Veel tamtam werd er niet rond gemaakt (ik heb het enkel teruggevonden in een verloren hoekje in de Gazet van Antwerpen), maar op 16 maart 2009 heeft Nicholas Hughes op 47-jarige leeftijd een einde aan zijn leven gemaakt door verhanging. Hughes was een professor oceanografie, niet echt een beroep waarvan je denkt dat dit in aanmerking komt voor zulke drastische uitstapregeling (of zou het met de opwarming van de aarde dan toch zo erg gesteld zijn?). Het heeft er dus allicht veeleer mee te maken dat Hughes de zoon was van het dichtersechtpaar Ted Hughes en Sylvia Plath, waarbij zijn moeder door vergassing uit het leven stapte toen hij pas één jaar was (hij lag in de kamer ernaast te slapen). Dat is vandaag precies vijftig jaar geleden. Zelfmoord kwam trouwens nog wel meer voor in de familie…

Sylvia Plath is in bepaalde middens een echte cultfiguur geworden. Zonder afbreuk te doen aan haar onmiskenbaar talent, heeft dit veel te maken met haar tumultueus liefdesleven, dat zoals gezegd eindigde met haar zelfmoord op 11 februari 1963. Plath was dus gehuwd met de dichter Ted Hughes, maar toen ze ontdekte dat deze een verhouding had met de tien jaar oudere Duits-Joodse Assia, vrouw van alweer een andere dichter, David Wevill, stak ze haar hoofd in het gasfornuis en sliep voor eeuwig in.
Assia trok – met toestemming van Wevill – in bij Hughes, maar toen hij haar op haar beurt verliet in 1969 volgde zij het voorbeeld van Plath door zich op dezelfde manier van het leven benemen, met dit verschil dat zij hun twee jaar oude dochter Shura mee vergaste. Onnodig te zeggen dat Hughes sindsdien de hele vrouwenbeweging over zich heen heeft gekregen met op kop Elizabeth Wurtzel (“Bitch”, 1998). In 1998 bracht Hughes dan een dichtbundel uit, waarin hij (uiteraard) zijn versie bracht van zijn relatie met Plath. Hij zei ook dat zij hem nog driemaal na haar dood is “verschenen”. Kort daarop (28/10) stierf Hughes zelf en men kan zich dus afvragen of hij hier eigenlijk geen macabere grap heeft uitgehaald.
In 1998 zou comedy actrice Meg Ryan trouwens opnieuw street credibility proberen krijgen als “ernstige” actrice door de rol van Sylvia Plath te ambiëren in een bio-pic, maar die is er pas in 2003 gekomen en dan wel met de meer geloofwaardige Gwyneth Paltrow in de titelrol. Ik weet niet of deze film, die gewoon “Sylvia” heet en werd geregisseerd door Christine Jeffs naar een scenario van John Brownlow, ook de thesis verdedigt, waarbij Ted Hughes de schuld voor haar zelfmoord in de schoenen geschoven krijgt. Maar wellicht is dit wel het geval, als men vaststelt dat de film uiteindelijk pas nà de dood van Hughes werd gerealiseerd. Vijf jaar eerder kon hij immers op die basis reeds een verfilming met Molly Ringwald in de hoofdrol verhinderen, want schuldig of niet: Hughes had wel nog steeds het copyright van Plath’s werk in handen. Hij kreeg toen steun uit onverwachte hoek: Camille Paglia moest alvast kotsen bij de idee alleen al: “The cutesy role-model who set American women back 20 years wants to play a real woman who helped us forward? It’s too depressing.” (Sunday Times, 29/3/1998)

2 gedachtes over “Nicholas Hughes (1962-2009)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s