Vandaag is het al twintig jaar geleden dat mijn vriend Walter Schelfhout is omgekomen tijdens een busreis in Egypte.

“Twee Oost-Vlaamse toeristen en een 25-jarige Egyptenaar zijn vrijdagnacht bij een verkeersongeval in de omgeving van Luxór in Opper-Egypte om het leven gekomen. De Belgische slachtoffers zijn Walter Schelfhout, 48 jaar, Nachtegaaldreef 55 in Sint-Amandsberg en Amaat Nachtergale, 44 jaar, Stationsstraat 67 in Landegem.
Beiden waren op weg met een lijnbus van Luxor naar Asoean. De bus reed in op een zware vrachtwagen die op een kruispunt stilstond voor verkeerslichten. De Oost-Vlamingen waren op slag dood.
De slachtoffers waren vorige week zondag met een late boeking via Airstop voor één week met vakantie vertrokken naar Egypte. Zij zouden gisteren naar huis terugkeren. De alleenstaande Walter Schelfhout, een fervent reiziger, was leraar Duits aan de Industriële Hogeschool in de Schoonmeersstraat in Gent. Amaat Nachtergale werkte als zelfstandige, was gehuwd en vader van twee kinderen. De familie van de slachtoffers werd via de Belgische ambassade in Caïro op de hoogte gebracht.
Na het ongeval werd in de lijnbus de verloren identiteitskaart van Adrian Froyen uit dz Stationstraat in Lanaken gevonden. Daarom werd eerst gedacht dat ook Froyen de klap niet had overleefd (*), waardoor zijn familie verkeerdelijk werd ingelicht.
Vandaag worden de stoffelijke overschotten van de slachtoffers naar Caïro overgebracht. Wellicht worden ze woensdag naar Brussel gerepatrieerd.”
(**)
Bij die “repatriëring” was ik aanwezig. Het werd één van de vreselijkste avonden (nachten) uit mijn leven. Vooral het moment dat Walters lief, Dine, de houten vrachtkist uit de cargo die eenzaam achterbleef, opmerkte, was hartverscheurend. Ondertussen zou ook Dine trouwens in een tragisch (fiets)ongeval zijn overleden. Ik hoop nog altijd dat ik mij vergis en dat het enkel om een naamgenote ging, maar graag zou ik hierover sowieso wat meer willen vernemen.
Walter was net als ik een germanist, maar hij was drie jaar ouder, net voldoende om mekaar niet te zijn tegengekomen aan d’unief (destijds zaten in de Germaanse de kandidaturen en de licenties samen, dus studenten die een jaar ouder en een jaar jonger waren, kende je haast even goed als je medestudenten, maar veel verder reikte het contact niet, wat studiejaren betreft).
Toch is het via de Germaanse dat ik met hem in contact ben gekomen. Nadat de quizploeg van De Rode Vaan met glans de kwalificatiewedstrijd van het quiztornooi in Dendermonde had gewonnen, ging het in de eerste “officiële” wedstrijd al veel minder en, zoals het dan vaak gaat, haakten een aantal leden van de quizploeg ontgoocheld af. Op zoek naar nieuwe leden sprak ik mijn vroegere medestudente Christine Ketels aan. Zij sloeg het aanbod af, maar verwees me wel naar Walter en zijn vriend Stef Cockx. Op bovenstaande foto zit Stef uiterst links en Walter uiterst rechts. Verder herkent men ook nog v.l.n.r. Jan Mestdagh, mezelf en Karin Story. De ploeg begon het opnieuw beter te doen en uiteindelijk eindigden we nog 29ste.
Zoals bij al mijn vrienden die een pen konden vasthouden, drong ik bij Walter zo hard aan dat hij aan De Rode Vaan zou meewerken, dat hij het op de duur ook maar heeft gedaan. In zijn geval was dat dan voor toneelrecensies, zoals over Johan de Boose. Wat je ook op mijn blog kunt terugvinden, is een uittreksel uit een artikel over cabaret, dat hij voor Aktief, het blad van het Masereelfonds, heeft geschreven.
Walter heeft ook een roman geschreven, die echter helaas onuitgegeven is gebleven. En los daarvan kon hij ook goed fietsen. Hij is een jaar lid geweest van “mijn” wielerploeg, Sport na Arbeid (op onderstaande foto staat hij vierde van links), waarna hij (zoals bijna iedereen) een beker kreeg op het jaarlijkse toeristenfeest. Leonard Wauters wees er hem daarbij op dat als hij het jaar daarop nog wat méér meereed dat hij dan een nog grotere beker zou krijgen. Waarop Walter antwoordde: “Deze is al groot genoeg!” En hij méénde het blijkbaar, want hij stapte over naar een andere ploeg, De Poortersvrienden, waar ik hem een jaar later zou volgen, maar kort daarop zou hij dus overlijden en daarom heb ikzelf maar heel weinig voor die ploeg gereden (één keer officieel en één trainingsrit, meen ik me te herinneren).

Referenties
XXX, Twee Belgische toeristen omgekomen in Egypte, Het Laatste Nieuws 17 januari 1994 (*)
W.Cl., Late boeking naar Egypte werd laatste reis van twee Oost-Vlamingen, Het Volk 18 januari 1994 (**)
86-sna-met-walter-schelfhout

2 gedachtes over “Walter Schelfhout (1948-1994)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s