Sport op televisie in 1987

15 erik de vlaeminckVoor 1987 heeft de sportdienst een paar wijzigingen in petto die de liefhebbers alvast gelukkig zullen stemmen. Extra Time wordt immers over twee avonden uitgesmeerd (maandag en vrijdag: met de Europese voetbalavonden op woensdag, Sport op zaterdag en het zondagse Sportweekend erbij betekent dus vijf sportavonden op zeven !) en vooral : er is nu eindelijk opnieuw een zondagnamiddagprogramma op de BRT, Stadion, dat uitsluitend sportreportages zal bevatten. Vroegere pogingen om deze te integreren in showprogramma’s (zoals ook wel eens op buitenlandse, b.v. Franse en Italiaanse, zenders gebeurt) liepen falikant af en daarom gaat men nu resoluut de sportieve toer op. Een eerste uitzending (4-1) kon dan ook, ondanks zijn attractief karakter, bezwaarlijk als « typisch » gelden. Het Belgisch kampioenschap veldrijden is eigenlijk een vast item (als er niet te veel sponsoreclame te zien is… tenzij het ASLK en Lotto zijn blijkbaar en ook het « reclamespotje » van Mark Vanlombeek voor het Zilvermeer in Mol mocht nadrukkelijk worden gebracht) en een crème van een voetbalmatch zoals deze tussen Arsenal en Tottenham zullen we ook wel niet meer te zien krijgen eens de Belgische competitie wordt hervat. Neen, de aandacht zal voornamelijk naar de zaalsporten uitgaan, zoals volgende week reeds zal blijken (naast een beloofde « buitenlandse » uitzending, deze keer skiën in Garmisch-Partenkirchen). Erik De Vlaeminck (foto Erik Westerlinck) als studiogast en Carl Huybrechts als presentator beschikten over te weinig tijd om echt uit hun woorden te komen en ook dit onderdeel zullen we dus later nog eens opnieuw moeten evalueren. Maar, zoals gezegd, dankzij een toch wel spannend veldritkampioenschap (al verloren we door de bomen wel eens het bos uit het oog) en een enthousiasmerende voetbalmatch mochten de twee krullebollen op het einde inderdaad terecht het glas heffen op het nieuwe jaar ! (De Rode Vaan nr.2 van 1987)

Het heeft er alle schijn van dat de profwielrenners eindelijk hebben ingezien dat hun broodwinning op de helling komt te staan als ze zo zouden verder boeren. Doping, omkoperij… het gonsde vorig seizoen van de negatieve geruchten en daarbovenop kwamen dan begin dit jaar nog een aantal dodelijke ongelukken en andere zware valpartijen die vooral voortsproten uit manke organisaties. De renners namen echter revanche op de meest geschikte manier, namelijk door sportprestaties van de bovenste plank te brengen. Was Parijs-Nice reeds een sportieve thriller met elke dag een verrassende wending, dan zorgde Milaan-San Remo (21-3) voor een suspens-ontknoping. Toegegeven dat het peloton een te afwachtende houding aannam tot de televisiecamera’s begonnen te draaien, maar wat nadien volgde was haast adembenemend. vooral « dankzij » de spectaculaire afzinken die door de RAI op een voortreffelijke wijze in beeld werden gebracht (wat een verschil met de interludiums van de fontein en de Italiaanse schonen van vroeger !). Bovendien werd het sporthart van de Vlaamse kijkers verscheurd tussen het duimen voor de Zwitser Erich Maechler die de overwinning zeker had verdiend en onze landgenoot Eric Vanderaerden die hem nog het dichtste kwam bedreigen. We zaten op het puntje van onze zetel en zo hoort het ook.
Deden we ons petje af voor de RAI, dan waren we toch min of meer ontgoocheld door de manier waarop de Poolse televisie de uitzending van het wereldkampioenschap veldlopen in Warschau (22-3) in beeld bracht. Een bepaalde camera filmde b.v. continu tegen de zon in, iets wat toch reeds bij de opstelling moet gebleken zijn ! Verder onthouden we uit deze reportage vooral twee zaken. Ten eerste dat de sportieve waarde van een prestatie en de « televisiewaarde » niet altijd overeenkomen. Zo voerden de Kenianen Ngugi en Kipkoech ongetwijfeld een beresterk nummertje op, dat zelfs met een spurt diende te worden beslecht, maar nu sloeg ons hart géén tel over omdat het voor de Vlaamse toeschouwers natuurlijk glad eender was wie van de twee nu uiteindelijk winnaar werd (het was Ngugi). Er was te weinig affiniteit met de acteurs als het ware. Te vergelijken met het feit dat men toch liever naar een slecht « Pleintje » dan naar een middelmatig Brits feuilleton kijkt. En ten tweede onthouden we dat sportreportages rechtstreeks dienen te worden uitgezonden om hun reële waarde te behouden. De strijd bij de vrouwen b.v. was ongemeen boeiend (de Franse Sergeant kwam verrassend uit derde positie nog winnen), maar ondanks het feit dat we de uitslag nog niet kenden, was de magie er toch ook niet. Was het nu echt niet mogelijk om een uurtje eerder met « Stadion » te beginnen ? (De Rode Vaan nr.13 van 1987)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.