De Nieuw-Zeelandse basbariton Paul Whelan (°1967) begon zijn optreden op The Cardiff Singer of the World 1993 met Am Bach in Frühling van Schubert, gevolgd door een niet echt overtuigende aria uit de Nozze. “She’s vanished” uit “The bear” van William Walton was één van de weinige hedendaagse nummers en maakte daardoor indruk, zodat hij in de finale geraakte. Ook op de finale begon hij met de Nozze, maar dan “Se vuoi baliare” (wat hem als look-alike van Dirk De Kegel eigenlijk beter zou moeten afgegaan hebben). Hij brengt ook eerst het recitatief dat eraan voorafgaat en valt dan te vroeg in (of het orkest te laat natuurlijk). Nadien “Raging flames” uit “The battle of Jericho” van Händel, één van de weinige oratorium-aria’s uit het concours. Dan volgde “the drummer boy” van Mahler, wat mij niet erg aanstond. Misschien ligt “I burn, I freeze” uit “The rake’s progress” van Stravinsky hem beter. Hij vond het zelf zijn moeilijkste aria “omdat het orkest zoveel lawaai maakt”, maar hij gaat nu eenmaal geen uitdagingen uit de weg. Nochtans laat hij het volgen door “Ideale” van Tosti dat “idealerwijze” door een tenor à la Mario Lanza zou moeten worden gezongen. Het ligt hem dan ook hoegenaamd niet, al lijkt hij het wel een oktaaf naar beneden te hebben gehaald. Of misschien juist daarom?

P.S. Wie is Dirk De Kegel?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.