Honderd jaar geleden: Babe Ruth debuteert in de Major League

11 Babe_Ruth in 1921Vandaag is het honderd jaar geleden dat de legendarische George Herman “Babe” Ruth Jr. (Baltimore, 6 februari 1895 – New York City, 16 augustus 1948) zijn debuut maakte bij de Boston Red Sox. Op 27 februari 1914 had Ruth al een eerste profcontract getekend bij de Baltimore Orioles. Omdat hij nog zo jong was, kreeg hij de bijnaam Babe. Hij debuteerde echter in de Major League op 11 juli 1914 bij de Boston Red Sox, overigens de laatste ploeg om een zwarte speler in z’n rangen op te nemen (dat gebeurde pas op 21 juli 1959, dus meer dan tien jaar na de dood van Babe Ruth, toen werd Elijah Jerry “Pumpsie” Green als “pinch runner” aangetrokken). Ruth speelde ruim 5 jaar bij de Red Sox waarna hij vertrok naar de New York Yankees. De Yankees werden dankzij Ruth de meest succesvolle ploeg van die tijd. Ruth was (in 1927) de eerste speler die 60 homeruns in één seizoen maakte – een record dat pas 34 jaar later zou worden gebroken. Hij is nog altijd de enige speler die twee keer drie homeruns in een World Series wedstrijd sloeg. Op 30 mei 1935 nam hij afscheid als honkbalspeler bij de Boston Braves.

Op video bekijk ik af en toe nog wel eens een aflevering van The Simpsons en zo was onlangs “Homer at the Bat” aan de beurt, geschreven door John Swartzwelder en geregisseerd door Jim Reardon, met daarin het bekende zinnetje “there is no I in team”. Hiér haalde Lance Armstrong dus zijn mosterd…
Maar ook een ander fragment verdient aandacht, namelijk als een hypnotiseur erbij wordt gehaald die het team moet overtuigen “to beat Shelbyville”…
Hypnotist: “You will give one hundred and ten percent…”
Team: “That’s impossible. No one can give more than one hundred percent. By definition that is the most anyone can give…”
Eat your heart out, Evy Gruyaert, die op 22/8/2009 in mijn krant nog verklaarde: “Voor wie of wat moet ik nog constant driehonderd procent presteren? Honderdvijftig procent is ook meer dan genoeg, hé!”
Voor het overige begrijp ik absoluut niet dat zoveel baseball-films hier in Vlaanderen worden uitgebracht. Die zijn allemaal uiteraard in Hollywood gedraaid en dat is op zichzelf niet zo merkwaardig, want in de VS is deze sport natuurlijk ont-zet-tend populair. De vraag is echter hoeveel Vlamingen ook maar snappen hoe de spelregels in elkaar zitten. En dat is toch wel vaak nodig om van de films te kunnen genieten.
Maar goed, ’t zal wel weer een aspect zijn van het Amerikaanse cultuurimperialisme, zeker? Hoe dan ook, in 1984 was er al “The natural” van Barry Levinson, dat een hulde wilde zijn aan zijn vader, een baseball-freak. De hoofdrol werd vertolkt door Robert Redford. In “Bull Durham” (Ron Shelton, 1988) is Annie Savoy (Susan Sarandon) een jonge onderwijzeres en een van de ferventste supporters van de lokale baseballploeg, de Durham Bulls. Elk jaar opnieuw trekt zij op met een andere speler en wijdt hem niet enkel in in de liefde, maar ook in de literatuur. Haar nieuwste verovering is Nuke (Tim Robbins), de getalenteerde pitcher van de ploeg en een van de probleemgevallen van coach Crash Davis (Kevin Costner).
“Field of Dreams” (Phil Alden Robinson) was de tweede baseball-film van Kevin Costner binnen het jaar. In 1999 greep hij dan voor de derde maal terug naar een baseball-film. Met “For love of the game” liep het echter mis. De studio (Universal) haalde er na een sneak preview een douchescène uit, waarin Costners penis even te zien was. De reden was dat het publiek gniffelend had gereageerd. Costner was woedend en zwoer nooit meer met de studio te zullen samenwerken.
Maar de leukste baseball-film is ongetwijfeld “A league of their own” van Penny Marshall (1992). Het personage van de aan lager wal geraakte trainer Jimmy Dugan wordt gespeeld door Marshalls favoriete komedie-acteur, Tom Hanks) en er is ook een rol weggelegd voor Madonna, maar het personage voor wie knuppel en ballen het minste geheimen blijken te hebben, is dat van Geena Davis als sterspeelster Dottie Hinsen. Want dat is het punt waarop de film verschilt met andere baseball-films en waardoor hij misschien toch de moeite waard is om te worden gezien en dat is dus de licht feministische inslag van de film.
Net zoals op tal van andere terreinen is ook op sportgebied de Tweede Wereldoorlog immers doorslaggevend geweest om een aantal vooroordelen te doorbreken. De mannen waren aan het front, dus moest men het maar met vrouwen stellen. Die vrouwen bleken het uiteindelijk echter niet zo slecht te doen en zo kwam de vrouwenemancipatie in een stroomversnelling terecht. Nu is dat juist in de sport minder gelukt dan in de “normale” maatschappij. De sportwereld wordt dan ook nog vaak bevolkt door een mengeling van macho’s en conservatieve zakken. Zo is er enerzijds de oubollige filosofie van mensen à la Guillaume Driessens: “De vrouw aan de kookpot en geen seks voor de wedstrijd”. Daartegenover staat dan juist een nogal hengstig gedrag van een aantal sporters (al dan niet overgeëxciteerd door het gebruik van stimulerende middelen), dat even vrouwonvriendelijk is. We noemen liever geen namen, al is het privé-leven van sommige topsporters de laatste tijd gemeengoed in een bepaalde pers.
Met name in baseball hebben de meisjes van de film – want ondanks de gewijzigde namen berust het scenario op reële gebeurtenissen (*) – weliswaar kunnen verhinderen dat ze onmiddellijk na het beëindigen van de oorlog (en dus bij het heropstarten van de “gewone” mannencompetitie) werden “afgeschaft”, maar veel langer dan midden de jaren vijftig hebben ze het toch niet uitgezongen. Op die manier zou men, net zoals bij Madonna, van Geena Davis kunnen beweren dat ze zichzelf speelt (de hele film drijft trouwens op “type-casting”). Die licht feministische ondertoon past immers helemaal in het kraam van deze actrice, die vooral bekend is geworden als Thelma in “Thelma and Louise” van Ridley Scott. Deze film wekte het jaar daarvóór verontwaardiging in sommige kringen omdat hij over twee vrouwen handelt die het “recht” in eigen handen nemen. Maar tegelijk zat er een zekere dubbelzinnigheid in de film. Met name Thelma (Geena Davis dus) was wel een mooi poesje, maar eigenlijk toch ook even dom als haar fraaie echtgenoot. En die dubbelzinnigheid komt ook nu weer tot uiting in “A league of their own”. Uiteindelijk keert Dottie immers toch terug naar de kookpot.
Trouwens, ook het seksisme is niet helemaal vreemd aan het relatieve succes van de onderneming. Die meisjes in een soort van opwaaierende chirojurkjes laten rondlopen, moest natuurlijk ook wel dienen om de achtergebleven mannen of de teruggekeerde “war heroes” wat ontspanning te verschaffen, terwijl Dottie het in de eerste plaats toch met haar baseball-talent tracht waar te maken. Anderzijds zou het hypocriet zijn te stellen dat het sexy smoeltje van Geena Davis (haar lippen zijn zowat het vrouwelijke equivalent van Mick Jagger) geen énkele rol speelt. Als ze trouwens op een bepaald moment een bal vangt met een “grand écart” (Kim Clijsters tenniste toen nog gewoon thuis tegen papa Lei), dan is dit niet enkel een sportieve, maar ook een “seksuele” prestatie. Ook is het moeilijk te begrijpen waarom regisseur Penny Marshall, die zelf toch ook niet bepaald vooraan in de rij stond toen De Schepper de schoonheid uitdeelde, zo de draak steekt met eveneens minder bedeelde meisjes. Een mannelijke regisseur zou hier (terecht) van seksisme worden beschuldigd!
Een andere baseball-film dat jaar (1992) was “The babe” van Arthur Hiller met John Goodman als de legendarische Babe Ruth. Legendarisch in de States wel te verstaan, zodanig zelfs dat de film hier nooit uitkwam. Misschien ook wel omdat hij van de normale sports-biopic afwijkt, doordat Ruth eerder als anti-held wordt voorgesteld dan als Grote Vedette. Als kleine jongen werd hij door zijn ouders in een gesticht voor moeilijk opvoedbare kinderen achtergelaten en het is slechts door baseball dat hij zijn agressie kon kanaliseren en toch nog iets bereiken in het leven. Maar die “marginale” kant bleef hij toch altijd behouden, zeker tijdens zijn eerste huwelijk met (in de film) Trini Alvarado, dat helemaal een fiasco werd, maar zijn tweede met een ex-showgirl (Kelly McGillis) was beter omdat zij zich gedroeg als “one of the guys”.
Nog een andere baseball-film dat jaar was “Mr.Baseball” van Fred Schepisi met Tom Selleck die de Japanners leert honkballen en er onder de indruk komt van hun cultuur. In 2002 volgde“The Rookie” van John Lee Hancock (”what did mr.Hancock do?”) met de onvermijdelijke “aan lager wal geraakte” honkbalspeler (Dennis Quaid als James Morris) die de onmogelijke opdracht krijgt een team van nietsnutten naar de titel te coachen. En hij slaagt in zijn opdracht natuurlijk. ‘t Zou anders Amerika en zeker Hollywood niet zijn! Nochtans verschilt deze film in een paar opzichten van het gebruikelijke cliché. James Morris (°1964) heeft namelijk echt bestaan en hij is niet “aan lager wal geraakt” door de drank of zo, maar wel door een blessure. Zijn schoolteam doet hem dan ook een voorstel: als zij kampioen worden, moet hij alsnog proberen om zijn droom waar te maken… Geen komedie dus, maar een “hartverwarmende” tearjerker!
In 2005 was er “The Bad News Bears”, de zoveelste Amerikaanse “komische” baseballfilm van Richard Linklater met de onvermijdelijke “aan lager wal geraakte” honkbalspeler (Billy Bob Thornton) die de onmogelijke opdracht krijgt een team van nietsnutten (The Bad News Bears) naar de titel te coachen. En hij slaagt in zijn opdracht natuurlijk. ’t Zou anders Amerika en zeker Hollywood niet zijn!

Referentie
Ronny De Schepper, Baseball-films, basically baalfilms, https://ronnydeschepper.wordpress.com, 23/8/2009

(*) Ook het personage van Ida Greenberg (rol gespeeld door Pat Crawford Brown) in de televisieserie “Desperate Housewives” (vanaf 2004) refereert aan deze periode. Ook zij zou deel uitgemaakt hebben van deze vrouwencompetitie, maar net als bij de “League of their own”-film is haar naam “fake”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.