Britt Ekland wordt zeventig

Morgen wordt de Zweedse actrice Britt Ekland niet minder dan zeventig jaar. Bij elke verjaardag rijzen mijn haren mij ten berge, maar ik probeer mijn afgrijzen toch zoveel mogelijk voor mezelf te houden. Soms loopt mijn hartje echter toch over. Zoals nu, en niet toevallig natuurlijk bij iemand met wie mijn grote idool Rod Stewart nog val bil is gegaan. Rod zelf nadert trouwens stilaan ook de zeventig… En toch, en toch gaan onze gedachten bij deze zeventigste verjaardag even terug naar een periode dat Britt Ekland “in hare pure“, zoals dat heden ten dage heet, voor de camera stond, want…

In “The night they raided Minsky’s” van William Friedkin uit 1968 zou volgens sommige bronnen Britt Ekland de eerste striptease in een film uitvoeren. Maar wat doen we dan met “Expresso bongo” met Cliff Richard (die overigens zélf geen striptease doet natuurlijk)?
In de Bond-film “The man with the golden gun” (Guy Hamilton, 1974) moet ze voornamelijk in bikini rondlopen, want voor de rest krijgt ze de rol van een toch wel héél dom blondje voorgeschoteld. Op die manier wordt ze gemakkelijk van het scherm gespeeld door Maud Adams, die de échte Bond-girl is in deze film met Roger Moore. (Bond-girls zijn eigenlijk tegenstandsters van James Bond en de kunst bestaat er dan juist in dat hij ze toch op een of andere manier in bed krijgt; Britt Ekland daarentegen speelt als Goodnight echter een collega van Bond.)
Daarna is ze te zien in een andere spionagefilm, waarin dan weer veel geskied werd. Aangezien kort nadien “The Ski Bum” uitkwam (in 1971) werd er met een knipoog naar de titel wel eens gezegd dat deze film enkel tot doel had te bewijzen dat het achterste (the bum) van Charlotte Rampling er beter uitzag in skipak dan dat van Britt Ekland.
Daarna komt ze echter vooral in het nieuws door haar liefdesavonturen. Eerst was er Peter Sellers. “Peter zag mij in de bar van het sjieke Dorchester Hotel in Londen en offreerde mij een glas. Vijf minuten later lagen wij in elkaars armen, maar alleen omdat ik hem aardig vond. Ik had namelijk nog nooit van de man gehoord. Twee weken later waren we getrouwd en we brachten de wittebroodsweken in het hotel door. Nog twee weken en die arme Peter kreeg een hartaanval. Ik had hem bijna doodbemind. Tja, niet meer van de jongste, hé. Hoewel, ik raad het elke jonge vrouw aan. Van een oudere man valt veel meer op te steken, en heus niet alleen in bed.”
De echtscheiding die nog wat later volgde, was legendarisch omwille van de heftige ruzies die ermee gepaard gingen (“Als ik aan de vijandschap tussen Peter en mezelf denk was mijn leven met Rod Stewart een idylle”). Ze hield er wel een dochter (Victoria) aan over.
Daarna kwam Lord Patrick Lichfield, waardoor ze kind aan huis werd bij het Britse koningshuis. Dat is wel grappig, want als ze later aan de zijde van Rod Stewart de plaats van Susan George zou innemen, dan werd deze Susan juist gesignaleerd als mogelijke minnares van Prins Charles. Enfin, dat was nog in de tijd dat Diana voor zoiets jaloers was…
Met Lichfield is ze echter niet in het huwelijksbootje gestapt, dat deed ze wel met (film)componist Lou Adler. Hier hield ze een zoon (Nicolai) aan over. Daarna kwam dus gedurende drie jaar Rod Stewart, die ze had leren kennen toen ze met Joan Collins naar een concert in Los Angeles ging kijken. Het was ook Joan Collins (die Rod dus blijkbaar kende) die haar bij hem introduceerde. Het duurde echter nog zes maanden vooraleer het tot een verhouding kwam: “Rods geestelijke horizon was niet erg ruim. Hij gaf niet om lekker eten. En zijn favoriete verzet waren voetbal en electrische speelgoedtreintjes. Hij was wel achttien maanden jonger dan ik (*) en op die manier de eerste man van mijn leeftijd met wie ik optrok. Tot dusver had ik me, Joost weet waarom, steeds door vaderfiguren aangetrokken gevoeld.”
“Hoewel Rod zei dat mijn verleden hem geen bal kon schelen stelde hij zich vaak erg jaloers aan. De kranten bestempelden ons als de Burton en Taylor van de jaren zeventig. Ik voelde me erdoor gevleid hoewel ik het zonder Liz’ diamanten moest stellen. Want het werd me al vlug duidelijk dat ik van Rod geen juwelen te verwachten had. Ik was het die hem juwelen cadeau gaf, gouden armbanden en een polshorloge van Cartier. Rod was erg op de penning en kwam nooit over de brug.”

Achteraf heeft ze dan ook geprobeerd om hem zo’n 600 miljoen toenmalige Belgische frank afhandig te maken (“Zijn portemonnee was de enige plaats waar ik hem pijn kon doen”). Zogezegd omdat ze haar filmcarrière aan hem had opgeofferd. Ze was in die periode inderdaad in weinig films te zien (o.a. in “The Great Wallendas”, een circusfilm van Larry Elikann met verder nog Tania Elg en Cathy Rigby), maar volgens Rod was dat omdat ze zoveel mogelijk bij haar kinderen wou zijn. Uiteindelijk is hij dan ook niet veroordeeld geworden, maar hij heeft wel zijn huis aan Carolwood Drive in Beverly Hills aan haar afgestaan. Kort daarna nam ze er haar intrek samen met Peter Frampton én diens toenmalig liefje, Penny McCall. Moet kunnen!
Rod Stewart: “Ik denk aan haar terug als aan een zware misstap. Een vergissing was het. We hadden eerst een erg fijne tijd. Haar probleem was die taalhandicap: als ze wat zei, klonk dat vrij vlug cynisch of sarcastisch, terwijl zij alleen maar grappig wilde zijn. Wie maakte de eerste fouten? Was ik het, omdat ik heel even vreemd ging, of was zij het, omdat zij daar zo buitenmaats op afknapte?”
In 1982 is Britt Ekland gehuwd met de 22-jarige Jim McDonnell (The Stray Cats). In 1988 is er de geboorte van Thomas Jefferson, maar een paar jaar nadien is ze alweer gescheiden van McDonnell.

Ronny De Schepper

(*) Het is méér. Ach, vrouwen en leeftijden, hé!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s