Consuela Velazquez (1924-2005)

Het is vandaag tien jaar geleden dat de Mexicaanse componiste Consuela Velazquez is overleden. Zij is vooral (of misschien wel uitsluitend) bekend als componiste van “Besame mucho”.

Toen zij dit nummer in 1941 schreef, beweerde zij dat zij nog nooit iemand hartstochtelijk had gekust. Hopelijk voor haar was dit gewoon een gadget om het nummer wat meer onder de aandacht te brengen, want ze was toen toch al ouder dan 26 jaar!
Volgens Arnold Rypens op zijn beroemde Originals-site werd het nummer gecreëerd door de Mexicaanse bariton Emilio Tuero. Opmerkelijk is wat hij verder schrijft: “De beginregel haalde de al even Mexicaanse schrijfster Velázquez uit de Spaanse opera Goyescas (1916) van Enrique Granados, meer bepaald uit de aria La Maja y el Ruiseñor (Het Meisje En De Nachtegaal). Goyescas werd geïnspireerd door schilderijen van Goya maar kende niet het succes dat in normale omstandigheden mocht worden verwacht. De opera werd nl. gecreëerd in Parijs in 1914 net toen WO I uitbrak. De première ging niet door en de creatie verhuisde dan maar naar de Metropolitan in New York, waar Goyescas in januari 1916 voor het eerst werd opgevoerd. Componist Granados was er samen met een cast aan beroemde operavertolkers speciaal voor naar Amerika afgereisd. De triomf die ze daar oogstten was echter van korte duur. Op de terugweg werd hun schip immers door de Duitsers getorpedeerd voor de kust van Dieppe. Een aantal drenkelingen werden gered maar Granados zelf zonk als een baksteen. Die had zich in Amerika laten uitbetalen in baar goud (omdat papieren geld zijn waarde niet hield in oorlogsomstandigheden) en droeg dat waarschijnlijk allemaal op zich om zijn midden.”
Het nummer werd natuurlijk ontelbare keren gecoverd. Een belangrijke versie om te onthouden was die van het orkest van Jimmy Dorsey uit 1943, met als zangers Bob Eberle en Kitty Kallen. Toen kwam namelijk de Engelse standaardvertaling tot stand. Die was van de hand van Sunny Skylar.
Een opmerkelijke versie is ook die van The Beatles op de fameuze Decca-sessie van 1 januari 1962 met het fameuze “Tchakaboum”-arrangement. Een argument in handen van Dick Rowe en Beecher Stevens die nu als “assholes” worden afgedaan om ze The Tremeloes verkozen boven The Beatles, want het is een potsierlijke uitvoering (en zo waren er nog wel méér die dag).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.