Morgen zal het zeventig jaar geleden zijn dat Florence Foster Jenkins de befaamde Carnegie Hall afhuurde. En ondanks het feit dat ze legendarisch vals zong, was de zaal zonder problemen weken op voorhand uitverkocht!

Deze Amerikaanse erfgename was immers zo kapitaalkrachtig dat ze voortdurend 78-toerenplaten opnam (en niet de minste: de koningin van de nacht en l’air des clochettes b.v.!) die verkochten als zoete broodjes, omdat de mensen zich ermee te pletter lachten.
Ook haar smaak van kledij was navenant: veel tule, met engelenvleugeltjes en gewapend met een korf vol rozeblaadjes.
Beluister hiervoor de CD “The glory of the human voice”, in 1993 uitgebracht door RCA als een soort van “greatest hits”. Niet te missen! Voor de liefhebbers: deze CD staat ook op Spotify! Ik heb me destijds zelfs niet beperkt tot de “greatest hits”, maar haar hele repertoire aan mijn toenmalige “Comical Ali’s playlist” toegevoegd. Ondertussen heb ik het allemaal echter weer afgevoerd, want zo eens vals zingen, dat is één keer grappig, maar ik kan je verzekeren: na een tiental keren heb je het wel gehad! Ik heb zelfs de hele playlist afgevoerd, want ook andere “grappige” platen begonnen al rap te vervelen.
En toch… en toch heeft het allemaal ook iets tragisch. Want valt jullie niks op? We zullen morgen dus 25 oktober zijn en… op 26 november was het met haar afgelopen. De doodsoorzaak staat weliswaar niet vermeld op Wikipedia, maar zou ze geen voorgevoelen gehad hebben dat het weldra allemaal afgelopen zou zijn? In de film “Marguerite” van Xavier Giannoli uit 2015, die losweg gebaseerd is op haar leven (ze wordt daarin wel Marguerite Dumont genoemd, naar de vrouw die zoveel van de Marx Brothers heeft te lijden gehad), wordt er zelfs een rechtstreekse band gelegd tussen het feit dat ze voor het eerst zichzelf hoort op plaat en haar dood.
Een jaar later was er de Britse film van Stephen Frears, die gewoon “Florence Foster Jenkins” heet, met Meryl Streep in de titelrol. Deze film blijft naar verluidt dichter bij de waarheid dan de Franse fantasie. En dan blijkt nogmaals het verband tussen het optreden en haar dood, namelijk in The New York Post werd ze zodanig afgekraakt dat ze het niet heeft overleefd. Dat kwam dan ook wel door het feit dat ze reeds zeer verzwakt was: ze liep namelijk al vijftig jaar rond met syfilis! Die had ze bij haar eerste huwelijk ten geschenke gekregen van haar man, de arts Frank Thornton Jenkins. Ze beëindigde daarop hun relatie. There exists a theory that some of the more extreme syphilis symptoms, maybe have caused problems, apart from her hand, such as deafness, tone-deafness, and maybe even affected her brain tissue, meaning that what she heard was far from what everyone else heard.
Eerst verdiende Florence de kost als lerares en pianiste tot haar vaders dood in 1909. Toen erfde ze het fortuin dat haar in staat stelde om haar zangcarrière weer op te pakken waarvan zij was weerhouden door haar ouders en voormalige echtgenoot. Zo kwam zij vervolgens terecht in het muzikale wereldje van Philadelphia, alwaar zij de Verdi Club stichtte en financierde. Zij zong ook liederen, waarvan zij zelf de teksten had geschreven op muziek van haar begeleider Cosmé McMoon (in de film van Frears gespeeld door Simon Helberg).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.