligt ook al in de buurt. Als hij bovendien nog viool gaat studeren in Genua en op 15-jarige leeftijd in het conservatorium-orkest terecht komt, maakt Vadertje Pop een kruisteken over hem. Dit heeft echter exorcistische gevolgen: Angelo gooit zijn strijkstok over de haag en bespeelt zijn viool nu als gitaar. Hij werpt zich op de filosofie en schrijft gedichten die hij daarna toonzet. Zijn haar groeit maar het succes blijft uit. Tot Paul Buckmaster (vroeger de man achter Elton John) hem ontdekt. Meteen krijgt hij de Premio Della Critica Discografica Italiana voor “Alla Fiera Dell’Est”, elpee die in Franse versie op mijn draaitafel terechtkwam (ze bestaat ook in het Engels).
Uiteraard heeft ook hier verfransing nefaste gevolgen. De taalmagie is compleet weg. En “magisch” dat was de sleutel. Branduardi’s hele persoon (muziek, tekst, scenische verschijning) baadt in een sprookjesatmosfeer. Hij werkt samen met Pete Sinfield van King Crimson (“In the court of the Crimson King”!). Anderen voor mij hebben hem vergeleken met Cat Stevens en Mike Oldfield. Ikzelf zie hem graag als een soort Herman Van Veen. De link in duidelijk. Branduardi is bezwerend. Branduardi is grandioos. Althans wat “A la foire de l’Est” (Eurodisc 913 232) betreft, want enkele jaren later schrijf ik reeds dat Angelo Branduardi “over de schreef” is gegaan (net als Herman Van Veen trouwens, in die zin was mijn vergelijking dan toch nog juist). Ik weet dit o.a. aan de “exotische” inslag van zijn muziek. Niet alleen is er de “mediterrane” invloed Italiaans, natuurlijk, maar ook Grieks en zelfs Arabisch, zoals in “La belle dame sans merci”) wat velen meteen aan Cat Stevens doet refereren, maar ook zit er een Keltische voedingsbodem in (Branduardi is afkomstig van een oude Keltische nederzetting nabij Milaan).
In de jaren negentig kwam hij in het kader van het Festival van Vlaanderen naar Gent, meer bepaald naar de Vooruit. Ik maakte toen een sfeerreportage over de “happening” voor Het Laatste Nieuws en ik vond dat ik hem dan maar de voorkeur moest geven op een prachtig concert van Philippe Herreweghe in de Sint-Baafskathedraal. Nou, dat heb ik mij beklaagd. Misschien mede door het feit dat ik heel de tijd dacht: “zat ik nu maar bij Herreweghe!” vond ik er helemaal niks meer aan. Sindsdien heb ik niets meer van hem vernomen, maar ik neem aan dat hij mij nog altijd niet opnieuw kan overtuigen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.