Ja, we weten het: het lijkt wel of Johan Verminnen een abonnement heeft op dit rubriekje, maar deze keer konden we er echt alweer niet omheen. Niet alleen is Johan onlangs vader geworden (van Pauline of Paulien, « we weten het zelf nog niet », aldus Johan) en staat er een nieuw muzikaal programma op stapel, hij was bovendien presentator van de 11 juli-viering op de Grote Markt in Brussel, die « een beetje » of « erg » (al naargelang van de bron) uit de hand gelopen is n.a.v. een optreden van Alida Neslo. Alida zelf aan het lijntje krijgen (laat staan : houden) bleek een onoverkomelijke opdracht, aangezien zij tot het nomadische gedeelte van de bevolking behoort. Dit laatste is dan een opmerking die niets met haar huidskleur heeft te maken, want anders komen we precies in hetzelfde vaarwater terecht als dat van de herrieschoppers. En zeggen dat die ook « zwart » waren, zo niet van huidskleur dan toch van hemd… Maar laten we Johan zelf aan het woord.

63 ratboyJohan Verminnen: Vooraf dit. Reeds jaren vraagt men mij om het 11 juliprogramma te presenteren. Elke keer heb ik tot nu toe geprobeerd er onderuit te komen, maar dat is toch een beetje laf, want eigenlijk is 11 juli een viering van de Vlaamse gemeenschap en geen onderonsje van een paar rechtse figuren. Het is een feest van rechts én links. Het probleem is dat dit in het verleden nooit tot uiting is gekomen. Nu lag de nadruk toch wel sterk op het pluralistische karakter van dit feest en daarom heb ik de opdracht aanvaard. In het programma kwam echter een onderdeel voor waarin Alida Neslo een fragment voorlas uit Multatuli en dat gaf aanleiding tot een fluitconcert van een minderheid, die echter veel kabaal maakte. De reactie van de andere aanwezigen, dat dient gezegd, was dat ze een staande ovatie aan Alida gaven. Waarop ik publiekelijk heb gezegd : hoe wil je zelf niet gediscrimineerd worden, als je de anderen discrimineert. Eigenlijk is het ongelooflijke schande hoe zo’n minderheid een Vlaams feest kapotmaakt.
— Volgens de dagbladpers was die minderheid ook visueel niet zo onopvallend, aangezien ze er geüniformeerd bijliep. Kon je dat vanaf het podium waarnemen ?
J.V. :
Nee, want ze stonden nogal achteraan. Maar ik heb acht jaar in Brussel gewoond en ik kén hun uniformen dus, want iedere keer marcheerden ze gewoon voorbij mijn deur, met van die grote trommen op kop, een beetje zoals middeleeuwse legers. Zij denken nog altijd de slag-met-de-goedendag nog eens over te doen, terwijl ze eigenlijk blij zouden moeten zijn dat ze in Brussel mogen feestvieren, want daar zijn we namelijk een minderheid.
— Het « Belang van Limburg » vermeldt trouwens dat ook het Front de la Jeunesse zich bij Voorpost en Cie had aangesloten, zodat het duidelijk niet om een « Vlaams » protest, maar wel degelijk om een puur racistische reflex ging…
J.V.:
Een kennis van mij die daar in de buurt stond, wist me achteraf zelfs te vertellen dat iemand van het Afrikaanse type, die daar gewoon voorbijliep, een rammeling heeft gekregen, terwijl die man juist op een feest was afgekomen.
— Dat zal hem op de Gentse Feesten b.v. nog niet zo vlug overkomen. Misschien kan hij daar dan vooralsnog naar jouw nieuw programma komen kijken dat er in première gaat?
J.V.:
En dan nog wel op 21 juli, de nationale feestdag ! Vandaar dat we ons voor de gelegenheid « Johan Verminnen en de Royalisten » hebben gedoopt en « we » dat zijn dan John Ruocco op sax, Frank Michiels percussie, Bert Candries bas, Jean Blaute piano en gitaar en natuurlijk Tars Lootens, mijn trouwe pianist. Het programma zal voornamelijk bestaan uit werk uit mijn laatste elpee en verder een « the best of… », waarbij we de grote medleys niet uit de weg gaan ! Een feestelijk programma kortom, speciaal bedoeld voor openluchtmanifestaties.
— En dan ben je al een paar jaren ook een trouwe mededinger (en meestal met succes) naar de Baccara-beker in het Casino van Middelkerke (4, 5 en 6 augustus), waarbij je deze keer zowaar met je vroegere drummer, Firmin Timmermans als zanger uitpakt!
J.V.:
Ja, dat is door de LSP-band gekomen, hé. Daar zong hij vooral nummers van Elvis Presley, maar over zijn act in Middelkerke kan ik nog niets verklappen, dat wordt een grote verrassing. Daarnaast hebben we nog Vaya Con Dios, een niet onaardig trio dat op dit ogenblik hoge ogen gooit met een eerste singeltje. En tenslotte is er Margriet Hermans. Dus aan gewicht zal het ons niet ontbreken.
Dat heb je met abonnees, die bedenken zelf al een pointe om mee te eindigen. De volgende stap is dat ze dit rubriekje ook nog zelf zullen volschrijven. Maar dat zal dan traditiegetrouw toch moeten gebeuren onder de naam van…

Jan Draad, Johan Verminnen aan het lijntje, De Rode Vaan nr.29 van 1987

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s