De Oude Will en de Nieuwe Pest

00We weten niet of het zo afgesproken is maar het is opvallend dat Shakespeare de eer toekomt het Antwerpse theaterseizoen te openen. Nadat het RVT met de opmerkelijke « Richard III »-vertaling van Wannes Van De Velde de spits afbeet, zien we niet alleen « Hamlet » van Hugo Claus in een regie van Walter Tillemans, maar ook de KNS opent op 4 oktober met « De feeks wordt getemd » in een regie van Karl Vibach. Gekoppeld aan deze productie loopt in de stadsschouwburg een unieke tentoonstelling « Images Of Shakespeare » van de Royal Shakespeare Company uit Stratford-upon-Avon. Deze tentoonstelling schept een schitterend sfeerbeeld aan de hand van kostuums, decors, requisieten, ontwerpen en tekeningen. Tot slot nog kondigt het duo Perceval-Joosten van de Blauwe Maandag Compagnie voor november een eigen versie aan van « Othello ». Een prima gelegenheid dus om de universele Shakespeare, gelet op de uiteenlopende geaardheid van de theaters die hem op de affiche brengen, te toetsen aan een hedendaagse interpretatie van zijn werk naar het theatermedium. Tegelijkertijd een prima kans om Shakespeare opnieuw te ontdekken door er eerder wel dan niet te zijn.

Het Antwerpse theaterlabyrint heeft er overigens dit seizoen alvast twee in het oog springende theaterscènes bij gekregen. Het Nieuw Ensemble Raamtheater opende aan de Vrièrestraat op ’t Zuid een zeer mooi theater met 250 plaatsen in het voormalig l9de eeuwse museum voor warenkunde dat ze ter beschikking kregen van het Ministerie van Onderwijs (een tip voor gezelschappen zonder zaal : na de laatste maatregelen van Coens zit het er dik in dat er in Vlaanderen her en der nog een prima ruimte vrij komt…). Een galerijzaal waar naast een wandelfoyer op de tweede galerij tevens een toneelmuseum zal worden ondergebracht in samenwerking met het Archief voor het Vlaamse Cultuurleven. In deze combinatie van levend theater en toneelmuseum wordt Antwerpen dan alleen geëvenaard door Kopenhagen en New York. Openingsstuk werd « Hamlet » van Shakespeare in een bewerking van Pavel Kohout en een vertaling van Hugo Claus (waarover later meer).
De INS deed hetzelfde reeds een week eerder met de nieuwe productie « Als het ware toevallig een vrouw Elizabeth » een Shakespeariaanse komedie van Dario Fo (ook hierover later meer). Meteen de eerste productie in het reeds « lang begeerde eigen centrum » het Zuiderpershuis. Deze voormalige krachtcentrale voor het havengebied werd de INS ter beschikking gesteld in een onlangs door het provinciebestuur goedgekeurde erfpachtovereenkomst met de stad Antwerpen waardoor de INS voor vijftig jaar eigenaar wordt van dit complex. Tijd genoeg dus om dit centrum verder uit te bouwen tot een Antwerps theatermekka.
00« Als Het Ware Toevallig Een Vrouw Elisabeth I » van Dario Fo werd in een regie van Charles Cornette en een decor van Francine Smeyers opgevoerd door Hilde Uitterlinden (Elisabeth), Charles Cornette (Damejeanne), Emmy Leemans (Marta), Dirk Celis (Egerton), Fred Van Kuyk (sluipmoordenaar), Guido Van Camp (Thomas), Christina Flores (wachter), Fred Reyniers (wachter) en Wilfried Timp (wachter). Ikzelf heb het gezien in Arca in september 1986.
Het begint met een korte monoloog waarin Charles Cornette het stuk situeert. Hij vertelt o.a. dat het in de tijd van Elisabeth de gewoonte was van een proloog te houden. Het publiek kwam dan luisteren waarover het stuk zoal ging. Pas wanneer hun nieuwsgierigheid geprikkeld was betaalden ze voor de voorstelling. Gelukkig zegt Cornette is dat in de loop der tijden veranderd en luister je naar de proloog nadat je reeds betaald hebt. En inderdaad gelijk heeft-ie, gelukkig, want na het beluisteren van de proloog waren wij in het andere geval voorzeker opgestapt met de idee van daar gaan we weer, even lollig doen met kerk, geld en al wat macht heeft, overgieten met wat arbeidersethiek en -moraal, op het gepaste moment de juiste en niet stuk te krijgen slogans en jan modaal kan naar huis met zijn portie belerende theatercultuur. Gelukkig maar, want we zouden het ons betreurd hebben. De INS brengt hier immers een echt goede Shakespeariaanse komedie van de hen nauw aan het hart liggende auteur Dario Fo.
DE NIEUWE PEST
De Nieuwe Pest is geen nieuwe geslachtsziekte maar gewoon een verse theatergroep die zich als vzw manifesteert en ons gevarieerd theaterlandschap nog wat komt opsmukken. « Kameleons tegen het Behang » is het eerste product dat onlangs in de Ruimte in première ging. De regie is van Karel Hermans en gespeeld wordt er door Mark Peeters, samen de oprichters van de « De Nieuwe Pest ».
« In tegenstelling tot onze collega’s grensarbeiders werken wij niet aan het ver(der)leggen van grenzen maar aan het dichterbij halen ervan » heet het als situering, niet zozeer een afzetten tegen allerlei nieuwe theatervormen eerder een relativering ervan tot herkenbaar en begrijpelijk theater.
De voorstelling heeft ons minzaam geamuseerd zonder te boeien. Mark Peeters levert een stuk theater van ruim een uur dat een grote onderscheiding verdient vanwege de jury. Doch we gingen als toeschouwer « een stuk » zien zoals dat heet en dat hebben we dan gemist. In een aantal onsamenhangende scènes zien we een soort uitgerekte paringsdans waarvan de verschillende bewegingen dit gemeen hebben dat ze allen opgedragen worden aan een etalagepop die staat voor de willige of onwillige geliefde. Lichamelijk theater met weinig woorden, een stripverhaal met soms sterke tekeningen van het personage zelf of de gemoedstoestand waarin het verkeert. Allemaal zeer verstaanbaar, dat zeker, maar iets te simpel ondanks de soms plezierige knipoogjes naar de eerder genoemde collega’s grensarbeiders en de toch wel stevige présence van de acteur Mark Peeters. Nog even afwachten dus of « De Nieuwe Pest » voldoende bacteriën bevat om een heuse epidemie te worden.
SPEELTHEATER
Dezelfde strips-stijl vinden we ook terug op de beste momenten van « Nacht in februari » van het Speeltheater. Stekelbees had deze stijl reeds in het jeugdtheater geïntroduceerd, maar omdat « Nacht in februari » zich tot erg jonge kinderen richt (5-8 jaar) is er helaas ook een « explicator » noodzakelijk en kunnen de beelden (tot stand gekomen uit een wisselwerking tussen regisseur Craig Weston en vzw De Muur) niet uitsluitend voor zichzelf spreken. Nogal wiedes, aangezien Erna Palsterman en Geert Willems de gedachten van een onrustig slapend jongetje vertolken dat we niet te zien krijgen. Dit gewaagde idee vertrekt van de Zweedse schrijver Staffan Göthe, maar die heeft er zelf niet helemaal vat op gekregen. Het Speeltheater heeft dan via de gekende improvisatietechnieken er toch nog visueel een aantrekkelijk spektakel van gemaakt, maar het derde, verklarende personage (gespeeld door Ineke Nijssen) komt hoegenaamd niet goed uit de verf en werkt een beetje storend. Misschien is een en ander nog te wijten aan het feit dat de première eerder als een try-out kon worden beschouwd, maar toch kunnen wij ons niet van de indruk ontdoen dat Göthe weliswaar een uitstekend basisidee heeft geleverd, maar dat er te weinig « vlees » aan zit.

Referentie
Piet Loose & Ronny De Schepper, De Oude Will en de Nieuwe Pest, De Rode Vaan nr.39 van 1986
Ronny De Schepper & Piet Loose, K.S.V.Gal – F.C.Wierookvat 3-3, De Rode Vaan nr.41 van 1986

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s