Boze mannen uit Holland en rare mannen uit Atlantis

Argentinië heeft het dus gehaald, vooral dankzij de twaalfde speler en Thomas a Kempes, die schoot in het hoekske zoals het stond in het boekske. Een finale die geschiedenis maakte, niet zozeer wegens het spelpeil maar omdat voor het eerst ook de Chinese Volksrepubliek meezat aan de Mondovisie-tafel. En wij maar discussiëren over het boycotten van het Argentijns regime, jongens!

Het was ook een nogal incidentrijke finale, zeker bij de aanvang toen de scheidsrechter graten zag in de bokshandschoenen van René van de Kerkhof. Deze laatste ontkende dit en zei dat het een verband was wegens verwondingen, opgelopen bij het uitdelen van meppen aan tegenstrevers. Niets daarvan echter op de Franse televisie! Deze kampioenen van het chauvinisme waren zo gebelgd (jawel) wegens het feit dat Argentinië hun eigen team op een aanvechtbare wijze had uitgeschakeld dat ze juist beweerden dat het de Argentijnen waren die die brave Hollanders van het verbandkastje naar de klaagmuur hadden gespeeld. De scheidsrechter was echter geen Fransman en vandaar dat de Hollanders weigerden om hun zilveren medaille te komen. Wéér geen politieke motieven dus. Sport en politiek dus toch gescheiden? Neen hoor, de keurige slotcommentaar van Rik De Saedeleer plaatste het hele circus binnen het juiste kader: proficiat.
Dan vlug op een drafje naar een ander circus: dat van Felix Levitan. Sommige hardleerse journalisten denken nog steeds dat de Tour de Frans zoals men hem in Leiden noemde, nog steeds in handen is van Jacques Goddet (cfr. het portret van hem op RTB). Niets is minder waar natuurlijk. Goddet interesseert zich immers voor wielrennen, Levitan voor publiciteit en wie de proloog zag, weet dus wel wie aan het langste eind trok. Alleszins niet de Hollandse organisatoren die zich fameus bij de neus genomen voelden toen de proloog niet meetelde, zelfs niet voor het uitreiken van de gele trui. Inderdaad, een merkwaardige beslissing, nog nooit eerder genomen. Men dreigde met acties (wellicht deze keer onder het motto: heeft de Ronde van Frankrijk iets met sport te maken?), maar dat hoefde dan uiteindelijk niet omdat Jan Raas in Sint-Willebrord de Franse niet-vedetten (met Thevenet op kop) alweer een reus zette.
Overigens schijnt men er nu bij de BRT genoeg van te hebben dat men in Franstalige landen de Vlaamse namen steeds radbraakt: Pollentjee, Tiendemaans, Kwipèr (al is deze laatste een Nederlander en in dat gezegende landje spreekt men inderdaad ook van Pollentjee). Vandaar dat men nu met gelijke munt betaalt: de vroegere Oetérs werd nu door Gui Polspoel weer gewoon tot Outers (zoals Wouters) omgedoopt. Maar dat Mark Vanlombeek in de Tour de Fransman Bieteinzjee Bittinger noemt (zoals het schrijft dus), is toch wat overdreven en dekt trouwens geen politieke lading (tenzij men weer op een Frans-Duitse grensoorlog in het Elzasgebied aanstuurt zoals nu al meer dan honderd jaar geleden).
Is het humorfestival van Heist al begonnen? Zo neen, mag in extremis dan ook « De man van Atlantis » meedoen a.u.b. ? Want ik heb weer wat afgelachen deze week! Het ging over een soort driehoeken die uit de ruimte waren gekomen en dan het lichaam van een man en een vrouw van hier op aarde hadden overgenomen. Dat waren dus gewone mensen zoals u en ik maar om de een of de andere duistere reden hadden die nu toch ook vliezen tussen de vingers zodat die Schone Jongen uit Atlantis dacht dat het zijn landgenoten waren. Nog lachen, gieren, brullen : het duikerspak dat die gereïncarneerde driehoeken aanhadden was hun huid. Toch kon men deze met een ritssluiting openen. Praktisch dus bij chirurgische ingrepen.
Om dan maar bij kinderprogramma’s te blijven: wie zoals ik met een nageslacht gezegend is, zal allicht ook veel tekenfilms moeten verwerken op de beeldbuis. Tot jolijt van de kinderen overigens, maar als je dan zelf eens meekijkt, moet je toch even kritisch de wenkbrauwen fronsen. Zo is de T.V.-tekenfilmindustrie het monopolie geworden van Hannah en Barbera. Er lopen op diverse zenders niet minder dan vier reeksen van hun hand: The Flintstones, The Harlem Globetrotters, Robin Hoodnik en de recente versies van Tom and Jerry. En wat stellen we vast? Zo’n grote productie moet automatisch tot vervlakking leiden. Aan de achtergrond b.v. wordt geen aandacht meer besteed. De humor is zoutloos en meestal gebaseerd op herhaling. De intrige is zeer oppervlakkig en hangt met haken en ogen aan elkaar. Graag toch een beetje respect voor de kinderen-kijkers als het mogelijk is, ja?

Referentie
Jan Segers, Boze mannen uit Holland en rare mannen uit Atlantis, De Voorpost, 29/6/1978

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.