Shakespeares debuut “Titus Andronicus” is geen topper. De reden is hier dat het een nogal bloederige geschiedenis is.

Na de overwinning van de Romeinen op de Goten, worden Tamora, de koningin, en haar drie zonen gevangen genomen door Titus, de Romeinse bevelhebber van wie er zonen in de strijd sneuvelden. Als zoenoffer voor de goden laat Titus de oudste zoon van Tamora ombrengen, ondanks haar smeekbeden. Daarnaast staat hij zijn keizerstitel af aan Saturninus en spreekt met hem af dat deze met Titus’ dochter Lavinia zal trouwen. Lavinia en Bassinus zijn echter verliefd en ontsnappen met de hulp van de zoons van Titus. Saturninus trouwt met Tamora en beiden zweren wraak op Titus en zijn familie.

Tamora heeft echter nog steeds als minnaar de Moor Aaron, haar ware liefde, en die overtuigt haar beide zoons om Bassininus, de broer van Saturninus, te vermoorden in het bijzijn van Lavinia. Vervolgens verkrachten de jongens Lavinia en snijden haar tong en handen af, zodat zij niet kan vertellen wie dit haar heeft aangedaan. Aaron overtuigt Saturninus ervan dat de zoons van Titus verantwoordelijk zijn voor de moord, waarop hij hen arresteert.

Titus pleit voor zijn zoons en krijgt de boodschap dat wanneer hij de rechterhand van hemzelf, zijn broer of zijn overgebleven zoon afhakt, de zoons worden gespaard. Titus doet dit en krijgt in plaats van zijn zoons hun hoofden terug. Blijkbaar komt hij daardoor tot inzicht (hij had eerst een blind vertrouwen in de nieuwe heerser en schrok er niet voor terug om één van zijn zonen voor hem om te brengen) en beraamt hij alsnog een plan…

It is possible to determine more specific sources for the play. The primary source for the rape and mutilation of Lavinia, as well as Titus’ subsequent revenge, is Ovid’s Metamorphoses (c. AD 8), which is featured in the play itself when Lavinia uses it to help explain to Titus and Marcus what happened to her during the attack. In the sixth book of Metamorphoses, Ovid tells the story of the rape of Philomela, daughter of Pandion I, King of Athens. Despite ill omens, Philomela’s sister, Procne, marries Tereus of Thrace and has a son for him, Itys. After five years in Thrace, Procne yearns to see her sister again, so she persuades Tereus to travel to Athens and accompany Philomela back to Thrace. Tereus does so, but he soon begins to lust after Philomela. When she refuses his advances, he drags her into a forest and rapes her. He then cuts out her tongue to prevent her from telling anyone of the incident and returns to Procne, telling her that Philomela is dead. However, Philomela weaves a tapestry, in which she names Tereus as her assailant, and has it sent to Procne. The sisters meet in the forest and together plot their revenge. They kill Itys and cook his body in a pie, which Procne then serves to Tereus. During the meal, Philomela reveals herself, showing Itys’ head to Tereus and telling him what they have done. (Zie bovenstaand schilderij van P.P.Rubens)

Als men het heeft over de teleurgang van de moderne dramatiek, wordt dan ook vaak deze “Titus Andronicus” aangehaald. Men zegt dan dat in de huidige gedachtengang, als het een succes zou zijn, Shakespeare verplicht zou geweest zijn om nog tientallen andere “Titussen Andronicussen” te schrijven. Of als het een flop zou zijn, dan zou hij nooit meer een kans krijgen en wellicht ten onder gaan aan de drank en zelfbeklag. Alleszins zou “Hamlet” b.v. ons nooit meer ten deel gevallen zijn.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.