Veertig jaar geleden: huwelijk Jotie T’Hooft & Ingrid Weverbergh

61 Jotie Thooft & Ingrid WeverberghVandaag is het veertig jaar geleden dat de beloftevolle Vlaamse dichter Jotie T’Hooft in het huwelijk trad met Ingrid Weverbergh, een dochter van uitgever Julien Weverbergh.

Johan Geeraard Adriaan (Jotie) T’Hooft (Oudenaarde, 9 mei 1956) was een voorbeeldig enig kind tot hij op de middelbare school ernstige aanpassingsproblemen begint te vertonen: door zijn onhandelbaar gedrag, werd hij van verscheidene scholen gestuurd. Hij zocht zijn toevlucht in de literatuur (vooral poëzie, maar ook Franz Kafka en Hermann Hesse) en in de muziek (David Bowie, Nico, Frank Zappa, Lou Reed). Maar vooral in de drugs. Op zijn veertiende was hij al verslaafd. De interesse van T’Hooft voor drugs zou naar eigen zeggen (in “Restant”) voortgekomen zijn uit “De blauwe lotus” van Kuifje…
Op 17-jarige leeftijd verliet hij het ouderlijk huis. Hij ging in Gent op kamers wonen om de kunstacademie te volgen. Van de geplande studies kwam niks terecht: in Gent kwam hij in het drugsmilieu terecht, waar hij zijn geldnood trachtte op te lossen door drugs te verkopen en allerlei baantjes aan te nemen. Eind 1973 nam hij slaappillen in en probeerde zelfmoord te plegen door zich te kerven met scheermesjes. Deze zelfmoordpoging mislukte en zijn ouders haalden hem terug naar huis. (*)
In 1974 werd T’Hooft echter opnieuw voor drugbezit opgepakt door de politie en ter beschikking van de jeugdrechter. Na deze periode ontmoette hij Ingrid Weverbergh, een dochter van Julien Weverbergh, uit diens eerste huwelijk. Jotie en Ingrid traden op 29 augustus 1974 in het huwelijk (foto). Zijn schoonvader, directeur van uitgeverij Manteau, bezorgde hem niet alleen werk als lector bij uitgeverij Manteau, maar zorgde er ook voor dat zijn eerste bundel Schreeuwlandschap in 1975 gepubliceerd werd. In Tliedboek van oktober 1975 schreef Frank De Crits hierover: “Ik ben ervan overtuigd dat hij het in ons poëtenwereldje nog ver zal schoppen. Harde teksten over harde dingen; hij heeft alle kleuren van de regenboog gezien.”
Het druggebruik overheerste echter meer en meer zijn leven en maakte een ander mens van de zachtaardige T’Hooft. Omdat hij haar mishandelde verliet Ingrid Weverbergh haar man. De doodsdrift van T’Hooft won het uiteindelijk: in de nacht van 5 op 6 oktober 1977 diende hij zichzelf in een kleine kamer in Brugge een overdosis cocaïne toe en stapte zo uit het leven.
Na zijn dood werd nog een aantal ongepubliceerde werken van T’Hooft uitgegeven, meestal gedichten maar toch ook wat proza: Poezebeest (1978), Heer van de poorten (1978 – verhalen), Verzamelde gedichten (1981), Verzameld proza (1982), In bossen op eenzame plekken (1995), In mij is onstuitbaar de doodsbloem ontloken (1997) en Verzameld werk (2010). Toen Julien Weverbergh het archief van T’Hooft in 2004 wilde verkopen stapte de weduwe T’Hooft-Weverbergh naar de rechter, die vervolgens op 18 januari 2005 de verkoop verbood. Datzelfde jaar eindigde hij op nr. 251 in de Vlaamse versie van De Grootste Belg.

(met dank aan Wikipedia)

(*) Volgens andere bronnen zou hij in totaal vijf mislukte zelfmoordpogingen achter de rug hebben.

Lectuur
Jotie T’Hooft, De goede oude tijdreis, in Luk De Vos (red.), Science Fiction: status of status quo? Antwerpen/Gent, Restant uitgaven, 1977, p.88-93

Een gedachte over “Veertig jaar geleden: huwelijk Jotie T’Hooft & Ingrid Weverbergh

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s