Christine Aventin

26Meer dan 60.000 exemplaren verkocht, vertelt de wikkel die gevouwen is rond de vertaling van « Le coeur en poche » van het Waalse meisje Christine Aventin. Met deze « Het hart op zak » (Manteau, Antwerpen, 1988; 174 blz.) zou de 16-jarige Aventin uit Luik de nieuwe Françoise Sagan zijn. Deze debuteerde als 18-jarige met « Bonjour tristesse ». En dankzij de media is Christine Aventin inderdaad al snel een fenomeen geworden. Radio en televisie storten zich op haar, de hele pers walst over het boek heen. Wat is de werkelijkheid achter deze nieuwe mythe? Om dat te weten te komen, lezen wij dus het boek.

« Het hart op zak » is alvast een vlot weg-lezende roman. Het verhaal speelt in Parijs, in de wereld van de prostitutie. Een wereld die de jonge Aventin totaal vreemd is trouwens. Zij blijkt in de interviews een bescheidden, in haar jongenslook mooi ogende tiener. Nu is ook mij de hoerenbuurt van Parijs, zowel binnen- als buitenkant, zeer onbekend; en ik kan dus enkel stellen dat het allemaal zeer realistisch lijkt en beschreven is. Wat de schrijfster dan wel kent, dat zijn de zieleroerselen van haar hoofdpersonage. Een meisje van 15, dat zowel met een prostituée als moeder en zonder vader, als wanneer zij een uit het burgerlijke milieu stammende lyceumstudente is, toch voldoende raakpunten blijkt te bezitten. En dat is dan alvast het interessante aan deze roman. Hoe Alexandra de cynische buitenwereld waarin liefde onbestaand lijkt, of waar iedere echte emotie gevaarlijk is, op dat alles reageert. Haar moeder wordt vermoord door haar pooier, zijzelf belandt na een kort verblijf bij een tot dan onbekende grootvader en tante in het Bretoense dorpje L., weer in Parijs waar haar vriendje op haar wacht. Ontroering alom via een hoerenvriendin van haar moeder, via de ontmaagding als anticlimax en via het terugvinden van een vader die uit het niets lijkt op te duiken. Christine Aventin heeft dit verhaal dankzij het detaillisme in de beschrijvingen een geloofwaardigheid en snelheid meegegeven die enige lof rechtvaardigen. Maar om dit boek zo fenomenaal te noemen, dien je inderdaad rekening te houden met de leeftijd van de schrijfster. En of dat nu een correct criterium is om literatuur te beoordelen ?
Grote psychologie zal je hier niet vinden. Zelfs de zoektocht van Alexandra naar haar (of een) vader is niet bijzonder overtuigend. En de relaties missen diepgang. Zoals gezegd blijft boeien: hoe een tiener over een leeftijdgenote schrijft, hoe zij problemen aanpakt, hoe zij de wereld ziet. Maar om van Christine Aventin een nieuwe Sagan te maken? Om te zien of deze titel geen al te zware belasting wordt voor haar creativiteit en de ongedwongenheid die uit deze eerste roman straalt, zullen wij het vervolg moeten afwachten. Want hoewel de plot van de volgende roman top secret blijft, suggereert Aventin zelf in dit boek een vervolg in het avontuur van Alexandra via een soort acht-jaar-later flash.

Referentie
Johan de Belie, Salut Christine, De Rode Vaan nr.46 van 1988

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.