De verdienste van pianist Jozef De Beenhouwer bestaat er vooral in de aandacht te vestigen op de composities van Clara Schumann. Op drie Partridge CD’s met haar complete pianowerk – een wereldprimeur! – staan tussen de kleine vijftig items bijzonder mooie werken. Echt pakkend soms. Ze worden vakkundig maar duidelijk en begrijpbaar toegelicht in de bijsluiters. Oók in het Nederlands wat erg prettig is en een bijkomend pluspunt.
Technisch zijn de opnamen niet altijd gaaf. Je hoort meer dan eens het pedaalmechaniek. De bas van de Steinway klinkt eigenaardig, maar dat kan puur subjectief zijn. En het is maar zelden dat een kerk, in dit geval de St. Anfriduskerk in Amersfoort, zich echt leent voor klavieropnamen (volume 1 en 2). Maar goed: in elke huiskamer klinkt het toch weer anders en vaak worden door boeken, gordijnen, tapijten en dergelijk kamerspul zulke tekorten bijgetrokken. Of andere eraan toegevoegd.
Jozef De Beenhouwer stààt achter deze productie, en dat hoor je. Bij zijn toch al muzikaal spel voegt zich de dimensie van waardering en overtuiging. Dat maakt alles goed en daarom zet Fons de Haas ondanks enkele tekorten deze CD’s bij de aanraders.

Op 27 oktober 1993 speelde De Beenhouwer in het kader van de Gentse Stadsconcerten in de Bijloke Festivalhal werk van Vlaamse componisten. Geboren in Brasschaat in 1948, ging hij na zijn farmaciestudies muziek studeren aan het conservatorium van Antwerpen en de Muziekkapel Koningin Elisabeth. Met beide instellingen heeft hij trouwens een band behouden: in het conservatorium geeft hij nu nog les en bij de Elisabethwedstrijd begeleidt hij de kandidaten voor viool en zang. Jozef De Beenhouwer is echter niet alleen als begeleider actief, hij concerteert ook geregeld met grote orkesten (zoals de Wiener Symphoniker b.v.) en natuurlijk, zoals nu in Gent, is hij ook solo aan het werk te horen. Vaak is dit dan met werk van Clara Schumann, van wie hij het complete pianowerk heeft opgenomen omdat hij haar graag uit de schaduw van haar echtgenoot wil halen. Een nobel streven waarvoor hij in 1993 trouwens de Robert-Schumann-prijs in ontvangst mocht nemen. In de Bijloke Festivalhal speelde hij werk van Lodewijk Mortelmans, Victor Legley, Marinus de Jong, Joseph Ryelandt en Peter Benoit, iets wat hem ook goed ligt, want voor deze laatste twee mocht hij reeds tweemaal een Caeciliaprijs in ontvangst nemen.
Waarover hier niet gesproken wordt, is over de merkwaardige politieke opvattingen van de heer De Beenhouwer. Zo wijt hij in het kaderblad van Jeugd & Muziek van juni ’99 het feit dat Pfitzner in de vergeethoek geraakte aan “gefrustreerde mensen die proberen om met hun verleden in het reine te komen“. Akkoord dat men Pfitzner als componist niet moet afschrijven, omwille van zijn nazi-verleden, maar het is toch typisch dat De Beenhouwer dit van de weeromstuit “vergeet” te vermelden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.