“Aida” van Giuseppe Verdi

06In de zomer van 1866 trok de Franse archeoloog Edouard Mariette Bey naar Egypte voor opgravingen van resten van een faraotempel en enkele graven. Tijdens deze werkzaamheden bedacht hij een geschiedenis die gebaseerd zou zijn op een oude Egyptische legende. Hij stelde zijn verhaal voor aan de Khedive van Egypte en suggereerde om het als basis te gebruiken voor een grootse opera ter gelegenheid van de opening van het Suez-kanaal. Camille du Locle, toenmalig directeur van de Opéra Comique te Parijs, die het verhaal had genoteerd, werd belast met de taak om een internationaal befaamde componist te vinden die deze opdracht op zich zou nemen. Hij dacht onmiddellijk aan Giuseppe Verdi.

Toen Verdi in de lente van 1870 de tekst in handen kreeg, was het Suez-kanaal echter reeds sinds verschillende maanden geopend, zodat de bewering dat Aïda voor het eerst opgevoerd werd bij de opening van het kanaal, onjuist is. De opera was evenmin, zoals men nog steeds beweert, besteld voor de inhuldiging van de opera van Caïro, aangezien dit gebouw reeds in november 1869, twee weken voor het Suez-kanaal, geopend was.
Verdi, die op dat moment een Egyptisch drama nodig had, accepteerde de opdracht en begon verwoed te werken. Camille du Locle bezorgde hem het complete libretto in het Frans, maar Verdi wilde een Italiaanse opera schrijven en belastte Antonio Ghislanzoni, een muziekjournalist, met de opdracht om de tekst te vertalen. Ondanks de goede samenwerking tussen beiden, was Verdi’s inspraak in het libretto groter dan die van du Locle en Ghislanzoni. Dit blijkt duidelijk uit zijn brieven aan Ghislanzoni, waarin hij niet zozeer kritiek levert dan wel de theatrale effecten zeer nauwkeurig onderzoekt.
Hij voltooide de opera in vier maanden tijd, gedurende de tweede helft van het jaar 1870. De Frans-Pruisische oorlog had toen echter zijn hoogtepunt bereikt, waardoor het scenisch materiaal dat vanuit het belegerde Parijs moest komen, geblokkeerd was. De première in het Hoftheater van de vice-koning Ismael Pascha in Cairo kon pas plaatshebben op 24 december 1871. Zijn grote afkeer voor reizen, weerhield Verdi om deze première bij te wonen. Het succes was niettemin overweldigend. Ook de tweede opvoering van Aïda op 7 februari 1872 in de Scala te Milaan, waar Verdi wel aanwezig was, genoot zeer grote bijval.
Aïda betekent ongetwijfeld een hoogtepunt in de geschiedenis van de opera. Het is een echte Italiaanse, romantische opera met een grote verscheidenheid en contrast tussen massale scènes en individuele figuren (Aïda – Radames – Amneris) en tussen politieke conflicten en intiem gevoelsleven, elementen die in de uitwerking perfect met elkaar in evenwicht zijn gebracht.
Men heeft wel eens de neiging om bepaalde zaken in deze opera te vergelijken met Wagner, als zou Verdi van deze componist hebben « geleerd ». Maar op dat ogenblik was de muziek van Wagner nog niet tot in Italië doorgedrongen en moet men Aïda dus situeren in de logische en consequente ontwikkelingslijn van zijn oeuvre, waarin een duidelijke tendens merkbaar is naar het doorgecomponeerde en naar een diepere psychologisch-dramatische dimensie. Ook in het orkest, dat nu niet enkel meer als begeleidingselement dient, maar veel meer op de voorgrond treedt, merkt men een grotere differentiatie in de instrumentatie op. De Egyptische atmosfeer heeft Verdi trachten weer te geven in zijn eigen muzikale taal, zonder specifieke stijlelementen te ontlenen aan de Egyptische muziek.

8 gedachtes over ““Aida” van Giuseppe Verdi

  1. Dag Ronny,

    dit is eigenlijk geen reactie op dit onderwerp maar een vraag via deze weg omdat ik nergens een emailadres kan vinden. Ik ben ook geboren in 1951 te Temse en ben ook naar de broeders in de Akkerstraat geweest. Heb daar het 6e lager gedaan + 3 jaar lager middelbaar. In het 6e zat toen ook oa.Daniel Amelinckx, Manu De Caluwe en Karel Pauwels. Hebt u ook in die klas gezeten ? Ik kan me dat niet meer herinneren.
    Mvg
    Ruddy Sommereyns

    Verwijder deze reactie maar als u wil.

    Like

  2. Dag Ruddy,
    Sorry, maar ik kan me je ook niet herinneren. Op Facebook heb ik een klasfoto van dat jaar gepost in mijn album 1963 en daarop staat wel Manu De Caluwe, maar de twee anderen (Daniel Amelinckx en Karel Pauwels) niet. Maar ik kén ze wel natuurlijk, omdat ik in andere jaren met hen heb samengezeten. Maar jij bent blijkbaar pas in het zesde gearriveerd en dus in een andere klas dan ikzelf (er was een A- en een B-klas, zonder dat dit overigens iets betekende). In het middelbaar heb ik niet gezeten, maar Raymond Thielens b.v. wel. Ken je die?

    Like

  3. Rudy (zo staat het wel geschreven in het palmares) Sommereyns zat in het 6de leerjaar B samen met Daniël Amelinckx en Karel Pauwels. Ronny De Schepper zat in het 6de leerjaar A met Emmanuel De Caluwé. Mochten jullie nog meer willen weten, zeg maar. Martin Todts was de primus van A en Rony Vercauteren van klas B.

    Like

  4. Dag Ronny en Raymond,

    bedankt voor het antwoord. Ik wist niet meer dat er een A en B klas was, is ook zo lang geleden… Ik heb ook geen foto’s van de klas waar ik zat, ik weet zelfs niet of er een genomen is destijds. Van het lager middelbaar heb ik nog wel alle 3 de foto’s. Raymond ken ik niet – althans de naam roept niet onmiddelijk een gezicht op. Rony Vercauteren, inderdaad, dat was de primus van de klas. Daniel was 2de en ik was toen 3de geloof ik.
    Karel Pauwels is mijn beste vriend daar geworden omdat we beiden met elektronica bezig waren. Ik zie deze nog regelmatig, hij woont nu in Melsele.

    Like

    1. Ja, dat Karel een bolleboos was in elektronica, dat herinner ik me ook nog. Dat leverde trouwens ooit eens een leuke anekdote op, ook al moet ik dan vooraf wel een spijtig voorval in herinnering brengen, namelijk dat Karel op heel jonge leeftijd zijn moeder is verloren. Maar goed, op een dag had hij een soort van walkie talkie in elkaar geknutseld en Erik Westerlinck zei bewonderend en in alle onschuld: “En kan je nu ook met je moeder praten?” Waarop Karel droog: “Zó ver heb ik het nog niet geschopt…”

      Like

      1. Ja, inderdaad, hij heeft zijn moeder zeer vroeg verloren. Erik heb ik onlangs nog tegengekomen op het containerpark. Om een of andere reden kom ik daar altijd oude bekenden tegen. Ik ben eens gaan kijken op Facebook of ik die klasfoto kon vinden maar zonder resultaat.

        Like

  5. Ok Ronny – bedankt voor de info – dat is al in orde heb ik gemerkt. Inderdaad, op de foto’s herken ik veel volk. Ik ga die foto’s van het middelbaar eens zoeken en ze in een album steken. Ik zie dat Martin Bogaert ook op facebook zit, lang geleden dat ik die nog gezien heb.
    Ik ga de reacties hier stoppen en als er verder iets is reageren via Facebook.
    I

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.