Jamie Lee Curtis wordt 55…

Overmorgen wordt Jamie Lee Curtis 55 jaar.

Zij is uiteraard de dochter van Tony Curtis, al moet dat volgens Karin Spaink, die een boek wijdde aan genderbender, namelijk “m/v: doorhalen wat niet van toepassing is” (Nijgh & Van Ditmar, 1998) de zoon zijn, want volgens haar zou mooie Jamie eigenlijk een James zijn, aangezien zij/hij xy-chromosomen heeft.
James of Jamie, zoals u verkiest, raakte vooral bekend door optredens in griezelfilms zoals “Halloween” (1978). Ikzelf leerde haar kennen in de televisiefilm “The Dorothy Stratten Story” (1981), waarin ze de titelrol vertolkte, en nog beter in “Trading places” (1983), although – according to John Landis – Jamie Lee Curtis was a hard sell to Paramount, because she had only done horror films and wasn’t known for comedy. En daarna was er natuurlijk “A fish called Wanda” (1988). Een “ernstige” Jamie Lee Curtis was dan weer te zien in “Blue steel” (1990).
Daarna volgde er voor de liefhebbers van Macaulay Culkin “My girl” (1991), waar het “Home alone”-jochie echter van de planken wordt gespeeld door de titelrol Anna Chlumsky. Zelfs Jamie Lee Curtis en Dan Ackroyd maken hiertegen geen kans, ook al omdat hun personages een karbonnetje zijn van de twee hoofdfiguren van “Only the lonely”, ook al een mislukte komedie met het lugubere neventhema van het opkalefateren van dode mensen. Hierin speelt Culkin overigens ook een klein rolletje naast… John Candy. Macaulay Culkin is echter niet meer te zien in “My girl 2” (1994), waarin Anna Chlumsky 13 is geworden en pubertrekjes begint te vertonen. Ze bekwaamt zich in het vak van haar vader Dan Aykroyd (begrafenisondernemer) en gaat op zoek naar haar échte moeder (dus niet Jamie Lee Curtis).
Tussen de twee “My girl”-films in speelde ze in 1992 de vrouwelijke hoofdrol in “Forever young” van Steve Miner. De vrouwelijke hoofdrol, jawel, maar qua belangrijkheid eigenlijk slechts nummer drie. De film over een testpiloot die zich laat invriezen als supergeheim wetenschappelijk experiment, zo geheim dat het “vergeten” geraakt en hij vijftig jaar later bij het oud vuil wakker wordt, is op de eerste plaats een stervehikel voor Mel Gibson en die haalt er dan ook alles uit wat eruit te halen valt. Dat wil dus zeggen: tot het dramatisch bedoelde einde (de rest van de film is eerder badinerend van toon) waarop hij onherroepelijk ouder wordt. Dat gaat Gibson helemaal niet af en als de maquillage-afdeling dan ook nog eens nul op tien scoort, dan begrijp je wel dat de film op een anticlimax afstuurt.
Maar goed, valt er nog mee te leven dat de mannelijke rol volgens het oeroude Hollywood-recept zwaarder doorweegt dan zijn vrouwelijke tegenhanger, dan moet Jamie Lee Curtis ook nog met lede ogen vaststellen dat Elijah Wood, die als haar zoon het jongetje speelt dat de afgedankte piloot per ongeluk tot leven wekt, eveneens een belangrijker rol krijgt toegespeeld. En een love story tussen haar en Gibson wordt het ook al niet, ondanks een eenmalige uitschuiver, want de oude Gibson vindt dan toch nog zijn doodgewaande geliefde (Isabel Glasser) weer (dit is eigenlijk een spoiler, maar ach, hadden we dat al niet lang van te voren zien aankomen?) die eveneens dankzij de slechte zorgen van de maquillage-afdeling er op haar negentigste nog goed patent uitziet!
Daarna was Jamie Lee Curtis te zien in “True Lies” (1994) waarvoor ze een golden globe als beste komische actrice kreeg. Die kreeg ze nochtans niet voor “A fish called Wanda”, alhoewel ze in “True Lies” niet zo briljant acteert (als men haar b.v. vergelijkt met Miou-Miou in de originele Franse versie). Zeker in het eerste deel, wanneer ze de brave secretaresse moet spelen. Wanneer de film misogyn wordt, met name vanaf de striptease die Jamie Lee Curtis erin moet uitvoeren, wordt het beter. Want het is wààr dat de film misogyn is (en nog veel meer racistisch), maar ik hoop wel dat men dat niet vindt omdat Jamie van dan af steeds met haar borsten halfbloot loopt, want die zijn toch wel van het mooiste dat er in deze wereld te zien is (ik wou dat ik ook zo’n man was!). Om dan nog te zwijgen van de vechtpartij met Tia Carrere, allicht juist één van de kandidaten om Jamie op dat vlak te beconcurreren.
Curtis heeft – zoals het op dit moment de rage is in Hollywood – samen met haar man Lord (!) Christopher Guest (ondanks zijn geërfde adellijke titel toch ook gewoon een acteur, bijvoorbeeld in “Spinal Tab”) reeds twee kinderen geadopteerd: Annie (°1987) en Thomas (°1996). En omdat ze zich volledig aan de opvoeding van haar kinderen wou wijden, is ze na “Fierce creatures” (de “sequel” van “A fish called Wanda”) met acteren gestopt, zo zegt ze zelf. Dat klopt niet met haar filmografie die toch nog redelijk veel, maar bijna allemaal onbelangrijke filmtitels bevat (b.v. een remake van “Freaky friday” in 2003). Vandaar mijn gok: ze beschouwt acteren voortaan enkel nog als een soort van hobby, die ze wel nog wil beoefenen, op voorwaarde dat haar kinderen er niet onder lijden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s