Sigourney Weaver wordt 65…

Morgen bereikt de Amerikaanse actrice Sigourney Weaver de pensioengerechtigde leeftijd…

Sigourney (Susan) Weaver werd immers geboren op 8 oktober 1949 in New York City als dochter van NBC-voorzitter Sylvester Weaver en de Britse actrice Elizabeth Inglis. Het pseudoniem Sigourney is door haarzelf geplukt uit “The Great Gatsby” (ze werd door iedereen “Suzie” genoemd en dat vond ze niet passen bij haar 1,80 meter). Ze debuteerde in 1976 in “Madman” en was in 1977 zelfs eventjes te zien in “Annie Hall” van Woody Allen. Het was echter in 1979 dat ze doorbrak met “Alien” van Ridley Scott. Toen Sigourney Weaver voor deze filmrol werd opgevorderd, deed men dat in de veronderstelling dat Sigourney een jongensnaam was. Pas toen Weaver in haar volle lengte voor de casting crew stond, begon men de mogelijkheden van een “geslachtsomkering” in te zien. Sigourney Weaver werd meteen tot een feministisch symbool gekatapulteerd door de wijze waarop ze beter dan haar mannelijke collega’s het monster kan weerstaan. (Al is het feit dat ze haar poes redt, weer dat toegeven aan het “vrouwelijke”, het “moederlijke”, het “verzorgende”; regisseur James Cameron zal dat in het vervolg, “Aliens”, nog overbeklemtonen door haar een kind te laten redden.)
Van dan af gaat haar carrière in razende vaart verder, ik beperk me dan ook tot de films die ik zelf heb gezien. Zo was er in 1982 “The year of living dangerously” en in 1984 “Ghostbusters”. In 1986 volgt dan het reeds genoemde “Aliens” of “Alien 2” (James Cameron). In 1988 laat ze zich wegspelen door Melanie Griffith in “Working Girl”, maar datzelfde jaar nog slaat ze onverbiddelijk terug met “Gorillas in the mist”. Hierin speelt ze de rol van de omstreden biologe Dian Fossey, die in Ruanda de voorkeur gaf aan gorillas boven de mensen. Sommigen beweren dat dit ook seksueel zo was, maar dat onderwerp wordt in de film alvast niet aangeraakt.
Ik vrees dat ik in 1989 ook nog “Ghostbusters 2” heb gezien en in 1991 “Alien 3” (van David Fincher). Hierin doet de Alien zowaar een soort van “liefdesverklaring” aan haar (hoe moeten we anders de scène interpreteren, waarin hij wel haar gelegenheidsminnaar, de gevangenisarts, verscheurt, maar haar leven spaart, nadat hij zijn stinkende adem in haar gezicht blaast?)
Het jaar daarop was er “1492: the conquest of paradise” (Ridley Scott) dat ik beter vond dan algemeen aangenomen, o.a. omwille van de spectaculaire beelden (bekijk deze film nooit op video, dit is een film die een groot scherm nodig heeft) en precies ook vanwege de goede vertolking van de koningin van Spanje door Sigourney Weaver.
In 1993 speelt ze in “Dave”, een romantische politieke komedie van Ivan Reitman, de vrouw van de Amerikaanse president, die om veiligheidsredenen eventjes wordt vervangen door Kevin Kline.
In 1997 is er “Alien Resurrection” van Jean-Pierre Jeunet. De titel verwijst naar het feit dat Sigourney Weaver in “Alien 3” is omgekomen (omdat ze er oorspronkelijk wou mee stoppen). In deze film insinueren de scenaristen een soort van lesbische scène tussen de gecloonde Ripley en het jonge meisje Call (Winona Ryder), die echter een androïde blijkt te zijn.
In 1998 er is dan “The Ice Storm” van Ang Lee. Een claustrofobisch filmpje over een van de buitenwereld afgesloten huis. Kans dus om in te zoomen op de bewoners en een tijdsbeeld op te roepen, vergelijkbaar met “The Big Chill” of “Peter’s Friends”.
Dan maken we een sprong van tien jaar naar “Vantage Point” van Pete Travis, waarin zij TV Executive Rex Brooks speelt. The role was originally written as a male, but director Pete Travis changed it to a woman because he felt the movie lacked a strong female character.
Als ik cynisch was, dan zou ik kunnen zeggen dat het feit dat ze zo goed met de Alien kon opschieten het pad effende om haar ook in “Avatar” van James Cameron uit 2009 een bemiddelende rol te laten spelen met de Omaticaya’s van de planeet Pandora. Het is alleszins aannemelijker dan de urban legend dat het hier eigenlijk om het Pocahontas-verhaal in een SF-context gaat. Als men als reden o.a. aanbrengt dat het personage van Jake Scully (Sam Worthington) dezelfde initialen heeft als John Smith, dan zegt dat al genoeg over het niveau van die bewering!
Helaas moet Sigourney Weaver ook de wet ondergaan dat oudere actrices niet meer aan de bak komen. Zo moest ze zich in “Abduction” (John Singleton, 2011) met een belachelijk klein rolletje tevreden stellen. Deze discriminatie had ze destijds al aangeklaagd in “Panorama”: “Ik ben opgegroeid met fantastische actrices als Barbara Stanwyck of Bette Davis. Maar naarmate TV aan populariteit won, kregen de mensen meer zin in geweld. Met als gevolg dat vrouwen minder aan de bak kwamen, want je kunt het niet maken dat vrouwen tot gehakt worden geschoten. (…) Dus krijgen vrouwen minder rollen. En sinds de komst van de actiefilms met Arnold Schwarzenegger en C° worden vrouwen ook nog eens slechter betaald. (…) Dat is zo onrechtvaardig! Schwarzenegger kun je toch geen acteur noemen. Maar ja, de studiobazen denken in hun domheid dat niemand vrouwen op het scherm wil, dat ze gewoon spierbundels willen zien. Krankzinnig! Als ik naar Batman returns ga kijken, is dat om Michelle Pfeiffer te zien. Maar het erge is dat Michael Keaton en Danny De Vito elk met tien miljoen dollar gingen lopen, terwijl Pfeiffer het moest stellen met drie miljoen. Is dat rechtvaardig?”
Toch is ook hààr rolmodel een man: “Ik heb heel veel geleerd van Gérard Depardieu. Hij blijft niet vastzitten in zijn personage. Hij staat voortdurend te gekscheren, hij amuseert zich, maar op de cruciale momenten is hij plots helemaal geconcentreerd. Depardieu is de beste acteur die ik ken. Mijn absolute favoriet. Hij is een van die mensen die nog echt van hun werk genieten. Depardieu belichaamt iets dat volgens mij heel uitzonderlijk is, het complete genot. Hij heeft iets kinderlijks. Het is dat speelse in hem dat me ertoe brengt hem zo aardig en zo goed te vinden. Hij is gewoon een klasse apart. Hij neemt het hele gedoe niet ernstig, en toch slaagt hij erin om passioneel en sterk te zijn. Iemand die altijd voor iedereen klaar staat, en zich absoluut niet de grote ster waant. Hij is gewoon Gérard.” (“Humo”)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.