Baldassare Galuppi (1706-1785)

Morgen zal het 230 jaar geleden zijn dat Baldassare Galuppi is overleden.

Zijn naam mag dan niet zo bekend in de oren klinken als die van Domenico Scarlatti b.v., toch behoort ook hij tot de beroemde Italiaanse clavecimbelschool. Onder invloed van de populariteit van de opera waren de verfijnde contrapuntische composities rond 1750 wel verwaterd tot een populaire melodie met een gemakkelijke begeleiding door de linkerhand, maar Galuppi, die nochtans zelf ook vooral gekend was als schrijver van komische opera’s, bleef de oorspronkelijke stijl trouw, zodat zijn sonates (een 50-tal in totaal) eigenlijk nooit in de vergetelheid zijn geraakt. Juist daarom werd er echter in de loop der tijden slordig mee omgesprongen en is het nu het moment om terug te grijpen naar de oorspronkelijke partituur. Betty Bruylants doet dit alvast voor zes sonates die werden uitgebracht door René Gailly Productions. Ze vertrok van het manuscript, waaruit zou moeten blijken hoe “modern” Galuppi destijds wel was. Voor niet-specialisten is dit zoveel honderden jaren later moeilijk om zich daarvan een idee te vormen, maar de transparante klank laat alvast vermoeden dat heel wat stof werd weggeblazen. Betty Bruylants heeft, na haar pianostudies bij Naum Sluzny in Bergen, clavecimbel gestudeerd bij Aimée van de Wiele (Parijs) en Kenneth Gilbert (Antwerpen). Sinds 1985 heeft ze een eigen clavecimbelschool in Brussel.

Referentie
Ronny De Schepper, Sonates van Galuppi, Het Laatste Nieuws 22 april 1995

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s