Samuel Beckett (1928-1989)

Samuel_Beckett,_Pic,_1Vijfentwintig jaar geleden stierf in Parijs de Ierse schrijver en Nobelprijswinnaar Samuel Beckett.

Hij werd in Dublin in een burgerlijke familie geboren op 13 april 1906 en kwam na studies Frans en Italiaans in 1928 naar Parijs waar hij docent Engels werd aan de Ecole Normale Supérieure, waar hij Jean-Paul Sartre als collega had. Hij was ook een tijdje secretaris van James Joyce en debuteerde dan ook in het Engels eerst met het gedicht “Whoroscope” (1930) en daarna met de roman “Murphy” (1938) die sterk onder de invloed stond van Joyce. Zijn eerste Franse roman “Molloy” verscheen pas in 1951.
Hij breekt een jaar later door met “En attendant Godot“, dat volgens hem een slecht stuk is, voornamelijk bestaande uit gewone conversaties tussen hem en zijn vrouw Suzanne Deschevaux. Hij is dan ook geërgerd omdat het de aandacht afleidt van wat hij als zijn belangrijkste werk beschouwt, zijn romans, waarvoor hij in 1969 de Nobelprijs kreeg (hij heeft hem wel aanvaard, maar heeft geweigerd hem te gaan afhalen; het geld moest aan behoeftigen worden overgemaakt). Oef, een pak van mijn hart, want ik vind dit stuk ook maar niks… (op de foto v.l.n.r.: Walter Cornelis, M.A.J.Hoste en Roger De Wilde in de Vlaamse creatie van het stuk in het Gentse Arcatheater)
18 De Wilde en Cornelis (Fin de Partie)Samuel Beckett schrijft verder nog “Fin de partie” (1957), in Vlaanderen eveneens gecreëerd door Arca (zie foto met Roger De Wilde en Walter Cornelis), “Fragment de théâtre” (1960) en “Happy days” (1963): volgens bepaalde kritieken zou dit stuk zijn doorbraak hebben betekend, i.p.v. “Godot”. “Krapp’s laatste band” met Luc Philips ging samen met “Katastrofe” (regie van Jo Gevers en met Karien Latoir, Luc Philips, Geert Coone en André Van Brandt) in première in Arca op 15/10/84. “Spel” daarentegen heb ik enkel in een amateurversie gezien, maar dan wel een heel goede! “Eindspel” daarentegen heb ik dan toch weer in Arca gezien.
Nadat hij de Nobelprijs kreeg in 1969 schreef Beckett “Breath” een “stuk” van slechts dertig seconden dat alleen maar een zucht liet horen.
Zijn laatste werk was “Stirrings still”, dat vreemd genoeg weer in het Engels werd geschreven.

Ronny De Schepper

2 gedachtes over “Samuel Beckett (1928-1989)

  1. K R A P P O O G T K N A P ofte de 10 redenen
    waarom je deze voorstelling MOET zien…

    1. Stukken van Beckett worden hier(en elders) nog maar zelden opgevoerd…

    2. Beckettliefhebbers hebben meestal wel “ Wachten op Godot “ gezien,misschien ook” Eindspel “,
    maar wellicht nog niet “ Krapps laatste band “ , de opvoering van Julien Schoenaerts zaliger in 1995 buiten beschouwing gelaten.

    3. Een Beckett brengen in de grote KNS – schouwburg leek me bijna een onmogelijk waagstuk , en zeker Krapps laatste band : superbenieuwd naar de open repetitie van gisteren vrijdag 5 december stond ik na de ganse doorloop van deze productie (duur anderhalf uur) perplex en moet ik dus mijn vooringenomenheid totaal achterwege laten en mijn groot ongelijk weer eens toegeven want deze Krapps is KnapMaalKnap : kom en zie dat stuk en oordeel zelf .

    4. Steven Van Watermeulen bestond ergens al: voor hèm heeft Beckett Krapps geschreven: het is hem weer eens op z’n lijf geplakt.

    5. Het decorontwerp met z’n grijs-en grauwschakeringen, Beckettgetrouw, is een streling voor het oog : schitterend gedaan, het oogt als een altaar waar Krapp z’n laatste offer zal brengen : biezonder mooi !
    Let u ook maar eens op de hypermoderne tafel met constructie eronder : originaliteit en functionaliteit ten top ! Ikeafans zullen erbij wegdromen…

    6. Het duister- én lichtontwerp zijn om “ U “ tegen te zeggen : Subliem !

    7. De openingsscène duurt adembenemend lang en verbiedt me te kuchen, laat staan te hoesten; ijzig is het geluid van de stilte in de zaal terwijl de naakte allenigheid in zijn puinhoop en chaos zich een weg zoekt door heden naar verleden, en zijn angstige blikken en zieligheid om mededogen vragen : com-passie.

    8. De uitvinding van de bandrecorder intrigeerde Beckett en het gebruik ervan in zijn Krapps was een fenomenale zet destijds (1958) – de thematiek van Beckett’s monoloog, of beter gezegd dialoog, is fris en actueel : herken jezelf in Krapp, ook al drink je je niet te pletter en leef je zo kuis en monogaam als Joseph Ratzinger.

    9. Johan Simons regisseert en Koen Tachelet tekende voor de dramaturgie : samen vormen zij een monumentale tandem die garant staat voor een hoogst originele benadering en creatie van een biezonder moeilijk werk uit het oeuvre van Samuel Beckett, mijns inziens stukken moeilijker en complexer te ensceneren dan Godot en Eindspel .

    10. En mochten deze 9 redenen nu nòg niet volstaan om je ervan te overtuigen om deze UNIEKE ! opvoering te komen zien : je zal nooit meer de kans op je schoot geworpen krijgen om dergelijk theater- van -wereldklasse te kùnnen zien.
    Zeg dat Versele het gezegd heeft .
    Want het zij zo.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.