20 jaar geleden
Bij een bisnummer tijdens een concert in het Brusselse Lunatheater stapt dirigent Jos Van Immerseel van het podium en laat het orkest in z’n eentje verder musiceren. Een symbolische daad… “Mijn werk is inderdaad het voorbereidend werk, het vastleggen van het concept, het coördineren van de ideeën, kortom ervoor te zorgen dat er een symfonie te voorschijn komt met een concept waar in dit geval ikzelf een gezicht aan geef, dat heel dicht bij de partituur zit. En als die afspraken een keer gemaakt zijn, dan is een dirigent bij musici van dit niveau niet meer zo belangrijk. Ik zal niet zeggen dat hij helemààl niet meer belangrijk is, want soms kan je in een concert mensen toch nog een beetje extra inspireren of aanzetten tot iets, maar die marge is zo klein – alles heb je in principe al vastgelegd – dat je als dirigent moet opletten dat je het concept dat je hebt voorbereid niet zelf gaat torpederen door op zo’n concert heel andere dingen te gaan doen. In die zin is de moderne dirigentenpraktijk een totaal voorbijgestreefd iets, vind ik, want die is alleen maar zinvol als je in zekere zin je voeten veegt aan de partituur. Als je de partituur immers au sérieux neemt, dan kan je niet op een concert plotseling met een idee komen, want dat betekent dan immers eigenlijk dat je te laat bent. Dat idee had je op de repetities al moeten aanreiken. Daarom vind ik dus dat een concert wel gedirigeerd kàn worden, maar het orkest zou bij wijze van spreken heel dat concert even goed zonder dirigent moeten kunnen spelen. In mijn filosofie past dat volkomen. Ik weet wel dat het meeste publiek dat niet graag zou hebben, want ze willen toch altijd een beetje focussen op één persoon. En het idee van een dirigent is hun zo ingeprent dat je dat er moeilijk uit krijgt. Ik ga er in ieder geval geen moeite voor doen om het eruit te krijgen.” (Jos Van Immerseel)

Diezelfde namiddag creëerde het blokfluitkwartet Carré de compositie “Les Indiennes Galantes ou Les Folies Flamandes” van Alvaro Guimaraes in het foyer van de FNAC in Gent.

35 jaar geleden
De met veel tam-tam aangekondigde « Euroshow » is een ware mislukking geworden. Er werd (zogezegd) door tien Europese stations aan meegewerkt die elk een muzikaal fragment zouden verzorgen. In werkelijkheid handelde het hierom een (Frans) samenraapsel van een aantal dans- en zangspots die men uit de voorraadschuur had gehaald en waartussen men dan nog enkele korte sketches gekleefd had o.a. met onze bloedeigen Urbanus als de plezantste. Konden sommige poppen-sequenties bevredigen (b.v. deze met de legerofficier die zelfmoord pleegde en deze met de Romeo en Julia-wormen in het doodshoofd) dan was het voor de rest armoe troef. En het zelfvoldane handgeklap dat men tussen elk nummertje inlaste, paste erbij als een tang op een varken. Eén zaak leerden wij toch bij : de Belgische realisator heette volgens de eindgeneriek Erbuer John. En wij die altijd dachten dat het John Erbuer was… (Ronny De Schepper in De Rode Vaan nr.49 van 1981)
50 jaar geleden
Geboorte van de Australische wielrenner Scott Sunderland.
55 jaar geleden
Geboorte van de Amerikaanse wielrenner Steve Speaks.
60 jaar geleden
Geboorte van de Amerikaanse wielrenner Tom Schuler op de dag dat Roger Vadim “Et Dieu créa la femme” begint te draaien met zijn echtgenote Brigitte Bardot in de titelrol.
65 jaar geleden
Première van het toneelstuk “I am a camera” van John Van Druten. Dit stuk gaat terug op een autobiografisch verhaal van Christopher Isherwood. Later werd dit stuk bewerkt tot de musical “Cabaret”, geschreven door Joe Masteroff, met muziek van John Kander en liedteksten van Fred Ebb. Enkele jaren later volgde nog de verfilming door Bob Fosse uit 1972, met Liza Minnelli in de hoofdrol.
70 jaar geleden
Geboorte van de Amerikaanse filmregisseur Joe Dante.
75 jaar geleden
Geboorte van de Italiaanse filmactrice Laura Antonelli.
115 jaar geleden
Première van de vierde symfonie van Gustav Mahler. Een fragment hieruit was de basis voor de compositie “Tokyo melody” van Helmut Zacharias t.g.v. de Olympische Spelen in Tokio (1964).
205 jaar geleden
Première van het vijfde klavierconcerto van Ludwig Van Beethoven, bijgenaamd het Keizersconcerto, in het Gewandhaus in Leipzig door ene Friedrich Schneider, die blijkbaar niet onverdienstelijk speelde maar verder nu niet meer bekend is. Een recensent schreef daarbij dat het publiek “zich nauwelijks tevreden stelde met de gangbare blijken van appreciatie en genoegen.” De aan Napoleon opgedragen titel ‘Keizersconcert’ komt niet van Beethoven zelf, maar vermoedelijk van Beethovens vriend en uitgever J.B. Cramer. Of Beethoven die titel zelf accordeerde is niet waarschijnlijk, gezien de anti-Napoleontische houding die Beethoven gestaag ontwikkelde in die tijd. Toch behield het concert de bijnaam en reflecteert de imposante en grootse opzet van het werk. Het vijfde pianoconcert is het meest gespeelde en opgenomen concert van al Beethovens concerten. Het is tevens het langste concert van Beethoven, met een eerste deel dat ruim 20 minuten in beslag neemt. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.